หลี่เมิ่งหันขวับไปจ้องเขา
“พอเหอะ” เหล่าเว่ยลดเสียงลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลังเล “พวกมันจะซ่อมก็เรื่องของมัน ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย”
เซวียหลินขยับเข้ามา เอาเสียมยันพื้น “ฉันก็ว่าแบบนั้น ดึกดื่นป่านนี้ พวกเราแค่ไม่มีอะไรทำดีกว่า ถ้าทุบไอ้นี่จริง พรุ่งนี้ไอ้หลิวชิงได้มาเอาตายแน่ แกเห็นความบ้าระห่ำตอนมันวิ่งสิ่งกีดขวางวันนี้แล้วนี่”
มือที่ถือพลั่วสนามของหลี่เมิ่งค้างกลางอากาศ
เขามองเหล่าเว่ยกับเซวียหลิน แล้วหันไปมองเสาหินแข็งแรงเบื้องหน้า เอาจริง ๆ เขาก็ใจไม่ดีเหมือนกัน หลิวชิงที่เหมือนไม่กลัวตายนั่นทำให้เขาหวั่น ๆ อยู่
“ก็จริง” หลี่เมิ่งรีบลงจากหลังเสือ วางพลั่วลง “เราจะจริงจังกับไอ้โง่สองคนนั่นทำไม กลับไปนอนเถอะ”
ทั้งสามหันหลังเตรียมเดินกลับ
มุมข้างตึกนอน เหลาหม่านั่งอยู่ในที่มืด
ตั้งแต่วินาทีที่หลี่เมิ่งสามคนก้าวออกจากประตู เขาก็ยืนอยู่ที่นี่แล้ว เขาไม่ส่งเสียง ไม่ขัดขวาง เขาอยากดูว่า ทหารเก่าสามคนที่อยู่กับเขามาหลายปี จุดต่ำที่สุดของพวกมันอยู่ตรงไหน
เมื่อเห็นหลี่เมิ่งวางพลั่วสนามลง ไหล่ที่เกร็งของเหลาหม่าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่สีหน้าเขายังคงเขียวคล้ำ
ทันใดนั้น สวี่ซานตัวที่อยู่ไกลออกไปก็ได้ยินเสียง
“ใครน่ะ!” สวี่ซานตัวตะโกนลั่น “สัญญาณผ่าน!”
หลี่เมิ่งสามคนสะดุ้งสุดตัว
“วิ่ง!” หลี่เมิ่งคำรามเสียงต่ำ โยนพลั่วสนามทิ้ง หันหลังวิ่งสุดชีวิตไปทางตึกนอน เหล่าเว่ยกับเซวียหลินก็วิ่งตามไป เสียมลากกับพื้นเกิดเสียงเสียดสีกวนประสาท
สวี่ซานตัวเห็นชัดเจนว่าเป็นเงาคนสามคน จึงไล่ตามทันที
ประตูตึกนอนถูกผลักโครม หลี่เมิ่งสามคนหอบแฮ่ก ๆ กรูเข้าไป ปิดประตูกลับอย่างรวดเร็ว พิงบานประตูหายใจแรง