ฟู่อี้เสวี่ยหอบระเบิดจากไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม อู่เยว่ยืนอยู่ที่เดิม สูดหายใจลึก ๆ
เธอเศร้าไปสามวินาที ก่อนจะฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วค้นหาในระบบต่ออย่างขะมักเขม้น
เสิ่นเชว๋ “...เธอจะทำอะไรอีกล่ะ? ผู้คุมกฎยังไปได้ไม่ไกลนะ”
อู่เยว่ก้มหน้าค้นของพลางตอบ “ฉันจำได้ว่าเอายันต์อัสนีสวรรค์กับยันต์ระเบิดมาด้วย ในเมื่อไม่ให้ใช้ระเบิด งั้นลองใช้ยันต์ดูแล้วกัน”
ฟู่เหยียนฉี่คิดในใจ ยันต์อัสนีสวรรค์กับยันต์ระเบิดที่คุณพูดถึง... หรือจะเป็นวิชาประจำตระกูลในตำนานที่ใช้ปากกาดำเขียนลงบนกระดาษขาวกันนะ?
แต่...เขาก็อยากเห็นกับตาจริง ๆ ฟู่เหยียนฉี่ชะเง้อคอรอชมอย่างคาดหวัง
เสิ่นเชว๋หันไปมองฟู่เหยียนฉี่ “นายไม่คิดจะห้ามหน่อยเหรอ? เมื่อกี้อาจารย์ปู่ของนายเพิ่งบอกว่าไม่มีครั้งหน้าแล้วนะ”
ฟู่เหยียนฉี่ตอบอย่างชอบธรรม “ยันต์ใช้ได้ภายในขอบเขตดันเจี้ยน
อีกอย่าง ผมก็ต้องยอมรับว่าความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะเหตุผลไปแล้ว”
เขาอยากรู้จริง ๆ ว่ายันต์ที่เขียนลวก ๆ แบบนั้นจะเรียกอัสนีสวรรค์ออกมาได้หรือเปล่า
เสิ่นเชว๋ดูออกแล้วว่า พออยู่กับอู่เยว่นานเข้า วิธีคิดของคนทั้งองค์กรฉื่อเยี่ยนก็ชักจะแปลกพิกลไปหมด
อู่เยว่หยิบยันต์อัสนีสวรรค์กับยันต์ระเบิดออกมาปึกใหญ่ หนาพอ ๆ กับใบปลิว แล้วแจกให้เสิ่นเชว๋กับฟู่เหยียนฉี่คนละปึก ราวกับพนักงานแจกใบปลิว
“เอาละ คนเยอะก็ช่วยกันได้ แปะลงบนรังไหมแมลงนี่ให้หมด ระวังพิษของมันด้วย”
ฟู่เหยียนฉี่ถามด้วยความสงสัย “ยันต์ตั้งเยอะขนาดนี้ เธอจะกระตุ้นพร้อมกันยังไง?”
อู่เยว่ตอบ “ก็นับหนึ่ง สอง สาม แล้วสั่งพร้อมกันก็พอ”