สวี่ซานตัวตกใจสะดุ้งทั้งตัว รีบขยับเข้าใกล้หลิวชิงโดยไม่รู้ตัว
หลิวชิงทำหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับขำ
เสียงของเสือเกราะนี่มันดังยิ่งกว่าลมบนทุ่งหญ้าเสียอีก
ในห้องทำงาน เกาเฉิงกำลังเดินวนรอบโต๊ะทำงานอย่างหัวเสีย มือโบกไปมา: "หมุนไปเกือบปี สองตัวแสบนี่มันกลับมาอีกแล้ว! ไอ้หนูหลิวชิงนั่นฉันพอเก็บไว้ได้ ยังไงก็แค่ร่างกายอ่อนหน่อย สวี่ซานตัวไม่ได้เด็ดขาด ฉันไม่สนว่ามันจะมีความสัมพันธ์อะไรกับผู้กอง พูดกันตรง ๆ เลย ประตูกองร้อยเจ็ดเด็ดปิดตายสำหรับไอ้ทหารคนนี้ตลอดไป!"
ในห้องมีเสียงอีกเสียงที่สุภาพกว่าเล็กน้อยดังขึ้นมา เป็นเสียงของหงซิ่งกั๋ว ผู้ผู้ฝึกสอนประจำกองร้อย: "เหลาฉี นายเบาเสียงหน่อย ยังไงก็เป็นคำสั่งย้ายที่ผู้กองเซ็นเอง"
ตามมาด้วยการระเบิดอารมณ์ที่รุนแรงกว่าของเกาเฉิง: "ผู้กองน่ะไม่มีสิทธิ์มาออกความเห็น! เขาจะรู้จักกองร้อยฉันดีกว่าฉันอีกเหรอ? ทหารของฉันฉันเลือกมาเองทุกนาย ความกล้าของกองร้อยนี้ฉันกระตุ้นขึ้นมาทีละนาย นายรู้ไหมว่าอะไรเรียกว่า ขี้ม้าตัวเดียวมันทำน้ำแกงเสียทั้งหม้อ? ขี้ม้าตัวเดียว..."
หลิวชิงพิงกำแพง สมองคิดอย่างรวดเร็ว
นิสัยของเกาเฉิงเขาเข้าใจทะลุปรุโปร่ง
เป็นลูกเสือของขุนศึก ทะนงตัวสูงส่ง สองประเภทที่เขาไม่ชอบมากที่สุดคือ พวกขี้ขลาดตาขาว กับพวกใช้เส้นสาย สวี่ซานตัวในสายตาเขา เข้าข่ายหมดทั้งสองข้อ
แต่เกาเฉิงมีจุดอ่อนใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่ง