หลี่เหวินหวยและเสิ่นเฉียวเจินชะงักไปทันที รอยยิ้มบนใบหน้าหยุดนิ่งอยู่กับที่ พลางส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว
พวกเขาไม่เคยมีความคิดเช่นนั้นแม้แต่น้อย ยิ่งไม่เคยคิดว่าลูกสาวจะทอดทิ้งพวกเขา
แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเอ่ยปากแก้ตัว หลี่เหยาก็พูดต่อตรง ๆ เผยแผนการทั้งหมดที่แท้จริงของตนออกมา
“หนูรู้ว่าพ่อกับแม่สบายใจ คิดว่าหนูกับจือหยวนลงชนบทแล้ว จะหนีจากความผิดที่หนักที่สุด รักษาอนาคตของเราสองพี่น้องไว้ได้”
“แต่หนูไม่มีทางทอดทิ้งพ่อกับแม่ เราคือครอบครัวเดียวกัน ครอบครัวต้องอยู่พร้อมหน้ากัน หนึ่งคนก็ขาดไม่ได้”
“ที่หนูรีบสมัครลงชนบท ไม่ใช่เพื่อเอาตัวรอดเพียงลำพัง แต่เพื่อรักษาช่องทางรอดของคนทั้งสี่คนในครอบครัว”
“พ่อกับแม่ลองคิดดูให้ดี ถ้าพรุ่งนี้ทั้งสี่คนถูกตัดสินให้ถูกส่งลงชนบท ถูกคุมตัวลงไปทั้งหมด”
“สถานที่ที่ส่งไปนั้นแร้นแค้นแสนสาหัส ไม่มีใครยื่นมือช่วย ถูกกลั่นแกล้งได้ทุกหนแห่ง ขาดยา ขาดข้าว พวกเราสี่คนแบกความผิดติดตัว ไร้ที่พึ่ง ปล่อยให้ใครจะทำอะไรก็ได้”
“คนธรรมดาสี่คนติดอยู่ในที่คับขัน ไม่มีใครหนุนหลัง ไม่มีทางถอย ไม่มีใครช่วย สุดท้ายก็ต้องค่อย ๆ ทนตาย เหนื่อยตาย เจ็บตายไปทีละคน”
“น้อยคนมากที่จะทนจนถึงวันได้รับการล้างมลทิน”