"งั้นเรารับภารกิจตอนนี้เลยดีกว่า!"
255 รีบร้อนจนแทบรอไม่ไหว ความกระตือรือร้นพุ่งทะยานจนสุดขีด ราวกับอยากจะพาหลี่เหยาเปิดโลกใหม่เก็บคะแนนเลื่อนขั้นในวินาทีถัดไป
หลี่เหยาฟังเสียงเร่งเร้าอันร้อนรนของมัน มุมปากเล็กน้อยเผยรอยยิ้มบาง ๆ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
"ได้"
"สุ่มจับคู่โลกโดยตรงเลย"
นางไม่จำเป็นต้องผัดผ่อน ปลดเกษียณอยู่สามปี เบื่อหน่ายมานานพอแล้ว
"ได้เลย! เปิดช่องสุ่ม!"
255 เปิดโปรแกรมภารกิจทันที ระบบเบื้องหลังทำงานอย่างรวดเร็ว
วินาทีต่อมา ความรู้สึกเวียนหัวจากมิติเล็กน้อยแผ่ซ่านเข้ามา อ่อนโยนและไม่แสบตา ดีกว่าการถูกส่งตัวอย่างรุนแรงในตอนที่เพิ่งเริ่มทำภารกิจมากมายนัก เห็นได้ชัดว่าเป็นความสบายที่มาพร้อมกับสิทธิพิเศษระดับสูงสุด
เพียงชั่วพริบตา จิตสำนึกก็แตะพื้น ร่างกายก็เข้าที่
รอบข้างเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เสียงผู้คน
ทั้งร่างกายร้อนผ่าวและอ่อนแรง มึนหัวตื้อตัน แขนขาเมื่อยล้าจนไม่มีเรี่ยวแรง ลำคอแห้งผากราวกับไฟลุกท่วม อาการไข้สูงขั้นรุนแรงโดยแท้
หลี่เหยาไม่ต้องลืมตาก็รู้ว่าร่างกายขณะนี้กำลังไข้สูงไม่ลด อ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรง อยู่ในช่วงตกต่ำที่ป่วยอ่อนแอ
นางไม่ขยับตัว รอให้ร่างกายปรับตัวก่อนอย่างเงียบ ๆ แล้วจึงแน่ใจว่าห้องว่างเปล่า ไม่มีใครเข้าใกล้ ไม่มีเสียงฝีเท้าหรือความเคลื่อนไหวใด ๆ
หลี่เหยาถึงได้ยกมือขึ้น คลำไปที่ข้อมือด้านในอย่างชำนาญ
ตรงนั้นว่างเปล่า คนนอกมองไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ มีเพียงนางเองเท่านั้นที่สัมผัสได้ถึงพื้นที่ส่วนตัวอันเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว
นี่คือสวัสดิการเกษียณอายุขั้นสูงสุดที่สำนักงานใหญ่มอบให้เมื่อนางสำเร็จภารกิจสวมวิญญาณราชวงศ์ชิงครบสิบชาติและปลดเกษียณอย่างราบรื่น
พื้นที่เก็บของส่วนตัวติดตัวหนึ่งผูกพันกับวิญญาณ ไม่สูญหาย ไม่เสื่อมสภาพ ไม่ถูกกดทับด้วยกฎของโลกใด ๆ ต่อให้ปลดระบบและแยกตัวจากระบบทะลุมิติอย่างสิ้นเชิง พื้นที่นี้ก็ยังเป็นของนางตลอดไป
ภายในพื้นที่เก็บของ เวลาหยุดนิ่ง อุณหภูมิและความชื้นคงที่ สิ่งของทั้งหมดเก็บรักษาไว้สดใหม่ ไม่เสียหาย ไม่หมดอายุ
ตลอดหลายปีที่เกษียณอยู่ว่าง ๆ นางสะสมสิ่งของจำเป็น สมุนไพร ขนม เครื่องใช้ประจำวันไว้มากมายนับไม่ถ้วน เพื่อเตรียมพร้อมยามจำเป็น
ไม่คิดว่าเพิ่งกลับมาทำภารกิจวันนี้ก็ได้ใช้ประโยชน์เสียแล้ว
หลี่เหยาหมุนความคิด นิ้วเรียววาบแสงเล็กน้อย ล้วงยาลดไข้สีขาวบริสุทธิ์สองเม็ดกับน้ำบริสุทธิ์อุณหภูมิปกติขวดเล็กออกมาอย่างเงียบเชียบ
ท่าทางคล่องแคล่วว่องไว ไม่มีความล่าช้าแม้แต่น้อย
นางเงยหน้าขึ้น กลืนยาเม็ดลงไป ตามด้วยน้ำอุ่น
ตลอดทั้งกระบวนการเงียบสงัด ไม่ส่งเสียงใด ๆ
หลังกินยา นางเก็บขวดเปล่ากลับเข้าพื้นที่อย่างง่ายดาย ไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่น้อย ตัดขาดความเป็นไปได้ที่ผู้อื่นจะพบความผิดปกติอย่างสิ้นเชิง
ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น นางถึงได้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ภายในห้องเครื่องเรือนเรียบง่ายแต่ครบครัน ล้วนเป็นของเก่าแก่แท้ ๆ
ข้างหน้าต่างมีโต๊ะเครื่องแป้งไม้โบราณตั้งอยู่ พื้นผิวโต๊ะสะอาดเงางาม
บนนั้นวางกระจกทองแดงกลมเล็ก ๆ หวีไม้เรียบง่าย และขวดเครื่องสำอางพอร์ซเลนขนาดเล็กหลายใบ
ข้าง ๆ เป็นตู้เสื้อผ้าไม้เนื้อแข็งสีเดียวกันและโต๊ะเขียนหนังสือสี่เหลี่ยม เฟอร์นิเจอร์ทรงเรียบร้อยดูดี ไม่มีการตกแต่งหรูหรา แต่ทุกชิ้นแน่นหนาทนทาน
แสงในห้องนุ่มนวลและโปร่งใส ที่หน้าต่างมีม่านผ้าบางเก่า ๆ แขวนอยู่ สะอาดสะอ้านไร้ฝุ่น
พอจะมองออกว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นคนพิถีพิถันรักความสะอาด มีระเบียบวินัยจากบ้านเป็นอย่างดี เป็นลูกสาวตระกูลร่ำรวยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประณีตตั้งแต่เล็ก
หลี่เหยานอนพิงหัวเตียง หายใจหอบเล็กน้อยเพื่อบรรเทาความร้อนและความอ่อนเปลี้ยในร่างกาย พลางถามในใจอย่างไม่รีบร้อน: "255 ข้อมูลโลกโหลดเสร็จหรือยัง?"
"โหลดเสร็จแล้ว! ความทรงจำเจ้าของร่างเดิมซิงค์ครบถ้วนแล้ว!"
255 ตอบรับทันที จากนั้นน้ำเสียงก็แฝงความประหลาดใจเล็กน้อยและน้ำเสียงอวดดี
"เหยาเหยา! เธอสังเกตไหม! รอบนี้ต่างจากครั้งอื่น ๆ!"
จี้เหยาเลิกคิ้วเล็กน้อย: "ต่างตรงไหน?"
"เจ้าของร่างเดิมของโลกนี้! ชื่อเดียวกันกับชื่อจริงของเธอ! ก็ชื่อหลี่เหยาเหมือนกัน! ไม่ต่างแม้แต่อักษรเดียว!"
เสียงกลไกของ 255 เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
"ฮี่ ๆ! เดาได้ไหมว่าทำไม? นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ! ฉันเคยร้องไห้อ้อนขอพ่อฉัน จนได้สิทธิพิเศษซ่อนเร้นระดับสูงสุดมา!"
"ปกติแล้วเจ้าของภารกิจทะลุมิติที่เดินทางข้ามโลกต่าง ๆ จะถูกบังคับให้ใช้ชื่อเจ้าของร่างเดิมทั้งหมด ใช้ชื่อจริงของตัวเองไม่ได้!"
"แต่ฉันสู้ตายเพื่อขอสิทธิพิเศษส่วนตัวให้เธอ! ผูกพันตลอดชีพ สิทธิพิเศษส่วนตัว——สิทธิ์ใช้ชื่อจริงข้ามภพทั้งหมื่นโลก!"
"ตั้งแต่นี้ไป ไม่ว่าเราจะทำภารกิจในโลกใด ไม่ว่าเราจะสวมร่างใคร ไม่ว่าต้นสังกัดเดิมจะมีตัวตนหรือภูมิหลังอะไร จะคงชื่อจริงของเธอไว้ทั้งหมด! ทุกคน ทุกเนื้อเรื่อง ทุกตัวละคร จะเรียกเธอว่าหลี่เหยาโดยอัตโนมัติ!"
แววตาหลี่เหยาเป็นประกายวาบหนึ่งทันที หัวใจกระจ่างแจ้งในทันที ความรู้สึกดี ๆ เพิ่มขึ้นเต็มล้น
การอ้อนขอครั้งนี้ 255 ทำได้คุ้มค่าจริง ๆ
หลี่เหยากล่าวอย่างราบเรียบ น้ำเสียงแฝงความพอใจอย่างแท้จริง: "ไม่เลว ครั้งนี้ไม่เสียทีที่ให้เธออ้อนขอจนร้องไห้"
255 ยิ่งเหิมเกริม: "ต้องแน่นอน! สิทธิพิเศษซ่อนเร้นที่พ่อฉันมีนั้นเยอะแยะ ไม่อ้อนก็ไม่รู้ว่าเสียเปรียบ! ต่อไปฉันจะค่อย ๆ อ้อนให้ครบทั้งหมด! ตอนนี้เธอรีบหลับตา รับความทรงจำเจ้าของร่างเดิมให้ครบถ้วน!"
"อืม"
หลี่เหยาตอบรับ แล้วค่อย ๆ หลับตาลง
ผ่อนคลายจิตวิญญาณอย่างตั้งใจ รับเอาความทรงจำอันมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา
ครู่ต่อมา ความทรงจำทั้งหมดหลอมรวมเสร็จสิ้น
...
หลี่เหยาเจ้าของร่างเดิม เกิดในตระกูลแห่งวิชาความรู้ ตระกูลร่ำรวย น่าจะเป็นบุตรสาวแห่งสวรรค์โดยแท้ ทั้งชีวิตสงบสุขไร้กังวล ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่
บิดามารดาของนาง เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ได้รักอิสระซึ่งหายากยิ่งในยุคสมัยนั้น
บิดาหลี่เหวินหวย สุภาพอ่อนโยน ซื่อตรงใจดี มีความรู้กว้างขวาง ช่วงต้นเป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังเพียงคนเดียวในละแวกบ้าน
มารดาเสิ่นเฉียวเจิน เกิดในตระกูลนายทุนใหญ่สุดยอดแห่งเมืองไห่ เป็นคุณหนูใหญ่โดยแท้ รู้หนังสือมีเหตุผล อ่อนโยนใจดี มีคุณธรรมงดงาม
ทั้งสองพบกัน รักกัน เข้าใจกันในมหาวิทยาลัย ทลายสายตาชาวโลก ก้าวข้ามช่องว่างฐานะ มุ่งมั่นมาอยู่ด้วยกันโดยไม่ลังเล
หลังแต่งงาน สามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว เคารพซึ่งกันและกัน ความรักมั่นคงหวานชื่นหลายสิบปี ไม่เคยทะเลาะ ไม่มีรอยร้าว
ในบ้านยังมีน้องชายอายุน้อยกว่าหลายปี ชื่อหลี่จือวี่หย่วน
น้องชายซุกซนร่าเริง แต่กลับรู้จักเอาใจใส่เป็นพิเศษ ตั้งแต่เด็กติดพี่สาวมากที่สุด ปกป้องพี่สาวในทุกเรื่อง ครอบครัวสี่คนอบอุ่นปรองดอง มีความสุขสมบูรณ์ เป็นครอบครัวที่ผู้อื่นอิจฉา
เดิมที นี่คือการเริ่มต้นชีวิตขั้นสุดยอด
แต่กระแสแห่งยุคสมัย ไม่เคยเมตตาใคร
โศกนาฏกรรมทั้งหมด ล้วนเกิดจากชาติกำเนิดและสถานการณ์บ้านเมือง
ครอบครัวเดิมของหลี่เหวินหวย บิดาของเจ้าของร่างเดิม เป็นตระกูลเจ้าที่ดินในชนบทช่วงต้น
ในปีที่คลื่นการโค่นล้มเจ้าที่ดินแผ่กระจายไปทั่วชนบท ปู่ย่าถูกชาวบ้านหัวรุนแรงล้อมประนาม ถูกทุบตีจนเสียชีวิตทั้งคู่ที่ชนบท
หลังเกิดเหตุใหญ่ที่คร่าชีวิตสองคน ชาวบ้านก็แตกตื่นทันที
การตายเป็นเรื่องใหญ่หลวง ไม่มีใครกล้าสืบสวนต่อ ไม่มีใครกล้าให้เรื่องบานปลาย เกรงว่าจะเดือดร้อน
สุดท้ายเรื่องนี้ก็ยุติอย่างลวก ๆ ไม่มีใครกล้าไปไล่เบี้ยความผิดของลูกหลานเจ้าที่ดินอีก
ดังนั้น หลี่เหวินหวยผู้เป็นบิดาของเจ้าของร่างเดิม และหลี่เหวินซานพี่ชายคนโต สองพี่น้องจึงรอดตายอย่างหวุดหวิด ไม่ถูกพัวพันประนาม รักษาชีวิตไว้ได้อย่างยากลำบาก
แต่ตระกูลหลี่ก็ล่มสลายสิ้นเชิง บ้านเกิดในชนบทถูกยึด ทรัพย์สินถูกปล้นจนเกลี้ยง ชื่อเสียงพังพินาศ สองพี่น้องตัดขาดรากฐานในชนบทอย่างสิ้นเชิง
หลี่เหวินซานผู้เป็นลุง กับภรรยาและลูกสาวอยู่ชนบทอย่างยากลำบาก ชีวิตตกต่ำลงอย่างมาก อัตคัดขัดสนยิ่งนัก ถึงแม้จะได้รับการช่วยเหลือจากผู้เป็นน้องชายบ้างเป็นครั้งคราว!
ส่วนหลี่เหวินหวยผู้เป็นบิดา อาศัยวุฒิการศึกษามหาวิทยาลัย ตั้งหลักปักฐานทำงานในเมือง แต่งงานมีลูก สร้างครอบครัวใหม่ ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง ถ่อมตัวให้มากที่สุด ขอเพียงความสงบปลอดภัย
เมื่อเทียบกับครอบครัวลุงในชนบทที่ทุกข์ทรมาน ครอบครัวเจ้าของร่างเดิม ช่างเป็นสรวงสวรรค์