“หัวหน้าใหญ่ ช่วยด้วย!”
“หัวหน้าใหญ่!”
เสียงร้องตื่นตระหนกดังระงมมาจากนอกลานกว้างไม่ขาดสาย
โจรน้ำที่โชคดีหนีรอดจากหอกของอันหลาน ต่างตะเกียกตะกายกลิ้งคลานเข้ามาในลาน บนใบหน้าไม่เหลือความเหี้ยมโหดอย่างที่เคยมีอีกแล้ว มีเพียงความหวาดกลัวเท่านั้น
แต่ละคนร้องขอความช่วยเหลืออย่างบ้าคลั่ง
ทว่าเมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ชายร่างยักษ์บนแท่นไม้กว้างกลับไม่โกรธ ซ้ำยังแสยะยิ้มแล้วหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฆ่าสิ ฆ่าเลย ฆ่าให้หมด ฆ่าได้ดี!”
หัวหน้าใหญ่คว้าสุราขึ้นมา กระดกดื่มอึกใหญ่ ราวกับกำลังชมการแสดงอันหาได้ยาก
ก็แค่ลูกน้องตายไปไม่กี่คน
เขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
ในฐานะยอดฝีมือขั้นปฐพีช่วงกลาง เขาปักหลักอยู่ในน่านน้ำแห่งนี้มาหลายปี ไม่รู้ว่าเคยเห็นคนตายมาแล้วเท่าไร
ยิ่งไปกว่านั้น ในบึงต้าเจ๋อไม่เคยขาดพวกที่พร้อมเอาชีวิตเข้าแลก
ตราบใดที่อ่าวเหยี่ยวสวรรค์ยังอยู่ ย่อมมีคนชั่วทยอยมาสวามิภักดิ์ทุกปี
คนพวกนี้ตายไปก็แค่รับสมัครใหม่เท่านั้น
ตรงกันข้าม เด็กหนุ่มที่บุกสังหารเข้ามาจนถึงที่นี่กลับทำให้เขารู้สึกสนใจไม่น้อย
“แบบนี้สิ!”
หัวหน้าใหญ่ตบโต๊ะดังปัง หัวเราะลั่น “ฆ่าให้โหดกว่านี้อีกหน่อย ให้ข้าดูว่าเจ้าจะฆ่าได้สักกี่คน!”
ฝีเท้าของอันหลานที่กำลังเดินหน้าชะงักลงเล็กน้อย
คิ้วขมวดเข้าหากัน
เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อโจรน้ำพวกนี้วิ่งเข้ามาขอความช่วยเหลือ หัวหน้าใหญ่ที่ว่าอย่างน้อยก็น่าจะลงมือขัดขวาง
แต่ผลกลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายนั่งดูอยู่ตรงนั้น
จนถึงตอนนี้ สายตาของอันหลานจึงตกลงบนโต๊ะเบื้องหน้าแท่นไม้