... ...
หมู่บ้านต้าเจ๋อ
บริเวณใกล้ท่าเรือแห่งหนึ่ง
ชายฉกรรจ์ที่เพิ่งเสร็จจากงานใช้แรงเดินผ่านตรอกด้วยท่าทางเหนื่อยล้า
ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากในตรอกอย่างรวดเร็ว บีบคอชายฉกรรจ์ไว้ ก่อนจะฉุดเขาเข้าไปข้างในราวกับจับลูกไก่
ตรอกเปลี่ยว
เผยว่านซานกดอีกฝ่ายแนบกำแพงในคราเดียว แล้วกล่าวเสียงเหี้ยมเกรียมว่า “ข้าถามสิ่งใด เจ้าก็ตอบสิ่งนั้น”
“หากกล้าร้อง ข้าจะบีบคอเจ้าให้แหลก”
ชายฉกรรจ์หน้าซีดเผือด พยักหน้าหงึกหงักไม่หยุด
เผยว่านซานจึงคลายมือออกเล็กน้อย ให้อีกฝ่ายพอหายใจและพูดได้ เขาถามเสียงต่ำว่า
“พรรคดาบโลหิตเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ชายฉกรรจ์ชะงักไป ดูเหมือนไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ ก่อนรีบตอบว่า “พรรค...พรรคดาบโลหิตหรือ? ถูกกวาดล้างไปเมื่อหลายวันก่อนแล้ว”
แววตาของเผยว่านซานเย็นเยียบลงฉับพลัน
“ใครเป็นคนกวาดล้าง?”
“ทางการ แล้วก็...แล้วก็ตระกูลใหญ่สามตระกูล”
“ได้ยินว่าพวกเขายกกำลังไปด้วยกันหลายร้อยคน ขบวนใหญ่โตมโหฬาร คนของพรรคดาบโลหิตต้านทานได้ไม่นาน รังของพวกมันสุดท้ายก็ถูกเผาจนสิ้น”
มือของเผยว่านซานค่อย ๆ บีบรัดแน่นขึ้น
“ตระกูลใหญ่สามตระกูล...”
เสียงนั้นแทบเค้นออกมาจากไรฟัน
“แล้วคุณชายใหญ่ของพรรคดาบโลหิตเล่า? รองประมุขพรรคล่ะ?”
ชายฉกรรจ์มีสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด
“ข้า...ข้าไม่รู้ขอรับ”
“พรรคดาบโลหิตถูกกวาดล้างไปแล้ว หัวหน้าของพวกมันส่วนใหญ่ก็คงตายไปด้วยกระมัง...”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จิตสังหารในดวงตาของเผยว่านซานก็ไม่อาจกดข่มไว้ได้อีก
“ตระกูลใหญ่สามตระกูล! สักวันข้าจะฆ่าล้างตระกูลพวกเจ้าให้สิ้น!”
กร๊อบ!
สิ้นเสียง
เสียงของชายฉกรรจ์ก็ขาดหายไปในฉับพลัน
เผยว่านซานโยนศพทิ้งไว้ในตรอกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหมุนตัวจากไป
แต่เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปหาตระกูลใหญ่สามตระกูลในทันที
เรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่ตระกูลใหญ่สามตระกูล
แต่เป็นการสืบให้แน่ชัดว่าเผยชิงกับสือพั่วเทียนตายแล้วหรือยัง
สถานที่ที่สืบเรื่องนี้ได้ง่ายที่สุด ย่อมเป็นที่ว่าการอำเภอ
ทั้งสองเป็นผู้ต้องหาที่ทางการประกาศจับอยู่แล้ว
หากตายจริง ศพหรือศีรษะของพวกเขาส่วนใหญ่คงถูกนำไปแลกรับเงินรางวัล
.......
อำเภอฉีสุ่ย
ด้านนอกที่ว่าการอำเภอ