หอร้อยสมบัติ
อันหลานเดินเข้าไปในโถงใหญ่ ภายในตกแต่งอย่างประณีต ทันใดนั้นก็มีพนักงานแต่งกายเรียบร้อยยิ้มแย้มเข้ามาต้อนรับ
“แขกผู้มีเกียรติ ไม่ทราบว่าต้องการสิ่งใดหรือขอรับ?”
“หอร้อยสมบัติของเราขึ้นชื่อว่ามีสรรพสิ่งให้เลือกหา ไม่ว่าจะเป็นโอสถ คัมภีร์ หรือสมุนไพร ขอเพียงเป็นของที่มีในอำเภอฉีสุ่ย หอของเราส่วนใหญ่ก็หาได้ทั้งสิ้น”
อันหลานเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง จึงไม่อ้อมค้อม เอ่ยถามตรง ๆ
“มีโอสถหรือสมุนไพรวิญญาณชั้นมนุษย์ระดับสูงหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของพนักงานก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
รอยยิ้มสุภาพในตอนแรกพลันแฝงความเคารพขึ้นมาหลายส่วน
ผู้ที่เอ่ยถามถึงโอสถชั้นมนุษย์ระดับสูง ไม่ว่าจะอายุเท่าใด ย่อมมิใช่แขกธรรมดาอย่างแน่นอน
“มีขอรับ”
“เชิญแขกผู้มีเกียรติตามข้ามา”
พนักงานก้มตัวเล็กน้อย ก่อนนำทางด้วยตนเอง
อันหลานเดินตามขึ้นไปถึงชั้นห้า
เมื่อเทียบกับความครึกครื้นด้านล่างแล้ว ชั้นห้าสงบเงียบกว่ามาก
ทางเดินปูด้วยไม้กระดานหนา ประตูห้องทั้งสองข้างปิดสนิทเป็นส่วนใหญ่ บางครั้งยังมองเห็นองครักษ์ของหอร้อยสมบัติสองสามคนเฝ้าอยู่
พนักงานพาอันหลานเข้าไปในห้องรับรองห้องหนึ่ง
“แขกผู้มีเกียรติโปรดรอสักครู่”
“ข้าจะไปเชิญผู้ดูแลมาเดี๋ยวนี้”
กล่าวจบ เขาก็ถอยออกไปอย่างนอบน้อม
ไม่นานนัก
ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
สตรีงามอวบอิ่มวัยสามสิบกว่าเดินยิ้มเข้ามาอย่างเชื่องช้า
นางสวมกระโปรงยาวสีฟ้าอมเขียว รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น
เมื่อเข้ามาในห้อง สตรีงามก็กวาดตามองอันหลานอย่างแนบเนียน
นางมิได้แสดงท่าทีดูแคลนเพราะอันหลานยังเยาว์วัย