ก่อนยานเหินจะทะยานขึ้นฟ้า อู๋ฉงก็กลับมาจากเผ่าพ่อมดและออกเดินทางไปพร้อมกัน
เมื่อขึ้นไปบนยานเหิน อู่เยว่ก็พบว่ายังมีคนอื่นอยู่ข้างในด้วย
ทันทีที่จางเผิงเห็นอู่เยว่ แววตาก็ฉายประกายตื่นตะลึง เสื้อผ้าคล่องตัวที่สวมอยู่ ดวงตาใสกระจ่างและแน่วแน่ ราวกับสิ่งชำระล้างที่ฉีดเข้าไปในหัวใจของเขาท่ามกลางวันสิ้นโลกอันโกลาหล
เขาไม่ได้นึกเลยว่าคนตรงหน้าคืออู่เยว่ ในความทรงจำของเขา อู่เยว่ยังเป็นผักดองแห้งเหี่ยวจืดชืดที่ไม่มีใครสนใจ
จางเผิงจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนก้าวเข้าไปแนะนำตัว «สวัสดี ผมจางเผิง เป็นผู้รักษาคนหนึ่ง»
พูดจบ จางเผิงก็เชิดคางอย่างภาคภูมิใจ รอให้สาวงามตรงหน้าเอ่ยชม
อู่เยว่พยักหน้า «สวัสดี ฉันอู่เยว่
คุณคือจางเผิงใช่ไหม ดูท่าคุณจะจำหน้าฉันไม่ได้เลยสินะ
ถ้าอย่างนั้นก่อนหน้านี้ในกลุ่ม ทำไมถึงเอาแต่คุยรำลึกความหลังกับฉันล่ะ จะรำลึกเรื่องอะไรกัน?»
จางเผิงไม่เคยคิดเลยว่าคนตรงหน้าจะเป็นอู่เยว่ ถึงกับถูกคำถามต่อเนื่องสามข้อทำเอามึนงงไปเลย
เขาฝืนยิ้มมุมปาก «อู่...อู่เยว่ ตอนนี้คุณไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว»
อู่เยว่พยักหน้า «สมแล้วที่สภาพแวดล้อมของฉื่อเยี่ยนช่วยบำรุงคน แต่ก็ขึ้นอยู่กับคนด้วยนะ ดูคุณสิ ผอมแห้งลงไปตั้งเยอะ เพราะขุดผักป่าจนกลุ้มใจหรือไง?»
ซย่าจางเผิงเป็นคนขุดผักป่าตามที่เจี้ยนสุยอวี้สั่ง ต่อให้ไม่พอใจ เขาก็แสดงออกมาไม่ได้
จางเผิงกัดฟันส่ายหน้า «เปล่า ขุดผักป่าสนุกมาก»
«พรืด» อู่เยว่หัวเราะเยาะเขาต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ไว้หน้า «อ้อ ถ้างั้นคุณมีความสุขก็ดีแล้ว»
ก่อนที่จางเผิงจะหน้าดำคร่ำเครียดไปมากกว่านี้ เจี้ยนสุยอวี้ก็แนะนำอย่างไม่ใส่ใจ «อู่เยว่ จางเผิงเป็นสมาชิกสำรองของพวกเราในครั้งนี้ จะเดินทางไปกับเราในฐานะตัวสำรอง»