อู่·ยัยถังแตก·เยว่เสียดายแคปซูลรักษาอยู่พักใหญ่ พอเห็นเวลาเข้าก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“หัวหน้าทีม ฉันอยู่ในแคปซูลรักษาแค่สองชั่วโมงเองเหรอ?”
เสิ่นเชว๋พยักหน้า “อืม”
อู่เยว่สงสัย “หรือว่าปอดกับม้ามฉันไม่ได้ฉีกขาด? แล้วที่ฉันอาเจียนออกมาเมื่อกี้คืออะไร?”
เสิ่นเชว๋ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “เธออาจกินมื้อกลางวันมากไป”
อู่เยว่ “....” ฟังดูก็พอมีเหตุผล แต่ก็ยังรู้สึกว่าฝืนอยู่ดี
อู่เยว่เหลือบมองแคปซูลรักษาที่ถูกเหยียบจนแหลกละเอียดอย่างคลางแคลงใจ สายตากวาดไปมาระหว่างแคปซูลกับเสิ่นเชว๋
เสิ่นเชว๋เหลือบมองเครื่องสื่อสาร “สุยอวี้มีธุระกับฉัน ฉันไปก่อนนะ”
อู่เยว่ยืนส่งเสิ่นเชว๋จากไป ก่อนจะกลับหอพัก
ช่วงนี้ริชาร์ดไม่อยู่ที่ฐาน ก่อนออกไปเขามอบลูกแก้วคริสตัลที่เปิดใช้งานได้ด้วยพลังจิตให้อู่เยว่ลูกหนึ่ง
เขากำชับให้อู่เยว่ทำสมาธิต่อหน้าลูกแก้วคริสตัลตามเวลาเดิมทุกวัน ตลอดช่วงที่เขาไม่อยู่
ริชาร์ดคิดว่า ตราบใดที่แกนพลังจิตของอู่เยว่อยู่ แม้เธอจะรับรู้มันไม่ได้ ก็ยังใช้พลังจิตได้เหมือนเดิม
พูดง่าย ๆ ก็คือ ให้มือสไนเปอร์ปิดตาแล้วฝึกยิงแบบไม่เล็ง
อู่เยว่วางลูกแก้วคริสตัลไว้ตรงหน้า นั่งขัดสมาธิลงกับพื้น หลับตาช้า ๆ แล้วลองค้นหาตำแหน่งของแกนพลังจิต
แต่ก็ไม่ต่างจากครั้งก่อน เธอไม่ได้อะไรเลย
เมื่อเห็นลูกแก้วคริสตัลไร้ปฏิกิริยา อู่เยว่จึงเปลี่ยนวิธี
เธอหยิบลูกแก้วคริสตัลขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วลองใช้มันเป็นวัตถุที่ต้องชำระล้างเหมือนเมล็ดพันธุ์ที่เคยทำมาก่อน
อู่เยว่ใช้ทักษะพลังจิตกับลูกแก้วคริสตัล แล้วพบว่ามันเปล่งแสงสีขาวจาง ๆ ออกมาจริง ๆ