【โห ฉื่อเยี่ยนคนนี้ที่ไม่มีพลังจิตบ้าไปแล้วหรือไง?
เพิ่งเข้าดันเจี้ยนมาก็หาเรื่องลูกสาวชาวประมง นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ】
【คนมีสมองไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้หรอก คงไม่ได้คิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ?】
【เพื่อเรียกร้องความสนใจ ทำได้ทุกวิถีทางจริง ๆ】
【หึ ๆ หัวหน้าทีมยังมาไม่ถึง สมาชิกทีมก็เสียไปคนหนึ่งแล้ว ฉันมองเห็นจุดจบของฉื่อเยี่ยนในครั้งนี้แล้ว】
อู๋ฉงกังวลเล็กน้อย “เยว่เยว่ อันตรายเกินไปหรือเปล่า?”
อู่เยว่ตอบ “ไม่ต้องห่วง ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ”
อู่เยว่เดินไปหาลูกสาวชาวประมง ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเห็นใบหน้าขาวซีด รอยยิ้มแข็งทื่อและชวนขนลุก ราวกับทั้งใบหน้าถูกเย็บติดกันด้วยเข็ม
ดวงตาของหล่อนไม่มีตาดำหรือตาขาว มีเพียงสีเลือดเต็มทั้งลูก
“คุณลูกค้า จะลงเรือไหม?”
อู่เยว่ส่ายหน้า น้ำเสียงของลูกสาวชาวประมงเย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัว
“ถ้าอย่างนั้น คุณลูกค้าอยากตายไหม?”
ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา เจี้ยเฉินซึ่งนั่งสมาธิอยู่ข้าง ๆ ก็ลืมตาขึ้นทันที
อู๋ฉงที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็เกร็งกายเตรียมพร้อมรับมือ
อู่เยว่ทำราวกับมองไม่เห็นความผิดปกติของลูกสาวชาวประมง สีหน้าสงบนิ่งขณะเอ่ยว่า
“พวกเราอยากยืมเรือ ได้ไหม?”
ลูกสาวชาวประมงจ้องอู่เยว่เขม็ง ขณะที่ทุกคนคิดว่าหล่อนต้องลงมือกับอู่เยว่แน่ ๆ อยู่แล้ว จู่ ๆ หล่อนก็หัวเราะอย่างเย็นชา
“ได้ แต่ยืมเรือหนึ่งวันต้องใช้ปลา 30 ตัว ต้องเป็นปลาจากแม่น้ำตี้เหอของเราเท่านั้น”
ยืมเรือหนึ่งวันใช้ปลา 30 ตัว และแม่น้ำตี้เหอ อู่เยว่จดจำข้อมูลสองข้อนี้ไว้
อู่เยว่พยักหน้า “ได้ งั้นฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ”