ยิ่งคิด เหวินอิงก็ยิ่งรู้สึกว่าหลี่เจวี๋ยหานเป็นเกย์จริง ๆ!!
ถ้าไม่ใช่เกย์ จะควบคุมตัวเองได้ดีขนาดนี้เชียวหรือ?
เหวินอิงคิดไปพลางหาชุดนอนมาใส่ไปพลาง เพื่อยั่วยวนหลี่เจวี๋ยหาน ชุดนอนของเจ้าของร่างเดิมแทบทั้งหมดเป็นผ้าไหมเนื้อบางที่เปิดเผยเนื้อหนัง ไม่ก็เว้าอก ไม่ก็เปิดแผ่นหลัง หรือไม่ก็โชว์เรียวขา
เหวินอิงพูดไม่ออก ทำได้เพียงหยิบชุดนอนมาสองชุดแล้วสวมทับกัน แถมยังใส่เสื้อชั้นในไว้ข้างในด้วย เธอส่องกระจกอยู่หลายรอบจนมั่นใจว่าไม่มีส่วนไหนเปิดเผยแล้ว ถึงค่อยเดินไปทางห้องนอน
เมื่อมาถึงห้องนอน เหวินอิงก็นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เตรียมบำรุงผิว
พอเปิดลิ้นชักออก ก็เห็นผลิตภัณฑ์บำรุงผิวแบรนด์หรูเรียงรายเต็มไปหมด มาสก์หน้าราคาเป็นหลักพัน
ครีมบำรุงผิวราคาเป็นหลักหมื่น
เซรั่มราคาเป็นหลักแสน
ต้องยอมรับเลยว่า
หลี่เจวี๋ยหานเป็นคนที่มีน้ำใจไม่เลว แม้จะแต่งงานกับเจ้าของร่างเดิมตามสัญญา แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้เธอขาดแคลนเรื่องกินอยู่ ที่พักอาศัยหรือการเดินทาง ไม่เพียงใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่ดีที่สุดเท่านั้น แต่ยังให้เงินใช้จ่ายทุกเดือนอีกด้วย
เจ้าของร่างเดิมนี่ก็ไม่รู้จักพอ มีเจ้านายดีขนาดนี้แล้วยังจะทำตัวเอาแต่ใจไปทำไม?
อยู่อย่างสงบ ๆ รอให้สัญญาหมดอายุไป ไม่ดีกว่าหรือ?
คนทำงานกินเงินเดือน สิ่งที่ต้องระวังที่สุดก็คือการตกหลุมรักเจ้านายนี่แหละ!
เหวินอิงหยิบขวดน้ำบำรุงผิวราคาแพงออกมาจากลิ้นชัก แต่พอเห็นคำอธิบายภาษาอังกฤษบนขวด เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย
เพราะบนฉลากเขียนไว้ว่า
นี่คือเอสเซนส์น้ำบำรุงผิวเพื่อผิวขาวกระจ่างใส
ผิวขาวกระจ่างใส?
เธอก็ขาวพออยู่แล้ว ยังจะทำให้ขาวไปกว่านี้อีกทำไม?
เหวินอิงหยิบครีมบำรุงผิวขึ้นมาอีกกระปุก
ลดริ้วรอย?
ชะลอวัย???
เธอเพิ่งอายุยี่สิบเองนะ!!!!
วัยยี่สิบเป็นช่วงที่คอลลาเจนในผิวอุดมสมบูรณ์ที่สุด เป็นวัยงดงามที่ไม่ต้องพึ่งอะไรเลย
สำหรับวัยของเธอ สิ่งสำคัญที่สุดคือเติมความชุ่มชื้น เติมความชุ่มชื้น และเติมความชุ่มชื้น ส่วนอย่างอื่นไม่จำเป็นทั้งนั้น ผลิตภัณฑ์ลดจุดด่างดำกับริ้วรอยมั่วซั่วพวกนั้น นอกจากจะไม่ช่วยบำรุงผิวแล้ว ยังเป็นภาระให้ผิวและทำให้แก่ก่อนวัยอีกด้วย
แต่เหวินอิงค้นทั่วทั้งตู้แล้วก็ยังไม่เจอผลิตภัณฑ์บำรุงความชุ่มชื้นเลย แม้แต่มาสก์เติมความชุ่มชื้นก็ไม่มี เธอจึงล้มเลิกความคิดที่จะบำรุงผิว แล้วเดินไปนั่งที่โซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพื่อทำความเข้าใจโลกในหนังสือให้มากขึ้นไปด้วย
“อึก—”
ขณะที่เหวินอิงกำลังตั้งใจดูโทรศัพท์อยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังมาจากบนเตียง
เหวินอิงชะงักไป แล้วเหลือบมองเวลาที่มุมขวาบนของโทรศัพท์ เพิ่งผ่านไปแค่หนึ่งชั่วโมงเอง
หลี่เจวี๋ยหานฟื้นแล้วเหรอ??
สมแล้ว
พระเอกนี่พรสวรรค์เหนือคนจริง ๆ!!!
เหวินอิงรีบวางโทรศัพท์แล้วเดินไปข้างหลี่เจวี๋ยหาน “พี่เจวี๋ยหาน ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้างคะ?”
เมื่อเห็นเหวินอิง แววตาของหลี่เจวี๋ยหานก็เต็มไปด้วยความรังเกียจและระแวดระวัง
เขาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำคอแห้งผากจนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
“ยาไม่ใช่ฉันวางนะ ฉันสาบานได้เลย!!! ถ้าเป็นฝีมือฉันจริง ขอให้ฟ้าผ่าห้าสายฟ้าลงมาเถอะ”
เหวินอิงชูสามนิ้วแล้วเริ่มสาบาน
ฟ้าอยู่เบื้องบน ดินอยู่เบื้องล่าง ถ้าจะผ่าก็ไปผ่าเจ้าของร่างเดิมโน่น
เธอเป็นแค่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่อ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่งเท่านั้นเอง
ยังดีที่เจ้าของร่างเดิมทำอะไรระมัดระวัง ยาที่เธอใช้กับหลี่เจวี๋ยหานล้วนทำขึ้นเอง ไม่ได้ซื้อจากข้างนอก ต่อให้หลี่เจวี๋ยหานอยากสืบ ก็สืบหาต้นตอไม่เจอ
พูดไปแล้วเจ้าของร่างเดิมก็เป็นคนมีพรสวรรค์เหมือนกัน ฝีมือการแพทย์อันยอดเยี่ยมของคุณย่าเหวินไม่ได้เรียนรู้มาแม้แต่นิดเดียว แต่กลับเรียนรู้วิธีปรุงยาพิษได้.......
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของหลี่เจวี๋ยหานก็เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
ไม่ใช่เธอ?
ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครได้อีก?
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเหวินอิงเป็นคนแบบนี้ ตอนนั้นเขาไม่น่าทำสัญญาแต่งงานกับเธอเลย!!!
เมื่อรู้ว่าฤทธิ์ยายังไม่หมดไป เขาจึงพูดไม่ได้ เหวินอิงก็พูดต่อว่า “ไม่ต้องกังวลนะ ร่างกายอันบริสุทธิ์ของพี่ยังอยู่ดี ระหว่างเราไม่ได้เกิดอะไรขึ้นเลย”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น
หลี่เจวี๋ยหานก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ถ้าคืนนี้เกิดอะไรขึ้นจริง ๆ เหวินอิงคงตายแน่!!!
“อีกอย่าง ฉันกำลังถอนพิษให้พี่อยู่ ดูจากความคืบหน้าตอนนี้ อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงพี่ก็จะพูดและเดินได้ตามปกติแล้ว”
ถอนพิษ???
ฝีมือแพทย์งู ๆ ปลา ๆ อย่างเธอจะถอนพิษอะไรได้?
หรือว่าเธอแอบวางยาแปลก ๆ ให้เขาอีกแล้ว?
เมื่อเห็นแววสงสัยในดวงตาของหลี่เจวี๋ยหาน เหวินอิงก็ไม่อธิบายต่อ เพราะการกระทำสำคัญกว่าคำพูด
พูดจบ เหวินอิงก็กลับไปนอนบนโซฟา แล้วเลื่อนดูวิดีโอต่อ
ไม่นาน
สามสิบนาทีก็ผ่านไป
เหวินอิงวางโทรศัพท์แล้วเดินไปข้างหลี่เจวี๋ยหาน “ใกล้ได้เวลาแล้ว ฉันจะถอนเข็มให้พี่นะ อาจจะเจ็บนิดหน่อย”
หลี่เจวี๋ยหานชะงักไป
เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าในช่วงสามสิบนาทีที่ผ่านมา เหวินอิงไม่ได้ทำอะไรเลย
นี่คงเป็นแผนใหม่สินะ
จากประสบการณ์ที่ผ่านมา หลี่เจวี๋ยหานรู้ว่าเหวินอิงต้องกำลังซุ่มเตรียมแผนใหญ่แน่ เขาจะประมาทเพราะเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด
พูดจบ
เหวินอิงก็โน้มตัวลงเล็กน้อย เริ่มถอนเข็ม
เมื่อตะเกียบเงินที่ปักอยู่ตามเส้นลมปราณถูกถอนออกไป หลี่เจวี๋ยหานก็รู้สึกราวกับก้อนหินที่ทับอยู่บนร่างพลันหายไปทันที แม้แต่ลมหายใจก็โล่งสบายขึ้น...
หลี่เจวี๋ยหานลองขยับแขนก่อน เมื่อขยับได้แล้วก็ลองขยับเท้าดู
ขยับได้เหมือนกัน
หลี่เจวี๋ยหานรีบลุกจากเตียง หยิบชุดนอนบนพื้นขึ้นมาสวม จากนั้นก็หันไปมองเหวินอิง ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความรังเกียจ น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบราวกับถูกฉาบด้วยน้ำแข็ง “เหวินอิง เธอทำให้ฉันสะอิดสะเอียน!!!”
สะอิดสะเอียนสุด ๆ
ตั้งแต่เกิดมาจนโต หลี่เจวี๋ยหานไม่เคยตกอยู่ในสภาพน่าอับอายขนาดนี้มาก่อน
นี่เป็นครั้งแรก
และครั้งนี้เองก็ทำให้เขามองเห็นธาตุแท้ของเหวินอิงอย่างชัดเจน
เหวินอิงยืดตัวตรงแล้วมองหลี่เจวี๋ยหาน “พี่เจวี๋ยหาน ฉันเข้าใจความรู้สึกของพี่ตอนนี้นะ แต่ยานั่นไม่ใช่ฉันวางจริง ๆ”
“เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ทำให้ฉันมองเห็นหัวใจตัวเองชัดเจนขึ้นเหมือนกัน ที่ฉันชอบพี่เป็นแค่ความชื่นชมที่น้องสาวมีต่อพี่ชาย ไม่ได้มีความรู้สึกแบบชายหญิงเลยแม้แต่น้อย”
พูดถึงตรงนี้ เหวินอิงก็หยุดไปครู่หนึ่ง
“ฉันขอโทษสำหรับเรื่องไม่ดีที่เคยทำกับพี่ ในเมื่อระหว่างเราเป็นการแต่งงานตามสัญญา ฉันก็ควรทำตามข้อตกลง ไม่ควรตามตื๊อทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าพี่ไม่ชอบฉัน พี่เจวี๋ยหาน ฉันขอรับรองกับพี่ตรงนี้ว่า ตั้งแต่นี้ไปพี่จะเป็นแค่พี่ชายในใจฉันเท่านั้น ฉันจะทำตามสัญญาระหว่างเราให้ดี และจะไม่ล้ำเส้นอีกแม้แต่ก้าวเดียว!”