สองวันต่อมา ครอบครัวหูก็พาแม่สื่อที่เคยเป็นคนกลางมาถึงบ้าน
ครอบครัวลุงใหญ่เจียงดีใจมาก
บ้านหูมารับตัวแล้ว ในที่สุดพวกเขาก็จะส่งตัวเจียงถังตัวซวยออกไปได้เสียที!
เจียงถังนอนแผ่อยู่บ้านมาสองวัน ไม่ทำอะไรสักอย่าง วัน ๆ เอาแต่กินกับนอน ขนมกินเล่นก็ถูกเธอกินคนเดียวจนหมด ตอนกินข้าวยังเลือกมากอีกต่างหาก ถ้าไม่อร่อยก็เอาแต่บ่น จนป้าสะใภ้ใหญ่เจียงแทบโมโหตาย
คนทั้งบ้านแทบอยากยืนส่งเจียงถังออกไปเดี๋ยวนั้น
ในลานบ้านตระกูลเจียง หูต้าฮวากับเฉาเกินเซิงนั่งอยู่บนม้านั่ง หูติ้งอันยืนหน้าตึงอยู่ด้านหนึ่ง ไม่อยากแม้แต่จะมองเจียงถังสักแวบ
ตาแก่เจ้าของร้านขายของชำในหมู่บ้านตระกูลหูไปทวงเงินถึงบ้านเขา บอกว่าเจียงถังซื้อประทัดสองลูกจากร้านแบบติดเงินไว้ ให้บ้านหูจ่ายเงินด้วย
หูติ้งอันถึงเพิ่งรู้ว่าคนที่เอาประทัดไปจุดหลุมส้วมบ้านเขาคือเจียงถัง!
แค่คิดถึงภาพชวนคลื่นไส้วันนั้น ตอนนี้เขาก็ยังอยากอาเจียนอยู่เลย!
เจียงถังนี่มันไร้คุณธรรมจริง ๆ!
ลุงใหญ่เจียงถูมือไปมา “น้องสาว น้องเขย เรื่องทั้งหมดเป็นเจียงถังพูด พวกเราไม่เชื่อคำพูดฝ่ายเดียวหรอก เรื่องนี้คงมีอะไรเข้าใจผิดกัน เพราะงั้น...”
หูต้าฮวายิ้มตาหยีมองลุงใหญ่เจียง “พี่ใหญ่ เรื่องนี้ไม่มีเข้าใจผิดหรอก เป็นอันจื่อของฉันเองที่ทำผิด”
ลุงใหญ่เจียงถึงกับอึ้ง บ้านหูยอมรับง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ?
หูต้าฮวาพูดต่อ “ผู้หญิงที่เข้าหาอันจื่อของฉันข้างนอกน่ะห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่ ผู้หญิงที่คราวนี้ตามเขากลับบ้านก็เป็นนักเรียนที่เคยไปเรียนต่างประเทศ รักเขาหมดหัวใจ เขาเองก็จนปัญญาจริง ๆ”
ลุงใหญ่เจียงไม่พูดอะไร เขาจะยังไม่เข้าใจได้อย่างไร?
อีกฝ่ายกำลังบอกพวกเขาว่า ผู้หญิงที่หูติ้งอันพากลับบ้านก็เคยไปเรียนต่างประเทศเหมือนกัน แบบนี้ถึงจะเรียกว่าคู่ควรกัน ส่วนเจียงถังจบแค่มัธยมปลายก็คงถูกดูแคลนสินะ
หูต้าฮวามองเจียงถัง “เจียงถัง ป้าพูดแล้วอย่าเพิ่งไม่พอใจนะ อันจื่อกับเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นคบกันแล้ว เรื่องแต่งงานระหว่างเธอกับเขาก็ยกเลิกเถอะ”
ตอนหูต้าฮวาพูดถึงผู้หญิงที่ลูกชายมีอยู่ข้างนอก เธอไม่รู้สึกกระดากอายเลยสักนิด แถมยังดูภูมิใจอยู่บ้างด้วยซ้ำ
ลูกชายมีผู้หญิงอยู่ข้างนอก แล้วมันแปลว่าอะไร?
ก็แปลว่าลูกชายเธอเก่ง มีความสามารถ ผู้หญิงถึงได้เป็นฝ่ายเข้าหา แถมยังเป็นนักเรียนที่ไปเรียนต่างประเทศเหมือนลูกชายเธออีก!
เธอจะไม่ภูมิใจได้ยังไง?
เจียงถังทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงแกะเมล็ดทานตะวันเม็ดโต ๆ กินต่อไป ไหน ๆ ก็ไม่ใช่แม่สามีในอนาคตของเธอแล้ว ใครจะต้องเกรงใจด้วยล่ะ?
เจียงถังถุยเปลือกเมล็ดทานตะวัน “ถุย!”
สีหน้าหูต้าฮวาพลันไม่น่าดู เจียงถังหมายความว่ายังไง?
จงใจถุยใส่เธอหรือไง?
เจียงถัง: ถุย! หูต้าฮวา: เจียงถังถุยใส่ฉันหรือ? เจียงถัง: ใช่แล้ว ไม่ผิดหรอก ฉันถุยใส่คุณทำไม คุณไม่รู้ตัวบ้างเลยหรือไงว่าตัวเองทำอะไรไว้?
ป้าสะใภ้ใหญ่เจียงรีบช่วยแก้สถานการณ์ “ปกติเจียงถังลูกคนนี้ก็ไม่ได้ชอบทำอะไรเป็นพิเศษหรอก ชอบแค่กินเมล็ดทานตะวันเท่านั้น”
หูต้าฮวาเริ่มไม่พอใจ จึงพูดตรง ๆ เข้าเรื่อง “พวกเราคิดกันแล้ว เรื่องนี้เป็นความผิดของบ้านเรา เพราะงั้นเงินหมั้นกับของหมั้นที่ให้เธอไว้แต่แรก ไม่ต้องคืนก็แล้วกัน”
แม่สื่อรู้ดีว่าครั้งนี้มาเพื่อถอนหมั้น จึงรีบพูดคล่องปรื๋อ “ก็ถูกแล้วนี่ จะให้ทำยังไงอีกล่ะ? หรือจะให้ตีราคาเป็นเงินแล้วคืนให้บ้านคุณหรือไง? ต่อให้คืนไป พวกคุณก็รับไว้ไม่ได้หรอก”
หูต้าฮวา “แน่นอนอยู่แล้ว”
แม่สื่อพูดกับหูต้าฮวาจบ ก็หันมาใช้ท่าทีเหมือนเข้าข้างเจียงถัง “เจียงถัง ถ้าผู้ชายไม่ได้มีใจให้เรา ต่อให้รั้งไว้ก็ไม่มีประโยชน์ เธอว่าใช่ไหม? วันหน้าป้าจะช่วยเลือกคนที่ดีกว่านี้ให้!”
ป้าสะใภ้ใหญ่เจียงแอบชำเลืองมองเจียงถัง แต่ไม่ได้พูดอะไร
แม่สื่อพูดต่อ “ถ้ารู้แต่แรกว่าอันจื่อจะเจอคนที่รักเขาจริง ๆ ข้างนอก ตอนนั้นฉันคงไม่เป็นแม่สื่อให้หรอก ต่างคนต่างถอยคนละก้าว เรื่องนี้ก็ให้มันจบไปเถอะ”
แม่สื่อยังพูดจาไกล่เกลี่ยไม่หยุด เมล็ดทานตะวันเต็มกำมือในมือเจียงถังก็กินหมดเสียที “ถอนหมั้นได้ แต่สามปีที่ฉันเสียไปจะคิดยังไง?”
เจียงถังมองหูติ้งอันที่เอาแต่เงียบ “วันนั้นฉันพูดชัดเจนแล้ว คุณไม่ถ่ายทอดคำพูดไป หรืออาเฉากับป้าหูแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่?”
หูต้าฮวามองลูกชาย จากนั้นก็ตบต้นขาตัวเองดังฉาด “อุ๊ย ดูความจำฉันสิ เกือบลืมไปแล้ว เจียงถังลำบากอยู่บ้านเรามาตั้งนาน คงอัดอั้นใจน่าดู”
หูต้าฮวาพูดพลางเอื้อมมือไปผลักเฉาเกินเซิง “เหล่าเฉา ยังยืนงงอะไรอยู่? เอาเงินออกมาสิ!”
เฉาเกินเซิงมองหูต้าฮวาแวบหนึ่ง ก่อนจะล้วงเงินปึกหนาออกมาจากอกเสื้อ
หูต้าฮวาคว้าไปทันที แล้วนับธนบัตรใบละ 100 ออกมา 10 ใบ “เจียงถัง เอาเงิน 1,000 หยวนนี้ไปซื้อของอร่อย ๆ กินนะ ใช้ได้นานอยู่”
แต่ถึงมือที่ยื่นออกไปจะค้างอยู่กลางอากาศ เจียงถังก็ไม่รับ
หูต้าฮวาชะงัก “น้อยไปหรือ?”
เธอยิ้มแล้วหยิบออกมาเพิ่มอีก 5 ใบ “รับไปสิ”
เจียงถังก็ยังไม่รับ
บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที
แม่สื่อรีบรับเงินมา ยัดใส่มือเจียงถัง “เจียงถัง นี่เป็นเงินที่อาเฉากับป้าหูให้เธอ ไม่ต้องเกรงใจหรอก...”
เจียงถังยังคงไม่รับเงิน จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “อาเฉากับป้าหูชีวิตถูกเหลือเกินนะ!”
คนในลานบ้านต่างชะงักไป หูติ้งอันเห็นเธอด่าพ่อแม่ตัวเอง ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที “เจียงถัง พ่อแม่ฉันไม่เคยทำอะไรผิดต่อเธอ เธอจะด่าฉันก็แล้วไป แต่เธอมีสิทธิ์อะไรไปด่าพวกเขา?”
เจียงถังหัวเราะเยาะ “มีสิทธิ์อะไรหรือ? ก็เพราะฉันเคยช่วยชีวิตพวกเขาไว้น่ะสิ”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนยกเว้นเฉาเกินเซิงกับหูต้าฮวาต่างก็อึ้งไป
หูติ้งอันถาม “หมายความว่ายังไง?”
เจียงถังตอบ “เดือนแรกที่คุณไปต่างประเทศ พ่อคุณขับรถสามล้อพาแม่ไปขนไม้ รถพลิกตกคูน้ำอยู่สองชั่วโมงโดยไม่มีใครเจอ ฉันเป็นคนเจอพวกเขาและช่วยชีวิตไว้”
หูติ้งอันตกใจ “พ่อ แม่ ที่เธอพูดจริงหรือ?”
เฉาเกินเซิงพยักหน้าด้วยสีหน้าหนักใจ “จริง ตอนนั้นแม่แกเดินไม่ได้อยู่สามเดือน ส่วนขาก็ถูกทับจนหัก ต้องผ่าตัดใหญ่สองครั้ง”
เฉาเกินเซิงแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง การศึกษาก็ไม่สูงนัก แต่หัวไว อาศัยฝีมือช่างไม้เก็บเงินจนเปิดโรงงานเฟอร์นิเจอร์เล็ก ๆ ได้
เฉาเกินเซิงมักขับรถสามล้อขนไม้ที่ซื้อมาไปส่งโรงงาน เรื่องเกิดขึ้นระหว่างทางไปส่งของนั่นเอง
หูติ้งอันถามอย่างโกรธจัด “เจียงถัง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมคุณไม่บอกผม?”
เจียงถังเกือบหัวเราะออกมา “พ่อแท้ ๆ แม่แท้ ๆ ของคุณก็อยู่ตรงหน้า คุณกลับมาถามคนนอกว่าทำไมไม่บอกคุณ? คุณคิดว่าตัวเองใหญ่โตมาจากไหน?”
หูติ้งอัน “เธอ...”
เจียงถังพูดต่อ “ที่ครอบครัวคุณปิดบังเพราะคุณไม่มีความสามารถต่างหาก คุณจะตีลังกากลับมาช่วยได้หรือไง? หรือมีเงินเอาออกมาช่วยชีวิตพวกเขา? ไอ้โง่เอ๊ย จะอวดเก่งคุยโวไปทำไม?”
หูติ้งอันโมโหจัด ก้าวพรวดมาหาเจียงถัง ตั้งใจจะตบเธอแต่ก็หักห้ามใจไว้ “เธอ...เธอ...”
“เธออะไรของคุณ?!”
เจียงถังเน้นทีละคำ
“รถที่ใช้ไปช่วยคน ฉันเป็นคนหา! โรงพยาบาล ฉันเป็นคนหา! หมอ ฉันเป็นคนเลือก! ลายเซ็นตอนผ่าตัด ฉันเป็นคนเซ็น!”
“งานบ้าน ฉันเป็นคนทำ! เรื่องโรงงานเฟอร์นิเจอร์ ฉันเป็นคนจัดการ! งานรับซื้อรับขาย ฉันเป็นคนหามา!”
“พ่อคุณหมดสติไม่ฟื้น แม่คุณนอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้น ส่วนน้องชายกับน้องสาวคุณก็เอาแต่ร้องไห้ ร้องไห้ แล้วก็ร้องไห้”
“ส่วนคุณ นักศึกษามหาวิทยาลัยผู้ยิ่งใหญ่ที่เรียนจบจากต่างประเทศ เงินที่แกเอาไปกินดีอยู่ดี เลี้ยงผู้หญิงอยู่ต่างประเทศน่ะ ฉันนี่แหละเป็นคน—หา! มา!”