“ช่างทำลายของล้ำค่าเสียจริง”
อันหลานอดสบถในใจไม่ได้
นั่นไม่ใช่ปลาธรรมดา
แต่มันคือปลาสมบัติ!
ปลาสมบัติตัวหนึ่งมีค่าอย่างน้อยหลายสิบตำลึงเงิน!
ชาวประมงทั่วไปต่อให้ตรากตรำทำงานมาสิบกว่าปี ก็อาจยังเก็บทรัพย์สินได้ไม่มากเท่านี้
แต่ตอนนี้กลับถูกจระเข้ตัวนี้กินเข้าไปทีละคำ
แม้จะสบถอยู่ในใจ แต่อันหลานก็ทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่หลังพงอ้ออย่างสงบเสงี่ยม ไม่กล้าผลีผลาม
นี่คือจระเข้เชียวนะ อย่าเห็นว่าในโลกสัตว์เมื่อชาติก่อน พอเห็นจระเข้แล้ว
ก็มักรู้สึกว่าเจ้าสิ่งนี้ดูไม่ค่อยดุร้าย เอาแต่นอนนิ่งอยู่ในน้ำ รอให้เหยื่อเข้ามาใกล้แล้วค่อยจู่โจมฉับพลัน
แต่ความจริงแล้ว
จระเข้ดุร้ายอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะในระบบลำน้ำกว้างใหญ่ที่ทอดยาวอย่างหมู่บ้านต้าเจ๋อ หากถูกจระเข้หมายหัวแล้ว แทบจะหนีไม่พ้นความตายหรือบาดเจ็บสาหัส
อันหลานใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มา 14 ปีแล้ว เรื่องจระเข้ทำร้ายคนหรือกินคนที่เขาเคยได้ยินมา ก็ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง
แต่จระเข้ตัวใหญ่ขนาดที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ เขาเพิ่งเคยเห็นใกล้ ๆ เป็นครั้งแรก
ดูแค่ขนาดปากของจระเข้ยักษ์ตัวนี้
ไม่ต้องพูดถึงเขาที่อายุเพียง 14 ปี
แม้แต่ชายฉกรรจ์ร่างกำยำ หากถูกกัดเข้าไปคำหนึ่ง เกรงว่าร่างคงหายไปครึ่งท่อน
จระเข้ยักษ์กินอาหารอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่อึดใจ ปลาสมบัติตัวใหญ่โตมโหฬารก็ถูกมันฉีกกินเข้าไปเกือบหมด
ขณะที่อันหลานจ้องมองอย่างไม่กะพริบตา จู่ ๆ
ตอนจระเข้ยักษ์ฉีกเนื้อเป็นครั้งสุดท้าย ก็มีเศษเนื้อชิ้นเล็ก ๆ กระเด็นหลุดจากตัวปลา
แปะ! เศษเนื้อชิ้นนั้นตกลงข้างพงอ้อแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากริมน้ำ
เนื้อปลาสีแดงคล้ำมีขนาดใหญ่ประมาณครึ่งกำปั้น