เมื่อเปิดประตูห้องอีกครั้ง อู่เยว่กับเสิ่นเชว๋สบตากัน
อู่เยว่ทักทายอย่างเป็นกันเอง “บังเอิญจังเลยค่ะ หัวหน้าทีม มาเดินดูเล่นเหรอคะ?”
เสิ่นเชว๋พยักหน้า “ใช่ มาเดินดูเฉย ๆ น่ะ”
ทั้งสองมองซ้ายทีขวาที ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
หญิงหาปลาที่ถูกอู่เยว่หมักเกลือจนซึมเข้าเนื้อด้วยเกลือหนัก 100 ชั่งตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “ไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของฉันเลยหรือไง!!”
อู่เยว่เหยียบหัวเธอไว้ “ก็บอกแล้วไงว่าถ้าเธอบอกวิธีเอาไข่มุกมาให้ฉัน ฉันจะให้เธอตายอย่างไม่ทรมาน
ไม่อย่างนั้น ในมิติของฉันยังมีวิธีทรมานเค้นความลับที่เตรียมไว้สำหรับแมลงอีกตั้งร้อยแบบ”
เสิ่นเชว๋นั่งหลังตรงอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเคร่งขรึม พอเห็นท่าทีอันธพาลของอู่เยว่ก็อดกระตุกมุมปากแรง ๆ ไม่ได้
เสิ่นเชว๋อดเอ่ยเตือนไม่ได้ “เอ่อ...เธอลองยกเท้าลงก่อนได้ไหม?”
อู่เยว่ยิ้มเย็นจนชวนขนลุก “หัวหน้าทีม อย่ามาขัดจังหวะฉันนะคะ”
เสิ่นเชว๋หุบปากอย่างว่าง่าย “ได้ ขอโทษ”
หญิงหาปลากัดฟัน “ฉันจะบอกวิธีให้ แล้วเธอจะปล่อยฉันไป!”
อู่เยว่พยักหน้า “ก็ได้”
ปล่อยไปก่อนแล้วค่อยฆ่า ก็ไม่ถือว่าผิดคำพูด
หญิงหาปลากัดฟันแน่น “เอาปลาไปตากให้แห้งจนลอกหนัง แล้วนำไปย่างทั้งตัวนานอย่างน้อยสองชั่วโมง ในท้องปลาจะเกิดไข่มุกขึ้นมา
ยิ่งปลาใหญ่ก็ยิ่งต้องย่างนาน ไข่มุกที่ได้ก็จะยิ่งใหญ่และคุณภาพดี
ฉันไม่ได้โกหก ตอนนี้ปล่อยฉันได้แล้วใช่ไหม?”
“แน่นอน”
อู่เยว่ยิ้มพลางพยักหน้า แล้วถอนเท้าออก
พยาธิกินสมองเพิ่งจะหนี ก็ถูกอู่เยว่เตะพุ่งไปทางเสิ่นเชว๋