เหวินอิงไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม เธอไม่ได้คิดเกินเลยกับหลี่เจวี๋ยหานแม้แต่น้อย ตอนนี้เธอแค่อยากอยู่อย่างสงบเสงี่ยมไปจนกว่าจะได้เงิน 60 ล้านนั่นมา
พอได้ยินคำพูดนี้
ดวงตาหงส์ของหลี่เจวี๋ยหานหรี่ลงเล็กน้อย เขาจ้องเหวินอิงเขม็ง แววตาคมกริบราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงตัวเธอ
“เสแสร้ง! ยังจะเสแสร้งอีก!” หลี่เจวี๋ยหานเอ่ยเสียงเย็น “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่”
“เหวินอิง! ฟังฉันให้ดี ฉันไม่มีวันรักผู้หญิงอย่างเธอ และอย่าได้คิดเพ้อฝันถึงสิ่งที่ไม่ใช่ของเธอเด็ดขาด”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เหวินอิงคงถูกหลี่เจวี๋ยหานในสภาพนี้ขู่จนร้องไห้ไปแล้ว
แต่วันนี้
เธอกลับไม่ร้อง ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นคง แผ่นหลังเหยียดตรง
“ได้ค่ะ พี่เจวี๋ยหาน ฉันจำไว้แล้ว”
สายตาไม่วอกแวก
ไม่ร้องไห้ แม้แต่ขอบตาก็ไม่แดงสักนิด
“คนเราควรรู้จักประมาณตน เรื่องวันนี้เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะยกเลิกสัญญาทันที แล้วไล่เธอออกจากบ้านตระกูลหลี่ให้พ้น!”
พูดจบ
หลี่เจวี๋ยหานก็สาวเท้าจากไป
เหวินอิงมองแผ่นหลังของเขาแล้วหาวหวอด ไม่ได้ตามไป
เธอไม่ได้ทำเหมือนเมื่อก่อน ที่โผเข้าไปกอดขาหลี่เจวี๋ยหาน อ้อนวอนให้เขาอย่าไป แถมยังขู่จะบอกคุณย่าหลี่เรื่องสัญญาแต่งงานอีกด้วย
หลี่เจวี๋ยหานชะงักฝีเท้าตรงประตูอย่างเห็นได้ชัด
นี่เธอเสแสร้งเกินไปหรือเปล่า?
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เหวินอิงคงวิ่งตามมาแล้ว
หลี่เจวี๋ยหานรีบเร่งฝีเท้าออกจากห้องนอน ก่อนที่เหวินอิงจะทันได้รู้ตัว
ตอนนี้เหวินอิงง่วงจริง ๆ
ก่อนทะลุมิติมา เธอกำลังยุ่งกับการทดลอง จนเกือบหนึ่งสัปดาห์เต็มที่ไม่ได้นอนหลับสนิทสักคืน เธอรู้ว่าหลี่เจวี๋ยหานคงไม่กลับมาอีก จึงเดินไปที่เตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดวิดีโอที่ปกติชอบฟัง แล้วมุดผ้าห่มหลับไปทันที
เรื่องพรุ่งนี้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้
--
เหวินอิงกำลังนอนอยู่บนเตียงขนาด 2 เมตร ฝันหวานว่ามีหนุ่มหล่อรายล้อม
ก๊อก ก๊อก ก๊อก--
เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
เหวินอิงพลิกตัว แล้วเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์ข้างหมอนตามสัญชาตญาณ เพิ่งตีห้าเอง
ต้องฝันไปแน่ ๆ
เธอหลับตาลง นอนต่อ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก--
เสียงเคาะประตูไม่หยุด แถมยังดังรัวขึ้นเรื่อย ๆ “คุณผู้หญิง! คุณผู้หญิง!”
“ใครเนี่ย???”
เหวินอิงสุดจะพูด
เช้าขนาดนี้จะมาปลุกวิญญาณใครกัน!!!
เธอลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วเดินไปเปิดประตู
สาวใช้ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ “คุณผู้หญิง นี่เป็นรายการอาหารเช้าของคุณชายหานวันนี้ค่ะ วัตถุดิบในครัวเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว คุณผู้หญิงลงไปทำได้เลยค่ะ”
“ทำอะไรนะ?” เหวินอิงหาวหวอด ท่าทางงุนงง ฟังไม่ชัดว่าอีกฝ่ายพูดอะไร
“ทำอาหารเช้าไงคะ” สาวใช้ตอบ
คุณผู้หญิงนอนจนเบลอไปแล้วหรือเปล่านะ?
ทำอาหารเช้า???
เหวินอิงชะงักไปก่อน แล้วถึงนึกขึ้นได้ว่าเจ้าของร่างเดิมเชื่อมั่นว่าถ้าอยากครองใจผู้ชายก็ต้องครองท้องเขา ทุกเช้าจึงแย่งงานกับพ่อครัวของตระกูลหลี่ ลงมือทำอาหารเช้าพร้อมความรัก อาหารเย็นพร้อมความรัก รวมถึงของว่างยามดึกพร้อมความรักให้หลี่เจวี๋ยหานด้วยตัวเอง
เหวินอิงยกมือปิดปากพลางหาวต่อ “ตั้งแต่วันนี้ฉันจะไม่ทำอาหารเช้าให้พี่เจวี๋ยหานแล้ว ให้ทางครัวทำก็พอ”
พูดจบเธอก็ปิดประตู
ป้าจางที่ถูกทิ้งไว้ข้างนอกมีสีหน้าเหลือเชื่อ
ตั้งแต่วันนี้จะไม่ทำอาหารเช้าให้คุณชายหานแล้วงั้นเหรอ?
เป็นไปไม่ได้หรอก!!!
เหวินอิงรักหลี่เจวี๋ยหานขนาดนั้น จะไม่ทำอาหารเช้าให้เขาได้ยังไง?
ป้าจางจำได้ว่าวันหนึ่งเธอลืมปลุกเหวินอิงให้ตื่นมาทำอาหารเช้า ยังถูกเหวินอิงหักเงินเดือนไป 100 หยวนด้วยซ้ำ
ไม่กี่วินาทีต่อมา เหวินอิงก็เปิดประตูออกมาอีกครั้ง “ป้าจาง เดี๋ยวก่อน!”
เมื่อเห็นประตูเปิดออกอีกครั้ง ป้าจางก็รู้สึกโชคดีมากที่รู้จักนิสัยของเหวินอิงดีและรู้ว่าเธอคงไม่ยอมไม่ไปทำอาหารเช้า จึงยืนรออยู่ข้างประตูมาตลอด
ไม่อย่างนั้นคงโดนเหวินอิงด่าอีกแน่
“คุณผู้หญิง มีอะไรจะสั่งอีกไหมคะ?” ป้าจางแสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว
เหวินอิงพูดต่อ “ไม่ใช่แค่อาหารเช้า อาหารเย็นกับของว่างตอนดึกฉันก็ไม่ทำแล้ว ต่อไปอย่าเอาเรื่องนี้มารบกวนฉัน ปลุกฉันอีกล่ะ!”
ป้าจาง: ????
ไม่เห็นจะเป็นอย่างที่คิดไว้เลย!!!
วันนี้เหวินอิงเป็นอะไรไปกันแน่??
--
เจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า
หลี่เจวี๋ยหานกับหลี่เจวี๋ยซี น้องชายคนที่สามของตระกูลหลี่ มานั่งที่โต๊ะอาหารตรงเวลาเพื่อกินมื้อเช้า
สาวใช้ทยอยยกอาหารมาวางบนโต๊ะ
หลี่เจวี๋ยซีเห็นอาหารเช้าตรงหน้าหลี่เจวี๋ยหานแล้วรู้สึกแปลกใจ “ป้าจาง เช้านี้พี่สะใภ้ไม่ได้ทำอาหารเช้าให้พี่ใหญ่เหรอ?”
เหวินอิงจัดจานอาหารเช้าเป็นรูปหัวใจทุกครั้ง
แต่เช้านี้
อาหารเช้าของหลี่เจวี๋ยหานกลับเหมือนกับของเขาทุกอย่าง
ป้าจางตอบว่า “ใช่ค่ะ คุณผู้หญิงบอกว่าต่อไปจะไม่ทำอาหารเช้าให้คุณชายหานแล้ว ทั้งอาหารเย็นกับของว่างตอนดึกก็ไม่ทำด้วยค่ะ”
พอได้ยินเช่นนั้น หลี่เจวี๋ยซีก็ทำหน้างุนงง “แล้วตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่?”
“น่าจะยังนอนอยู่ค่ะ”
หลี่เจวี๋ยซีถึงกับไปไม่เป็น
ยังนอนอยู่???
ต่อไปจะไม่ทำอาหารแล้ว???
นี่เหวินอิงจริง ๆ เหรอ?
ตั้งแต่เหวินอิงแต่งเข้ามา เธอเคยตื่นสายกว่าพวกไก่เสียที่ไหน?
ฟ้ายังไม่สว่างก็เข้าครัววุ่นวายแล้ว
ก็แค่อยากให้หลี่เจวี๋ยหานกินอาหารเช้าเสร็จแล้วชมเธอสักคำ
หลังป้าจางเดินออกไป หลี่เจวี๋ยซีก็กัดซาลาเปาคำหนึ่งแล้วหันไปมองหลี่เจวี๋ยหาน “พี่ใหญ่ เหวินอิงเป็นอะไรไป? เธอไม่คิดจะตามจีบพี่แล้วเหรอ?”
หลี่เจวี๋ยหานไม่ได้ปิดบังเรื่องแต่งงานตามสัญญาจากน้องชายทั้งสองคน
“อืม” หลี่เจวี๋ยหานจิบกาแฟอเมริกาโนเย็น นึกถึงคำพูดของเหวินอิงเมื่อคืน “เธอยังบอกด้วยว่าต่อไปจะมองฉันเป็นแค่พี่ชาย”
หลี่เจวี๋ยซีเบิกตากว้าง “มองพี่เป็นพี่ชาย??? จริงหรือเปล่าเนี่ย?”
“ก็เห็นอยู่แล้วนี่”
หลี่เจวี๋ยซีหัวเราะออกมา “อย่าไปฟังเธอโม้เลย! เหวินอิงรักพี่ขนาดนั้น จะมองพี่เป็นแค่พี่ชายได้ยังไง? เธอขาดพี่ไม่ได้หรอก ฉันว่าเธอแค่กำลังเล่นเกมถอยเพื่อรุก!!!”
เหวินอิงน่ะรักหลี่เจวี๋ยหานจนหัวปักหัวปำ ไม่เพียงเตรียมอาหารเช้ารูปหัวใจให้เขาทุกวัน แต่ยังไล่สาวใช้สาว ๆ ของตระกูลหลี่ออกไปจนหมด!!! กลัวว่าจะมีใครมาล่อลวงหลี่เจวี๋ยหาน
ยิ่งไปกว่านั้น หลี่เจวี๋ยหานชอบอะไร เหวินอิงก็ชอบตามไปด้วย
เวลาอยู่ต่อหน้าหลี่เจวี๋ยหาน
เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ราวกับหุ่นเชิด
เธอรักหลี่เจวี๋ยหานขนาดนั้น จะเลิกรักกันง่าย ๆ ได้ยังไง
หลี่เจวี๋ยซีจิบนม “ฉันว่าเหวินอิงคงทนได้ไม่นานหรอก ไม่แน่อีกไม่กี่วันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว พี่ใหญ่ อย่าไปตามใจเธอเด็ดขาดนะ”
“อืม”
หลี่เจวี๋ยหานพยักหน้าเล็กน้อย จู่ ๆ ก็หมดอารมณ์กินอาหารเช้า ได้แต่หวังว่าสัญญาหนึ่งปีจะสิ้นสุดลงเร็ว ๆ และเหวินอิงจะหายไปจากชีวิตเขาเร็ว ๆ
--
หลังอาหารเช้า
หลี่เจวี๋ยหานออกเดินทางไปบริษัทหลี่
หลี่เจวี๋ยซีขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ
หลี่เจวี๋ยหานเดินไปที่เบาะหลังแล้วสั่งคนขับรถ “ออกรถได้”
คนขับรถมองหลี่เจวี๋ยหาน “คุณชายหาน คงต้องรออีกสักครู่ครับ คุณผู้หญิงยังไม่มา”
เพื่อจะได้เห็นหลี่เจวี๋ยหานทุกเวลา เหวินอิงจึงอ้อนวอนคุณย่าหลี่ให้จัดงานเลขาส่วนตัวข้างกายหลี่เจวี๋ยหานที่บริษัทหลี่ให้เธอ
ตอนนั้นเอง หลี่เจวี๋ยซีที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับถึงได้รู้สึกตัวว่าในรถวันนี้เงียบผิดปกติ
ปกติพอพวกเขาขึ้นรถ เสียงเหวินอิงที่ดัดเสียงแหลมชวนคุยไปเรื่อยเพื่อเอาใจหลี่เจวี๋ยหานก็จะดังไปทั่วรถ จนชวนให้คนฟังปวดหู
แถมทุกวันเหวินอิงยังขึ้นมารอบนรถก่อนเวลาสิบนาที
แต่วันนี้!!!
เหวินอิงกลับไม่ขึ้นมารอบนรถก่อน
นี่จึงเป็นเหตุผลที่หลี่เจวี๋ยซีต้องนั่งเบาะข้างคนขับ
เพราะคุณย่าหลี่กำชับหลายครั้งว่าให้เว้นพื้นที่เบาะหลังไว้ให้เหวินอิงกับหลี่เจวี๋ยหาน
หลี่เจวี๋ยหานยกมือกดขมับ สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด “โทรหาเธอ บอกให้ลงมาภายในห้านาที ไม่อย่างนั้นต่อไปก็ไม่ต้องไปทำงานที่บริษัทอีก”
“ครับ คุณชายหาน”
เหวินอิงถูกเสียงโทรศัพท์ที่ดังถี่ปลุกให้ตื่น นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เธอถูกปลุก หลังจากป้าจาง!!!
น่ารำคาญจริง!!!
จะปล่อยให้คนนอนหลับสบาย ๆ บ้างไม่ได้หรือไง??
เหวินอิงรับสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด “ใคร?”
“คุณผู้หญิงครับ ผมหลิว คุณผู้หญิงยังไม่ลงมาหรือครับ?” เสียงลุงหลิวดังมาจากปลายสาย
พอได้ยินคำพูดของลุงหลิว เหวินอิงถึงนึกขึ้นได้ว่าเจ้าของร่างเดิมต้องไปทำงานทุกวัน แถมยังเป็นเลขาส่วนตัวข้างกายหลี่เจวี๋ยหานอีกด้วย
ตีห้าก็ต้องตื่นมาทำอาหารเช้าให้หลี่เจวี๋ยหาน แปดโมงครึ่งก็ต้องออกไปทำงานพร้อมกับเขา
ถ้าเจ้าของร่างเดิมมีเรี่ยวแรงขนาดนั้น ทำอะไรก็ประสบความสำเร็จได้ทั้งนั้นแหละ!!!
ขณะที่เหวินอิงกำลังคิดหาเหตุผลลางานในใจ เสียงของลุงหลิวก็ดังขึ้นอีกครั้ง “คุณผู้หญิงครับ คุณชายหานรออยู่ในรถแล้ว ตอนนี้กำลังโกรธมาก กำหนดให้คุณผู้หญิงขึ้นรถภายในห้านาที ไม่อย่างนั้นต่อไปจะไม่ต้องไปบริษัทอีกแล้วครับ”
ต่อไปไม่ต้องไปบริษัทอีกแล้ว???
ดวงตาของเหวินอิงเป็นประกายขึ้นมาทันที
ดีสุด ๆ ไปเลย!!
“ได้ค่ะลุงหลิว รบกวนบอกพี่เจวี๋ยหานให้หน่อยว่าตั้งแต่วันนี้ฉันจะไม่ไปทำงานที่บริษัทแล้ว พวกคุณรีบออกเดินทางกันได้เลยค่ะ!”
พูดจบเธอก็วางสาย ดึงผ้าห่มคลุมตัว แล้วหลับต่อ
ตามชื่อแล้ว เจ้าของร่างเดิมเป็นเลขาส่วนตัวข้างกายหลี่เจวี๋ยหาน
แต่จริง ๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย
แต่ละวันก็แค่ตามอยู่ข้างกายหลี่เจวี๋ยหาน คอยรินชาและส่งน้ำให้เขา ทั้งที่หลี่เจวี๋ยหานรังเกียจเธอแทบตาย
ตอนนี้เธอไม่ไปทำงานแล้ว หลี่เจวี๋ยหานต้องดีใจสุด ๆ แน่!!!
ลุงหลิวมองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไปแล้วอย่างงุนงง ถึงกับสงสัยว่าตัวเองหูแว่วไปหรือเปล่า
เมื่อกี้เหวินอิงพูดว่าอะไรนะ?
เธอบอกว่าตั้งแต่วันนี้จะไม่ไปทำงานแล้วงั้นเหรอ?
ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอรู้ว่าหลี่เจวี๋ยหานรออยู่ข้างนอก เหวินอิงคงวิ่งแจ้นลงมาแล้ว!!!
ลุงหลิวใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ แล้วหันไปมองหลี่เจวี๋ยหานที่เบาะหลัง “คุณชายหานครับ คุณผู้หญิงบอกว่าตั้งแต่วันนี้จะไม่ไปทำงานที่บริษัทแล้ว ให้พวกเรารีบออกเดินทางครับ”
ทันทีที่พูดจบ
ภายในรถก็เงียบไปชั่วขณะ
หลี่เจวี๋ยซีหันไปมองลุงหลิว ถามอย่างไม่อยากเชื่อ “ลุงหลิว พี่สะใภ้พูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”
ลุงหลิวพยักหน้า “คุณผู้หญิงพูดแบบนั้นจริง ๆ ครับ”
หลี่เจวี๋ยซีเกาหัว “พี่ใหญ่ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“ไม่ต้องไปสนใจเธอ” หลี่เจวี๋ยหานยุ่งมาก ไม่มีเวลามาเสียกับเหวินอิง และยิ่งไม่มีเวลาสนใจว่าเธอกำลังทำอะไร “ในเมื่อเป็นคำพูดที่เธอพูดออกมาเอง ต่อให้เสียใจทีหลังก็ไม่มีประโยชน์!”
หลี่เจวี๋ยหานไม่มีทางตามใจเหวินอิงหรอก!