“อ๊าก!”
หลังเสียงร้องโหยหวน หูติ้งอันก็กุมมือที่เลือดไหลแล้วนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น
เจียงถังถือมีดปอกผลไม้ไว้ในมือ ใบมีดยังเปื้อนเลือด “สมกับเป็นนักเรียนที่ไปเรียนเมืองนอก ท่าทางตอนทำร้ายผู้หญิงนี่ช่างน่าเกรงขามจริง ๆ!”
หูติ้งอันมองเธออย่างตื่นตะลึง “เธอใช้มีดกรีดมือฉันจริง ๆ เหรอ?”
เจียงถังตอบ “นายกำลังจะทำร้ายฉันนะ ฉันไม่ใช้มีด แล้วจะรอให้นายลงมือหรือไง? คิดอะไรอยู่?”
“อันจื่อ!”
หูต้าฮวาวิ่งเข้ามา พอเห็นแผลบนหลังมือของลูกชายสุดที่รักก็พลันลนลาน “เลือดออกแล้ว!”
พอลุงใหญ่เจียงกับป้าสะใภ้ใหญ่เจียงเห็นเลือด สิ่งแรกที่ทำก็คือถอยห่างจากเจียงถัง หรือว่าเธอจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกแล้ว?!
หูต้าฮวาแทบคลั่ง ลูกชายสุดที่รักที่เธอภาคภูมิใจได้รับบาดเจ็บ!
หูต้าฮวาตะโกน “เจียงถัง! กล้าดียังไงมาทำร้ายลูกชายฉัน?! มิน่าลูกชายฉันถึงจะถอนหมั้น ผู้หญิงอย่างเธอ สักวันคงทำให้ลูกชายฉันต้องตายแน่!”
เจียงถังสวน “จะถอนหมั้นก็ถอนให้มันเด็ดขาดสิ จะโวยวายบ้าอะไรนักหนา?”
หูต้าฮวามองมือลูกชายด้วยความเจ็บปวดใจ ความเกลียดชังอัดแน่นอยู่ในอก
กรีดมือลูกชายฉันแล้วยังจะเอาเงินอีกเหรอ?
ฝันไปเถอะ!
หูต้าฮวาพูด “เจียงถัง เธอนี่เสแสร้งเก่งจริง ๆ สามปีแล้ว เพิ่งวันนี้เองที่ฉันรู้ว่าเธอแค่อยากได้เงินจากบ้านฉัน!”
เจียงถังตอบ “ถ้าคุณยอมจ่ายเงินให้ ฉันก็จะยอมรับว่าบ้านคุณช่างสูงส่งยิ่งใหญ่ เห็นเงินเป็นแค่ของไร้ค่า”
หูต้าฮวาด่า “อยากได้เงินก็ไปฝันเอาเถอะ! ฉันเอาเงินไปโยนลงน้ำหรือให้ขอทานยังดีกว่าให้เธอ!”
เธอหันไปมองแม่สื่อ “พี่สะใภ้ คุณเห็นหมดแล้ว รีบไปตามตำรวจมาเลย เธอแทงลูกชายฉัน ฉันจะให้เธอติดคุก!”
เฉาเกินเซิงรีบขวางแม่สื่อไว้ แล้วหันไปพูดกับภรรยา “ต้าฮวา เงินที่เราควรจ่ายก็ต้องจ่าย...”
ยังไม่ทันพูดจบ หูต้าฮวาก็ร้องขึ้น “ทำเป็นคนดีไปได้! เงินอะไรที่ควรจ่าย? ใครเป็นคนกำหนดว่าต้องจ่าย? เงินมัดจำบ้านเรายังไม่ได้เรียกคืนจากเธอเลย ยังจะต้องจ่ายเงินให้เธออีกเหรอ? บ้านเราเป็นพวกโง่ให้เขาหลอกหรือไง?”
เฉาเกินเซิงถาม “แล้วเงินที่เจียงถังสำรองจ่ายตอนอยู่โรงพยาบาล เราก็ควรคืนให้เธอไม่ใช่เหรอ?”
หูต้าฮวาตวาด “เธอบอกว่าสำรองจ่ายก็แปลว่าสำรองจ่ายแล้วหรือไง? มีใครเห็นบ้าง? คุณรู้ไหมว่าเงินนั่นมาจากไหน? หรือเธอแอบยักยอกเงินโรงงานเฟอร์นิเจอร์ของบ้านเรา?”
หูต้าฮวามองเจียงถังด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม “เดี๋ยวฉันจะกลับไปตรวจบัญชีที่โรงงาน ถ้ามีใครยักยอกเงิน ฉันจะส่งเข้าคุกให้ได้!”
เจียงถังจิ๊ปาก “ป้าหูเสแสร้งเก่งจริง ๆ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันนึกว่าป้าทำเป็นแค่จับผิดกับทะเลาะกับคนงานเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะใส่ร้ายคนเก่งขนาดนี้”
หูต้าฮวาสวน “ฉันใส่ร้ายเธอเหรอ? กลับไปตรวจบัญชีเมื่อไหร่ก็รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง! เธอกรีดมือลูกชายฉัน ฉันไม่เรียกค่ารักษาจากเธอก็นับว่าไว้หน้าแล้ว ยังจะอยากได้เงินอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!”
เจียงถังกอดอก ไม่ได้โกรธเลยสักนิด
แต่เฉาเกินเซิงกลับขมวดคิ้วมุ่น เขามองเจียงถังแวบหนึ่ง ก่อนกดเสียงต่ำพูดกับหูต้าฮวาอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “คุณรู้อะไรบ้าง? เรื่องโรงงานของเราน่ะ...”
หูต้าฮวายืดคอตะโกน “โรงงานทำไม? ไม่มีเด็กสาวผมเหลืองอย่างเธอแล้วจะอยู่ไม่ได้หรือไง? เมื่อก่อนที่ไม่มีเธอ โรงงานบ้านเราก็ไปได้ดี!”
เฉาเกินเซิงร้อนใจ แต่มีบางเรื่องพูดต่อหน้าคนอื่นไม่ได้
น่าเสียดายที่เขาเข้าใจทุกอย่างดีอยู่แก่ใจ แต่กลับพูดไม่เก่ง เขายังพูดไม่ทันจบประโยค หูต้าฮวาก็โพล่งออกมาเป็นสิบประโยคแล้ว
เฉาเกินเซิงพูด “ต้าฮวา ฟังผมก่อน...”
หูต้าฮวาสวน “จะให้ฟังอะไร? ผู้หญิงเห็นแก่เงินแบบนี้อย่าหวังว่าจะเอาเงินจากบ้านฉันไปได้แม้แต่แดงเดียว ฉันพูดชัดแล้วว่าไม่ให้ ถ้าเก่งจริงก็ลองดูสิ!”
ป้าสะใภ้ใหญ่เจียงหยิบกระดาษชำระมาเช็ดแผลให้หูติ้งอันอย่างประจบประแจง “ดีนะที่เป็นแค่รอยบาด ไม่ได้ร้ายแรง...”
แค่เลือดออก เลยมองดูน่ากลัวเท่านั้น
ลุงใหญ่เจียงเห็นว่าบ้านหูไม่ยอมจ่ายเงินชดเชยแม้แต่ 2,000 หยวนก็เริ่มร้อนใจ อยากช่วยพูดไกล่เกลี่ยสักหน่อย แต่กลับถูกป้าสะใภ้ใหญ่เจียงดึงตัวไว้
ป้าสะใภ้ใหญ่เจียงถาม “คุณจะทำอะไร? ไปมีเรื่องกับบ้านหูแล้วบ้านเราจะได้ประโยชน์อะไร?”
น้องชายของป้าสะใภ้ใหญ่เจียงอยู่บ้านมาครึ่งปีแล้ว เมื่อครู่เธอได้ยินเจียงถังพูดว่าทำงานโรงงานเฟอร์นิเจอร์บ้านหูได้ค่าแรงเดือนละ 150 หยวน เธอก็ใจเต้นทันที
เจียงถังเป็นผู้หญิงยังได้เงิน 150 หยวน น้องชายเธอเป็นผู้ชายทั้งคน อย่างน้อยก็คงได้ค่าแรง 200 หยวนสิ?
ถ้าตอนนี้ไปทำให้บ้านหูขุ่นเคือง เธอจะเอ่ยปากขอให้บ้านหูรับน้องชายเข้าทำงานได้ยังไง?
เจียงถังกับบ้านหูทะเลาะกันจนเป็นแบบนี้ ถอนหมั้นก็ถอนหมั้นไป แต่อย่าทำให้คนบ้านหูไม่พอใจเด็ดขาด!
หูต้าฮวาประคองหูติ้งอันออกไปอย่างองอาจ “งานแต่งนี้ ต่อให้ไม่ถอนก็ต้องถอน ไม่ถึงคราวให้เด็กสาวอย่างเธอมาตัดสินใจหรอก ไป!”
แม่สื่อหันกลับมามองเจียงถัง แล้วพูดอย่างเสียดายแทนเธอ “โธ่เอ๊ย เมื่อกี้รับเงินไว้ก็ดีแล้วนี่นา ตอนนี้ไม่เหลือสักหยวน ได้อะไรขึ้นมาล่ะ?”
แต่เฉาเกินเซิงกลับเดินออกไปพลางหันกลับมามองหลายครั้ง อยากพูดกับเจียงถังสักคำ “เจียงถัง ป้าของเธอน่ะ...”
ยังไม่ทันพูดจบ หูต้าฮวาก็ตะโกนมาจากหน้าประตู “เหล่าเฉา คุณทำอะไรอยู่? กระดูกอ่อนหรือไง ยังมีอะไรต้องพูดกับเธออีก? รีบไป!”
เฉาเกินเซิงพูด “ไม่ใช่...”
หูต้าฮวาถาม “คุณไม่อยากอยู่กับฉันแล้วใช่ไหม?”
เฉาเกินเซิงไม่มีทางเลือก ได้แต่ถอนหายใจแล้วรีบออกไป
เจียงถังตามไปถึงหน้าประตู “ป้าคะ วันนี้บ้านคุณไม่ยอมจ่าย 10,000 หยวน คราวหน้าต้องจ่าย 20,000 หยวนแล้วนะ ถึงตอนนั้นยังต้องดูด้วยว่าฉันจะรับหรือเปล่า อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”
เจียงถังพูด “วันนี้ไม่จ่าย 10,000 คราวหน้าก็ 20,000 อย่าเสียใจทีหลังล่ะ!” หูต้าฮวาสวน “ฝันไปเถอะ!” เจียงถังหัวเราะหึ ๆ “ฉันจะรอให้ฝันเป็นจริง!”
หูต้าฮวาหันกลับมา จงใจตะโกนเสียงดัง “เจียงถัง เธอฝันกลางวันอะไรอยู่? ลูกชายฉันถอนหมั้นถูกต้องที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้นทั้งบ้านฉันคงถูกเธอหลอก! เธอมันคนหลอกลวง หลอกบ้านฉันมาตั้งสามปี!”
ลุงใหญ่เจียงร้อนใจ ถ้าบอกว่าเจียงถังหลอกแต่งงาน ก็เท่ากับบอกว่าบ้านเขาเป็นพวกต้มตุ๋นไม่ใช่หรือ?
ยังไงเจียงถังก็เป็นฝ่ายที่ครอบครัวเขาจัดการดูตัวให้
เพื่อนบ้านรอบ ๆ ได้ยินเสียงเอะอะก็พากันออกมาดูเรื่องสนุก พอได้ยินว่ามีคนหลอกลวง ต่างก็เงี่ยหูฟังกันใหญ่
เจียงถังดึงลุงใหญ่เจียงกลับมา แล้วก้าวไปข้างหน้า ตะโกนเสียงดัง “เทียบกับหูติ้งอันแล้ว ฉันยังสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ! หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคน แต่งตัวด้วยชุดสูทเนี้ยบกริบ ไปอยู่ต่างประเทศรักษาตั้งสามปีก็ยังไม่หาย ฉันไม่ถอนหมั้นแล้วจะรอแต่งเข้าบ้านคุณไปเป็นแม่ม่ายหรือไง?”
เสียงฟ้าผ่าครืนใหญ่ดังสนั่น ราวกับฟาดลงกลางหัวหูติ้งอัน ทำเอาหูต้าฮวากับหูติ้งอันอึ้งตะลึง
วินาทีต่อมา หูติ้งอันก็เดือดดาล “เจียงถัง เธอพูดเหลวไหล!”
เจียงถังตอบ “ฉันพูดเหลวไหลหรือเปล่า เราสองคนต่างก็รู้ดี จะให้ฉันย้ำวันเวลาและสถานที่ไหม? ตัวก็เป็นผู้ชายแท้ ๆ สุดท้ายกลับไร้สมรรถภาพ!”
พูดจบ เจียงถังก็ปิดประตูดังปัง ทิ้งให้คนบ้านหูยืนงุนงงอยู่หน้าประตู
เพื่อนบ้านที่มามุงดูต่างกระซิบกระซาบ สายตาพากันจับจ้องไปที่หูติ้งอัน
ตัวโตเบ้อเร่อแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะดีแต่เปลือก!
หูติ้งอันพยายามอธิบายอย่างสุดชีวิตอยู่หน้าประตู “ฉันไม่ใช่... ฉันไม่ได้... เจียงถังบ้าไปแล้ว เธอใส่ร้ายฉัน เธอปั้นเรื่องขึ้นมา!”