เมื่อเห็นอู่เยว่ถูกโจมตีอย่างจังเช่นนี้ แต่กลับไม่ถอยแม้แต่น้อย แววเหม่อลอยในดวงตาของริชาร์ดก็จางหายไป
ดูท่าว่าครั้งนี้อู่เยว่จะตัดสินใจแน่วแน่แล้วจริง ๆ
ในจิตใต้สำนึก อู่เยว่บาดเจ็บและร่วงลงกับพื้น เสียงดังสนั่นปลุกเด็กสาวอีกสามคนในห้องพักให้ตื่นขึ้นมา
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า พวกเธอก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
“กรี๊ด! อสูรต่างมิติ!”
“ทำไมถึงมีอสูรต่างมิติอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้!”
“อู่เยว่ อู่เยว่บาดเจ็บแล้ว เลือดเธอไหลเยอะมาก!”
“อีน่า อย่าเข้าไป! เดี๋ยวถูกอสูรต่างมิติโจมตีหรอก!”
“แต่...แต่พวกเราก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน”
“งั้นก็ปล่อยให้อู่เยว่ถูกอสูรต่างมิติกิน เพื่อถ่วงเวลาให้พวกเรา พวกเราหนีทางหน้าต่างได้”
“แบบนั้นไม่ดีมั้ง?”
“ไม่ดียังไงล่ะ อีน่า เธอไปพูดสิ ถ้าอู่เยว่เห็นเธอเป็นเพื่อนจริง ๆ ก็ต้องเข้าใจว่าเธอลำบากใจแค่ไหน
ยังไงเธอก็ต้องตายอยู่แล้ว จะให้เอาศีลธรรมมาบีบบังคับให้พวกเราทุกคนตายไปพร้อมกับเธอในเวลาแบบนี้หรือไง?”
“ใช่แล้ว อีน่า รีบหน่อย ไม่งั้นพวกเราหนีไม่ทันแน่!”
ถ้อยคำที่ซ้อนทับกับความทรงจำเดิมทุกประการผุดผ่านเข้ามาไม่หยุด เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างดำเนินไปเหมือนชาติก่อน อู่เยว่จึงขยับตัวเข้าไปในห้องอย่างยากลำบากเช่นเดียวกับตอนนั้น
ระหว่างขยับ เลือดก็ซึมออกจากร่างไม่หยุด ความเจ็บปวดรุนแรงถาโถมเข้ามา แต่เธอกลับไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย
ท่ามกลางราตรี สายตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นของอู่เยว่เลือนราง ราวกับกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืด
“อู่...อู่เยว่”
เสียงของอีน่าดังขึ้น อู่เยว่เงยหน้ามองเธอ