อู่เยว่ถูกกระชากกลับมาจากจิตใต้สำนึก ขณะที่กำลังสนุกกับการยัดคนเข้าไปในห้องนิรภัย
เธอมองทุกคนอย่างงุนงง “เกิดอะไรขึ้น? ฉันยังเล่นไม่พอเลยนะ”
ฟ้ายังไม่สาง เธอเพิ่งล่ออสูรต่างมิติเข้ามาในห้องนิรภัยเอง
ริชาร์ดก้มมองอู่เยว่ แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา ท้ายทอยของเธอแข็งเกร็ง ก่อนจะก้มหน้าหงอ ไม่กล้าปริปากสักคำ
ริชาร์ดเอ่ย “อู่เยว่ เหมือนฉันจะสอนวิชาพลังจิตอยู่นะ”
อู่เยว่ก้มหน้า ตอบเสียงอ่อย “อือ”
ริชาร์ดยิ้ม “งั้นเธอใช้พลังจิตหรือยัง?”
อู่เยว่ส่ายหน้าหงึก ๆ อย่างว่าง่าย “ยัง”
เธอยังสัมผัสแก่นพลังจิตไม่ได้ด้วยซ้ำ จะเอาพลังจิตที่ไหนมาใช้ล่ะ
ริชาร์ดสูดลมหายใจลึก รอยยิ้มค่อย ๆ แผ่กลิ่นอายแห่งความตายออกมา
อู่เยว่หันไปมองเจี้ยนสุยอวี้ราวกับขอความช่วยเหลือ ช่วยฉันที ช่วยฉันที ช่วยฉันที
เจี้ยนสุยอวี้กระแอม “เอ่อ ริชาร์ด คราวหน้าเปลี่ยนฉากเรียนดูไหม?
ฉากนี้อาจจะง่ายไปสำหรับอู่เยว่ตอนนี้จริง ๆ ก็ได้”
เจี้ยเฉินเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ “ใช่แล้ว ภายใต้การฝึกของฉัน ทักษะการต่อสู้ของอู่เยว่พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด อสูรต่างมิติที่นายเลือกมาต่างหากที่อ่อนเกินไป”
ริชาร์ดปรายตามองทั้งสองคนที่ตามใจเธออย่างไม่มีเงื่อนไข ก่อนหัวเราะเย็นชา “ตามใจกันเข้าไปเถอะ”
พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
อู่เยว่หันไปมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าน่าสงสาร “ริชาร์ดโกรธหรือเปล่า?”
เจี้ยนสุยอวี้เหลือบมองเธอ “เมื่อกี้ตอนฆ่าคน สนุกมากสินะ?”
อู่เยว่พยักหน้ารัว “ใช่ ๆ ไอ้พวกเวรนั่น ฉันอยากฟันให้ตายมานานแล้ว”