“ปัง!”
เสียงดังสนั่นสะเทือนไปทั่วทั้งยานเหิน จนตัวยานสั่นสะเทือนตามไปด้วยถึงสามครั้ง
เมื่อถูกดอกไม้กินคนกับพยาธิกินสมองรุมโจมตี เสิ่นเชว๋ก็ไม่คิดอะไรอีก รีบวิ่งสุดฝีเท้าไปหยุดหน้าประตูห้องของอู่เยว่
“อู่เยว่!”
พอได้ยินเสียงเสิ่นเชว๋ หัวของอู่เยว่ก็อื้ออึงขึ้นมาทันที
เธอค่อย ๆ ซุกหัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม ขอโทษนะหัวหน้าทีม ตอนนี้ฉันไม่อยากตอบจริง ๆ
ยังไงร่างกายหัวหน้าทีมก็แข็งแรงขนาดนั้น วิ่งเพิ่มอีกสักสองสามรอบคงไม่เป็นไรหรอก
เสิ่นเชว๋มองดอกไม้กินคนกับพยาธิกินสมองที่ใกล้เข้ามาทุกที รู้สึกหัวแทบระเบิด
“อู่เยว่ เปิดประตูเร็ว!”
เสียงจากใต้ผ้าห่มตอบว่า “ไม่เอา”
เสิ่นเชว๋กระทืบเท้า “พวกมันฟังแค่เธอนะ”
เสียงจากใต้ผ้าห่มตอบกลับ “ฆ่าพวกมันสิ”
“แง ๆ QAQ”
ทันทีที่มาถึงหน้าห้องของอู่เยว่ คู่หูตัวป่วนก็หดร่างลงจนดูบอบบางน่าสงสาร
หนึ่งดอกไม้หนึ่งแมลงเกาะประตูพลางสะอึกสะอื้น พอเห็นเสิ่นเชว๋มองมาอย่างไม่อยากเชื่อ ทั้งคู่ก็หันขวับมาจ้องเขาพร้อมกัน แววตาดุร้ายวาบประกายเย็นเยียบกระหายเลือด
ไอ้หนู ถ้ารู้จักที่ต่ำที่สูงก็รีบไสหัวไปซะ
เสิ่นเชว๋ “....” ก็ได้ ๆ ฉันสู้พวกแกไม่ได้
สุดท้าย
อู่เยว่ทำหน้าบูด ก่อนจะเปิดประตูห้องอย่างเงียบ ๆ หนึ่งดอกไม้หนึ่งแมลงรีบพุ่งเข้าหาเธอด้วยความยินดี
แม่จ๋า พวกเราเป็นลูกของแม่นะ～
อู่เยว่เรียกอีกาทองออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ไปจัดระเบียบลูกน้องใหม่ของแกซะ”
อีกาทองจิกปีกของตัวเอง ก่อนเหลือบมองอู่เยว่ด้วยหางตา แววตาเต็มไปด้วยอำนาจบารมีจนเธอชะงัก
เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แค่ผ่านดันเจี้ยนไปแห่งเดียว ทำไมอีกาทองถึงโตขึ้นมากขนาดนี้?