รุ่งเช้าวันถัดมา
อันหลานก้าวออกจากบ้าน เตรียมมุ่งหน้าไปยังตระกูลหวัง
ภายในหมู่บ้าน
ข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านต้าเจ๋อเมื่อวานกลับมาถึงที่นี่ตั้งนานแล้ว
อันหลานเดินอยู่บนถนน ชาวบ้านบางคนมองเห็นเขาจากระยะไกล แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
ทั้งยังมีความเคารพนอบน้อม บางคนอยากเข้ามาผูกไมตรี แต่ก็ไม่กล้า
อันหลานไม่ได้ใส่ใจ
เขาตรงไปยังตระกูลหวังแห่งหมู่บ้านต้าเจ๋อ
จวนตระกูลหวังตั้งอยู่ในย่านที่คึกคักที่สุดของหมู่บ้านต้าเจ๋อ มีพื้นที่กว้างขวาง กำแพงสูงก่อด้วยอิฐเขียว ประตูใหญ่สีชาด ด้านหน้ายังตั้งรูปสลักสัตว์หินไว้สองตัว เมื่อเทียบกับบ้านอิฐโคลนเตี้ย ๆ ในหมู่บ้านเฉวียนแล้ว ราวกับเป็นโลกสองใบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ทันทีที่อันหลานปรากฏตัวตรงปากถนน บ่าวที่เฝ้าอยู่หน้าประตูก็จำเขาได้แล้ว คนหนึ่งรีบเข้าไปรายงานทันที
ไม่นานนัก
หวังเฉิงเยี่ยก็ออกมาต้อนรับด้วยตนเอง
“น้องชายอันมาแล้ว”
ท่าทีเช่นนี้ทำให้อันหลานประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่าผู้คนย่อมไม่ลงมือต่อผู้ที่ยิ้มแย้มให้ อีกฝ่ายเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ด่านกระดูก ทั้งยังเป็นประมุขตระกูลหวัง แต่ยังสุภาพถึงเพียงนี้ เขาจึงยิ่งต้องสุภาพตอบ
หลังจากทั้งสองฝ่ายทักทายกันพอเป็นพิธี
เรื่องต่าง ๆ ก็ได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว
เงินเดือนละ 10 ตำลึง
อันหลานเข้ารับตำแหน่งเค่อชิงของตระกูลหวัง หน้าที่หลักในวันปกติคือคอยอยู่เป็นเพื่อนและชี้แนะการฝึกฝนแก่ลูกหลานรุ่นเยาว์ของตระกูลหวังหลายคน ไม่ต้องรับผิดชอบดูแลเรือน และไม่ต้องออกไปจัดการธุระแทนตระกูลหวัง หากต้องการก็สามารถพักอยู่ในจวนหวังได้โดยตรง