สายตาของสื่อจินก็กวาดมาเช่นกัน เขาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจก่อน จากนั้นแววตาก็อ่อนลง เปี่ยมด้วยความเอ็นดูราวกับได้พบคนที่จากกันมานาน และแฝงความกังวลเล็กน้อย
หลิวชิงยืนอยู่กับที่ หางตามองเห็นปฏิกิริยาของทั้งสามคน เข้าใจกระจ่างแจ้งในใจ
อู๋ลิ่วอีรังเกียจ อยู่ในความคาดหมาย
สื่อจินอ่อนโยน อยู่ในความคาดหมาย
ส่วนเกาเฉิง...
หลิวชิงมองหน้าเกาเฉิงที่บึ้งตึง ปั่นสมองทบทวนนิสัยของลูกเสือข้าราชการคนนี้อย่างรวดเร็ว
หยิ่ง แกร่ง รักทหารดี ดูถูกทหารกระจอก
ยิ่งถอย เขายิ่งกระทืบไม่เลี้ยง ถ้าสู้ เขาอาจจะเหลียวแลสักหน่อย
พวกที่เคยทำตัว "ถ่อมตัว" เมื่อก่อน เอามาใช้กับเกาเฉิงน่ะ ไร้ประโยชน์สิ้นดี โดนเขาเตะกระเด็นออกจากประตูกองร้อยเจ็ดเด็ดแค่นั้น
อยากยืนหยัดที่นี่ มีทางเดียว
ต้องโชว์เขี้ยว
เกาเฉิงผลักผู้ช่วยไป๋ที่บังอยู่ข้างหน้าออกอย่างแรง เขาก้าวขายาว เดินพรวดมาหยุดตรงหน้าสวี่ซานตัว
แรงกดดันถาโถมเข้าใส่ราวกับพายุ
"เหอะ!" เกาเฉิงโกรธจนขำ เสียงเจือแววดูถูกและเย้ยหยันอย่างแรง "สวี่ซานตัว นายเป็นทหารที่ดีเหรอ?"
สวี่ซานตัวสะดุ้งโหยง เขาเครียดสุดขีดอยู่แล้ว คำถามของเกาเฉิงแทงทะลุกำแพงใจเขาจนพัง
เขาหดคอโดยไม่รู้ตัว สายตาเลิ่กลั่กไปทั่ว แอบชำเลืองดูหลิวชิงข้าง ๆ พยายามหาความรู้สึกปลอดภัย
หลิวชิงยืนตัวตรง สายตามองไปข้างหน้า ไม่ขยับแม้แต่น้อย
สวี่ซานตัวดึงสายตากลับ ก้มหน้าจนเกือบจมอก