... ....
วันถัดมา
ฟ้าเพิ่งสาง
อันหลานก็เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว
ที่จริงแล้วก็มีของไม่มากนัก
เสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนไม่กี่ชุด ตั๋วเงินจำนวนหนึ่ง และทวนเจิ้นเยว่ นั่นคือทรัพย์สินทั้งหมดของเขา
นอกลานบ้าน
หวังเฉิงเยี่ย หวังชิงอี๋ และหวังชิงสือมารออยู่ก่อนแล้ว
“ท่านอาหวัง”
อันหลานประสานมือคารวะ
“ช่วงที่ผ่านมา ขอบคุณที่ดูแลกัน”
หวังเฉิงเยี่ยโบกมือ
“พูดเรื่องพวกนี้ทำไม”
“เมื่อไปถึงตัวอำเภอแล้ว จงตั้งใจฝึกฝน ตอนนี้เจ้าไปถึงด่านกระดูกแล้ว หน่วยหกประตูต่างหากจึงเป็นที่ที่เหมาะกับเจ้าอย่างแท้จริง”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“แต่เผยว่านซานยังไม่มีข่าวคราว”
“เจ้าต้องระวังตัวให้มาก”
อันหลานพยักหน้า
“ข้าเข้าใจแล้ว”
หวังชิงสือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูไม่อยากให้อันหลานจากไปนัก
“พี่อัน เมื่อไรท่านจะกลับมา”
“มีเวลาข้าก็จะกลับมา”
อันหลานยิ้มพลางลูบศีรษะเขา
หวังชิงอี๋ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงเอ่ยเสียงเบาว่า “เดินทางปลอดภัย”
“อืม”
อันหลานรับคำ
จากนั้นก็กระโดดขึ้นหลังม้า
หลังกล่าวลาคนตระกูลหวังแล้ว เขาก็ออกจากหมู่บ้านต้าเจ๋อไปตามทาง
แต่เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปฉีสุ่ยทันที
กลับไปยังหมู่บ้านที่หลิวหย่วนอาศัยอยู่ก่อน
……
ยามเที่ยง
บ้านตระกูลหลิว
“ย้ายไปอยู่ตัวอำเภอหรือ”
หลังฟังอันหลานพูดจบ หลิวหย่วนก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
จากนั้นก็ส่ายหน้ารัว ๆ
“ไม่ได้”
“บ้านในตัวอำเภอราคาแพงเพียงใด”
“ครอบครัวเราอยู่ที่นี่มาหลายปี ไม่เคยเกิดเรื่องใหญ่โตอะไร ไม่จำเป็นต้องเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์เช่นนั้น”