อู่เยว่กับเสิ่นเชว๋เพิ่งวิ่งมาถึงโซนป้อนวัตถุดิบ ก็พบว่าศพทั้งหมดจากโซนเตรียมวัตถุดิบกำลังคลานมาทางนี้ ทั้งที่ยังห่อถุงศพอยู่
เมื่อเล็บแหลมคมฉีกถุงศพขาด ศพเหล่านั้นก็พุ่งเข้าโจมตีปีศาจหัวแมวในโรงงานผลิตอาหารกระป๋องทันที
ดวงตาขาวขุ่นไร้อารมณ์ของพวกมันจ้องเขม็ง ก่อนจะอ้าปากกัดกินร่างของปีศาจหัวแมวอย่างตะกละตะกลาม
โหวโหวตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว «ตอนนี้เอายังไงดี... ทางเข้าก็ไปไม่ได้แล้ว»
ชิ
อู่เยว่เบ้ปาก «แล้วจะทำอะไรได้อีกล่ะ»
โหวโหวพูดอย่างสิ้นหวัง «พวกเราคงได้แต่รอความตายใช่ไหม»
อู่เยว่ชักจันทร์เยือกแข็งออกมาอย่างฉับไว ปรับเป็นกระบี่สองมือแล้วกำไว้แน่น น้ำเสียงสงบนิ่งไม่หวั่นไหว
«ในเมื่อไม่ยอมปล่อยให้เราไป งั้นก็ให้พวกโคลนเน่านี่รู้ไว้
ว่าดันเจี้ยนนี้ ใครกันแน่ที่เป็นใหญ่»
วินาทีถัดมา
โหวโหวเห็นอู่เยว่กับเสิ่นเชว๋—สองคนที่เมื่อครู่ยังวิ่งเร็วกว่าเขาเสียอีก—ชักอาวุธออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่ฝูงศพโดยไม่ลังเล
ร่างเคลื่อนไหวเฉียบคม รวดเร็วดุจสายฟ้า
เพียงชั่วพริบตา
ศพที่เคยกองเต็มโซนป้อนวัตถุดิบก็กลายเป็นโคลนเน่าเละเทะ ขยับเขยื้อนไม่ได้อีก
อู่เยว่เก็บของดรอปอย่างคล่องแคล่ว ทั้งสองเดินหน้าต่อไป
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงโหวโหวดังมาจากด้านหลังอย่างสงสัย
«ง้าวสามง่ามทองคำนี่ ฉันเหมือนเคยเห็นมาก่อน»
ร่างของเสิ่นเชว๋ชะงักแข็งทื่อ เขากับอู่เยว่ลอบสบตากันอย่างมีพิรุธ
อู่เยว่เบนสายตาหนี «งั้นเหรอ คงบังเอิญมั้ง»