ซางชิงเยียนใช้พับสามส่วนเขี่ยผ้าม่านรถม้าขึ้นเล็กน้อย เห็นอวี้อานเกอตัวเปียกโคลนอยู่ด้านนอก จึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองก็ไม่ได้สะอาดไปกว่าเขาสักเท่าไร จึงอดกัดฟันกรามแน่นไม่ได้
เขารักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจ ปกติสวมอาภรณ์ขาวสะอาดไร้คราบฝุ่น ครานี้ทั้งตัวกลิ้งไปในโคลน ย่อมรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งกาย
ซางชิงเยียนใช้มือขวาลูบข้อมือข้างซ้ายที่ว่างเปล่า น้ำเสียงอ่อนแรงราวหมอกขาวที่สลายง่ายบนเขา "เมื่อเป็นเพียงอุบัติเหตุ ท่านอวี้ไม่ต้องตำหนิตนเองมากนัก"
อวี้อานเกอถอนหายใจโล่งอก ได้ยินว่าอ๋องหนานชวนอารมณ์ดี ดูจะไม่ผิดจริง
แต่คิดไปคิดมา ก็จริงด้วย ด้วยสถานะเช่นนั้น ใครจะกล้าตามอำเภอใจเล่า?
ยังไม่ทันที่หายใจโล่งอกจนสุด ซางชิงเยียนก็เอ่ยต่อไป "เพียงแต่ลูกประคำโพธิ์ขาวที่ข้อมือข้า ล้ำค่ามหาศาล อีกทั้งได้รับอนุโมทนาจากพระอาจารย์ว่านสุยด้วยตนเอง หาเหมือนสิ่งของธรรมดาไม่..."
อวี้อานเกอกลั้นหายใจอีกครั้ง เงยหน้ามองเขาผ่านช่องผ้าม่าน
ใบหน้าดั่งหยกขาวของซางชิงเยียนเปื้อนจุดโคลน แต่ก็มิได้กลบความงามเลิศล้ำ งามเหนือผู้ใด
เขายังคงรอยยิ้มอ่อนโยนดังแสงจันทร์ แต่วาจาที่เอ่ยออกมามิได้อ่อนโยนตามไปด้วย "รบกวนท่านอวี้แล้ว"
ฝนตกกระทบพื้น กระเซ็นเป็นดอกน้ำน้อยใหญ่
อวี้อานเกอสภาพยับเยิน ใบหน้าแขวนรอยยิ้มฝืน "ข้าน้อยขอถามท่านอ๋อง ลูกประคำนั้นมีทั้งหมดกี่เม็ด?"
ซางชิงเยียนกระแอมไอสองทีในรถม้า "ยี่สิบเจ็ดเม็ด"
อวี้อานเกอก้มหน้านึก คิดว่าซางชิงเยียนยังไม่รู้ถึงการซุ่มโจมตีข้างหน้า นางชนเขาแล้วต้องทำให้เขาหายโกรธก่อน จึงจะมีโอกาสเข้าใกล้ อีกทั้งทูตเมืองหลวงยังคอยมองอยู่ การถูกตำหนิเช่นนี้จำต้องทน
อวี้อานเกอสูดหายใจลึก แล้วก้มลงค้นหาในโคลน
ฝนตกหนักไม่น้อย ผู้คนรู้ว่าอวี้อานเกอกำลังหาลูกประคำให้ซางชิงเยียน จึงยืนรออยู่ข้าง ๆ เยี่ยนปั๋วและหยูชูก็ช่วยค้นหา ส่วนทูตเมืองหลวงไม่สะดวกจะเข้าไปช่วย
อวี้อานเกอค่อย ๆ ล้วงมองหาลูกประคำในโคลน มือทั้งสองเปื้อนโคลนไปหมด
ซางชิงเยียนที่แอบมองผ่านช่องผ้าม่านอดขมวดคิ้วไม่ได้ ด้านข้างจู้อิงเอ่ยว่า "นายท่านดูแล้วไม่สบายใจ เหตุใดยังต้องดูอีก?"
จู้อิงรู้ว่านายท่านรักความสะอาด เห็นสิ่งสกปรกไม่ได้ แต่บัดนี้กลับแอบดูคนเปื้อนโคลนคลำหาในเลน ช่างน่าประหลาดจริง ๆ
ซางชิงเยียนลูบปากบนตนเองโดยไม่รู้ตัว "เมื่อเด็ก ๆ ข้าอยู่เมืองหลวง เคยคบหากับพี่น้องสกุลอวี้ ท่านอวี้ใหญ่ไม่ค่อยเอาถ่าน ส่วนน้องสาวก็เป็นตัวหายนะ"
ครานั้นปีแปด ขณะที่แอบเห็นอวี้อานเกอก่อเรื่อง นางก็ชกหน้าเขาหนึ่งหมัด ทำให้ฟันหน้าหลุดไปหนึ่งซี่
เขารักหน้ามาก ไม่พูดจาทั้งเดือน อวี้อานเกอยังหัวเราะเยาะว่าเป็นใบ้
เขาดูภายนอกเหมือนไม่ยี่หระ แต่แท้จริงเจ้าแค้นที่สุด เล็กน้อยก็เอาคืน บัดนี้พี่ชายของอวี้อานเกอตกอยู่ในมือเขา น้องทำพี่ชด กลั่นแกล้งเล็กน้อยก็เท่ากับได้ล้างแค้นฟันที่หลุดไปเมื่อครานั้น
ระหว่างคิด อวี้อานเกอก็มาถึงหน้ารถม้าแล้ว สีหน้าเจื่อน ๆ กล่าว "ท่านอ๋อง ข้าน้อยหาลูกประคำได้ยี่สิบหกเม็ด อีกหนึ่งเม็ดค้นทั่วแล้วก็ไม่พบ"
ซางชิงเยียนทำเสียง "เชอะ" น้ำเสียงลำบากใจยิ่ง "เช่นนี้จะทำอย่างไรดี ขาดไปหนึ่งเม็ด ก็ไม่ครบชุดแล้ว"
อวี้อานเกออดขมวดคิ้วไม่ได้ ฝนตกถนนลื่น บางทีอาจถูกน้ำฝนพัดลงเขาไปแล้ว หากเป็นเช่นนั้น คงยากยิ่งกว่าหาเข็มในมหาสมุทร
"ขอท่านอ๋องอภัย เมื่อข้าน้อยกลับเมืองหลวง จะหาลูกประคำโพธิ์ขาวชั้นเลิศมาถวายท่านอ๋องให้ได้"
ซางชิงเยียนนั่งสงบในรถม้า ปลายนิ้วคลึงลูกประคำสีขาวเม็ดหนึ่ง มุมปากยกยิ้มบาง ๆ
"ท่านอวี้ไม่รู้หรือ ลูกประคำโพธิ์ขาวชั้นเลิศหากันไม่ยาก แต่ยากที่ลูกประคำนี้อยู่ที่ข้อข้ามาหลายปี เกิดความรู้สึกผูกพันด้วยแล้ว"
อวี้อานเกออดกัดฟันไม่ได้ "เช่นนั้นข้าน้อย... จะพาคนไปค้นหาอย่างละเอียดอีกครา?"
ซางชิงเยียนถอนหายใจเบา ๆ "ฝนตกถนนลื่น หากท่านอวี้เป็นไข้เพราะเรื่องนี้ ก็เป็นความผิดของข้าเอง"
อวี้อานเกอได้ยินดังนั้น สายตาเปลี่ยนคิดแผนได้ "เป็นความผิดของข้าน้อยเอง หากท่านอ๋องไม่รังเกียจ ข้าน้อยจะอยู่ปรนนิบัติยาให้ท่านอ๋องอยู่สองสามวัน จนกว่าท่านจะหายดีเป็นอย่างไร?"
ซางชิงเยียนกำลังคิดจะลองเชิงอวี้อานเกออยู่พอดี พอได้ยินดังนั้น ก็กำลูกประคำเม็ดที่อวี้อานเกอหาไม่เจอไว้ในอุ้งมือ ยิ้มบาง ๆ "เช่นนั้นก็ต้องรบกวนท่านอวี้แล้ว"
อวี้อานเกอถอนหายใจโล่งอก ส่งซางชิงเยียน "ผู้อ่อนแอ" ไปก่อน
พันเต๋อจึงกล่าวประโยคที่ค้างไว้ก่อนหน้านี้ต่อ "ท่านอวี้ ฝนตกถนนลื่น ไหน ๆ ก็ถึงแล้ว เชิญไปหลบฝนที่วัดหลิงอินก่อนเถิด พรุ่งนี้เมื่อฝนหยุด ข้าค่อยไปคารวะแม่ทัพใหญ่ที่จวนแม่ทัพ"
อวี้อานเกอขึ้นรถไปพร้อมเขา อธิบายว่า "ท่านพ่อข้าออกตรวจชายแดน ยังไม่กลับในเร็ววัน ไหน ๆ ข้าก็เจอพวกท่านพอดี รีบเดินทางแต่เนิ่น ๆ ดีกว่า"
เรื่องภพก่อนชาติช่างพิสดารเกินจะกล่าว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าท่านพ่อและท่านพี่จะเชื่อหรือไม่ เพียงคิดว่านางแอบอ้างเป็นพี่ชายเพื่อเข้าใกล้อ๋องหนานชวน ท่านพ่อและท่านพี่ก็ต้องไม่ยอมแน่
ดังนั้นนางจึงคิดจะทำก่อนแล้วค่อยบอกทีหลัง พอเข้าเมืองหลวงแล้วค่อยส่งจดหมายไป ท่านพ่อและท่านพี่จะขัดขวางก็ไม่ทันแล้ว
พันเต๋อไม่คิดว่าอวี้อานเกอจะตัดสินใจเร็วขนาดนี้ จึงลังเล "เช่นนี้ไม่ดีกระมัง"
อวี้อานเกอสีหน้าเคร่งเครียด ยัดเม็ดทองคำไม่กี่เม็ดใส่มือพันเต๋อ "พูดตามตรง ไม่ปิดบังท่าน สองสามวันก่อนข้าก่อเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ หากรอท่านพ่อกลับจากการตรวจชายแดน ต้องโดนเฆี่ยนแน่ วันนี้ที่ฝ่าฝนออกมา ก็เพื่อหนีท่านพ่อไงล่ะ"
ประโยคนี้ไม่ได้โกหก สองสามวันก่อน พี่ชายของนางตีลูกชายผู้ว่าฯ ที่แกล้งหญิงม่ายบนถนน
ถึงแม้จะเข้าท่า แต่ท่านพ่อเข้มงวดกับพี่ชายนัก พอกลับมาต้องถูกลงโทษตามกฎ ตกกลางคืนพี่ชายก็เก็บข้าวของหนีไป จึงเป็นโอกาสให้อวี้อานเกอแอบอ้าง
พันเต๋อไม่ได้กังขาเรื่องนี้ เพราะก่อนมาได้สืบมาแล้ว อวี้อานเหอถูกคุณหญิงอวี้เลี้ยงจนเป็นคนเหลวไหลเต็มตัว แม่ทัพเสินเว่ยพยายามอย่างไรก็ประคองไม่ขึ้น กลายเป็นชื่อเสียงเสือพ่อเมียลูกหมา
แต่พันเต๋อไม่รู้ว่า คนที่ใครเห็นก็ว่าไร้ค่า กลับเป็นคนที่รักอวี้อานเกอที่สุดในบ้าน
พี่ชายไม่เพียงปล่อยให้นางก่อเรื่องไปทั่ว รับเคราะห์แทนนาง บางครั้งเพื่อกลบเกลื่อนให้นาง ยังไม่ hesitates ปลอมตัวเป็นหญิง ทำเสียงแหลมหลอกคนในบ้าน
พี่ชายดีเช่นนี้ ชาติก่อนกลับตายอย่างน่าเวทนา อวี้อานเกอจะปล่อยให้พี่ชายเดินซ้ำรอยได้อย่างไร?
ดังนั้นการเดินทางไปเมืองเซิ่งจิงครั้งนี้ นางจะไปแทนพี่ชายให้จงได้
พันเต๋อแอบหัวเราะอวี้อานเกอในใจว่าโง่ คิดว่าฮ่องเต้เรียกกลับเมืองหลวงเพื่อปรนนิบัติยาจริง ๆ
เช่นนี้ก็ดี หากแม่ทัพเสินเว่ยรู้เข้า ยังไม่รู้จะเจออุปสรรคอะไรอีก บัดนี้ท่านอวี้ออกปากขอเดินทางเงียบ ๆ เอง
พันเต๋อยิ้มบาง ๆ เก็บแท่งทองคำไว้ในแขนเสื้อ "เช่นนั้น รอท่านอ๋องหนานชวนหายดีแล้ว พวกเราค่อยออกเดินทางกันเถิด"
อวี้อานเกอถอนหายใจยาว สีหน้าโล่งอกราวรอดภัย "ขอบคุณทูต ที่ทำให้ข้าน้อยรอดจากการเฆี่ยน"
พันเต๋อกล่าว "เกรงใจ ๆ"
คณะเดินทางมาถึงวัดหลิงอิน หลังเข้าวัด อวี้อานเกอให้สามเณรน้อยยกน้ำร้อนมา อาบน้ำชำระกาย เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วให้หยูชูไปสอดส่องความเคลื่อนไหวในวัด
ไม่นาน หยูชูเดินมากระซิบ "คุณหนู วัดชวนให้ผิดสังเกต"
อวี้อานเกอจัดอาวุธลับในแขนเสื้อ คิดในใจ สมดังคาด