【ตอนนี้ฉันเหมือนหมาบ้าน ๆ เลย เอาแต่ร้องว่าโคตรเจ๋ง 666】
【ไม่เคยเห็นใครเล่นเนื้อเรื่องในดันเจี้ยนแบบนี้มาก่อน ฉื่อเยี่ยนกับอู่เยว่ น่าเหลือเชื่อจริง ๆ】
【พวกนายเห็นสาวชาวประมงเมื่อกี้ไหม มือหนึ่งหิ้วปลา มือหนึ่งพายเรือ นี่มันบอสชัด ๆ ถ้าไม่ใช่ฉันยอมให้ฆ่าทิ้งเลย!】
【อู่เยว่กระตุ้นเนื้อเรื่องหลักของดันเจี้ยนในตำนานงั้นเหรอ? ให้ตายเถอะ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย】
ตอนนี้ฉื่อเยี่ยนได้เรือมาแล้ว แต่สถานการณ์ที่เร่งด่วนยิ่งกว่าก็ยังรออยู่ตรงหน้า
ตะวันคล้อยต่ำ ใกล้จะมืดแล้ว
เจี้ยนสุยอวี้มองท้องฟ้าแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ทุกคนขึ้นเรือ เตรียมข้ามแม่น้ำ”
อู๋ฉงร้อนใจ “แล้วหัวหน้าทีมล่ะ?”
เจี้ยนสุยอวี้หัวเราะเสียงเย็น “เขาพูดเองว่าจะตามมาไม่ใช่หรือ ถ้ามาไม่ทันก็สมควรเป็นอาหารปลา”
ทุกคนขึ้นเรือด้วยสีหน้ากังวล ส่วนจางเผิงนั้นภายนอกทำท่าห่วงใย แต่ในใจกลับหัวเราะร่าด้วยความสะใจ ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย
หลังลงเรือ เจี้ยเฉินเป็นคนพาย ส่วนอู่เยว่เปิดเสียงร้องเพลงของหญิงพายเรือไว้รอบทิศทั้งสี่ของเรือ
เป็นอย่างที่คิด พอได้ยินเสียงเพลง ฝูงปลาที่ซ่อนอยู่ในแม่น้ำตี้เหอต่างก็หันหลังว่ายจากไป
อู่เยว่ถึงกับเห็นปลาสีขาวตัวหนึ่ง ใหญ่กว่าปลาที่พวกเขาจับได้ก่อนหน้านี้ถึงสิบเท่า
ดวงตาของปลาขาวยักษ์ใหญ่กว่าดวงตาคนเสียอีก เงาร่างพร่าเลือนของมันแผ่ไอเย็นเยียบออกมา
แค่เหลือบมองอย่างรวดเร็ว อู่เยว่ก็รู้สึกปวดแปลบที่ขมับ