บทที่ 103 ดันเจี้ยนระดับยาก บีบวก: เนื้อกระป๋องขยับได้
อู่เยว่จ้องเสิ่นเชว๋ด้วยสายตาเย็นชา ไอ้หนุ่มนี่ก้มหน้า ตัวสั่นไม่หยุด
เธอกัดฟันกรอด «หัวหน้าทีม หัวเราะพอหรือยัง?»
เสิ่นเชว๋เงยหน้าพรวด สีหน้าเคร่งขรึม «ผมไม่ได้หัวเราะ»
เมื่อเห็นเบ้าตาข้างหนึ่งของอู่เยว่เขียวช้ำ ส่วนจมูกก็ยัดก้อนกระดาษไว้และดูท่าจะเลือดกำเดาไหลอีก เขาก็ก้มหน้าลงทันที ยกมือปิดหน้า ไหล่สั่นระริกโดยไม่มีเสียง
ขมับของอู่เยว่เต้นตุบ ๆ อย่างบ้าคลั่ง เมื่อครู่เธอเพิ่งเปิดประตูเตรียมจะออกไป
แต่กลับถูกยามปีศาจหัวแมวตัวหนึ่งพบเข้า เดิมทีปีศาจหัวแมวคิดจะบิดคอเธอให้หัก ทว่าพอสัมผัสได้ถึงพลังต่อสู้ที่เสิ่นเชว๋แผ่ออกมา มันก็ยอมถอยอย่างรู้สถานการณ์ ต่อยเธอด้วยหมัดแมวหนึ่งทีแล้วชิงกุญแจไป
อู่เยว่ทำหน้าเคร่ง «หัวหน้าทีม เงยหน้าขึ้นมา ฉันกำลังจะพูดเรื่องน่ากลัว»
เสิ่นเชว๋เงยหน้า เม้มปากสุดแรงเพื่อกดมุมปากที่ยกขึ้น «อืม เชิญพูด»
อู่เยว่กล่าว «สัตว์ประหลาดตัวเล็กในดันเจี้ยนระดับซีไม่มีทางฉลาดขนาดนี้ ก่อนเปิดประตูเมื่อกี้ฉันสังเกตแล้ว
ยามอยู่ไกลออกไปชัด ๆ แต่พอฉันเปิดประตู มันก็โผล่มาตรงหน้าในชั่วพริบตา
ฉันสงสัยว่าการที่นายเข้ามามีส่วนทำให้ระดับดันเจี้ยนสูงขึ้น»
เสิ่นเชว๋ตอบ «จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยได้ยินว่ามีกรณีแบบนี้มาก่อน ผมสงสัยว่าความสงสัยของคุณปนความแค้นส่วนตัวที่มีต่อผมอย่างหนัก»
อู่เยว่ «...ชิ»
ไม่นึกเลยว่าจะหลอกไม่สำเร็จ แถมไอ้หนุ่มนี่ยังจับได้อีก
อู่เยว่เบ้ปากยิ้มเยาะ แววตาเจือความดูแคลนสามส่วนและเย้ยหยันสี่ส่วน «น่าสนใจ ไหนลองขยายความเรื่องความแค้นส่วนตัวหน่อยสิ»