หลี่เหยามองหลี่เหวินหวย แล้วเอ่ยกำชับอย่างจริงจัง “พ่อ เรื่องนี้ฝากพ่อด้วยนะคะ เงินทองหรือคูปอง พ่อใช้ได้ตามสบาย ไม่ต้องเสียดาย ไม่ต้องประหยัด ตอนนี้สิ่งของนอกกายใด ๆ ก็ไม่สำคัญเท่าชีวิตของคนในครอบครัวเราทุกคน”
“ขอแค่ได้ย้ายไปอยู่ใกล้เขตชายแดน จะแลกด้วยอะไรก็คุ้มค่า”
หลี่เหวินหวยกลั้นความปั่นป่วนในใจทั้งหมดไว้ พยักหน้าอย่างหนักแน่น น้ำเสียงมั่นคงและจริงจัง ปิดซ่อนความแน่วแน่และการเตรียมพร้อมไว้อย่างมิดชิด “วางใจเถอะ เรื่องนี้พ่อจัดการเอง”
“พรุ่งนี้เช้าพ่อจะออกเดินทางทันที ใช้ทุกความสัมพันธ์ที่มี เสียสละทุกอย่าง เพื่อทำให้สำเร็จให้ได้”
ในใจเขารู้ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่แค่การย้ายสถานที่ธรรมดา แต่นี่คือการแย่งชิงเส้นทางรอดเพียงเส้นทางเดียวจากความตายให้กับครอบครัว
ไม่ต้องพูดถึงการหมดตัวหรือใช้ทุกความสัมพันธ์ ต่อให้ต้องเสี่ยงชีวิตครึ่งหนึ่ง ก็ต้องทำให้สำเร็จ
“ขอบคุณพ่อค่ะ” หลี่เหยาพยักหน้าเล็กน้อย วางใจลงอย่างสิ้นเชิง
เมื่อพ่อร่วมมือด้วยเต็มที่ โอกาสสำเร็จก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
เสิ่นเฉียวเจินมองลูกทั้งสองคนด้วยความรู้สึกมากมาย ยื่นมือไปลูบหัวลูกชายคนเล็กเบา ๆ แล้วกำชับอย่างจริงจัง “จื่อหยวน จำไว้นะ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เมื่อถึงชนบท ต้องเชื่อฟังและทำตามพี่สาวทุกอย่าง”
“หนูยังเล็ก ยังไม่รู้อะไรมาก เจอเรื่องอะไร คนอะไร หรือความอยุติธรรมอะไรก็ตาม ห้ามดื้อรั้น ห้ามเอาแต่ใจ ห้ามวิ่งหนีไปไหนโดยพลการ”
“ทุกอย่างฟังพี่สาว พี่สาวให้ทำอะไรก็ทำตามนั้น อยู่กับพี่สาวให้ดี คอยปกป้องพี่สาว และปกป้องตัวเองด้วย เข้าใจไหม?”
หลี่จื่อหยวนพยักหน้าอย่างแรง ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความจริงจัง กำหมัดเล็ก ๆ แน่น “หนูรู้แล้วคุณแม่! หนูจะฟังพี่สาว หนูไม่ก่อเรื่อง หนูจะปกป้องพี่สาว!”