วันที่ 22
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี
"ตื๊ด——ตื๊ดตื๊ดตื๊ด——"
เสียงนกหวีดแหลมบาดแก้วหูฉีกความเงียบของหมวดห้าออกเป็นเสี่ยง ๆ
"รวมพลฉุกเฉิน!" เสียงตะโกนของเหลาหม่าดังก้องโถงทางเดิน
หลิวชิงลืมตาขึ้นในพริบตา สะบัดผ้าห่ม ลุกจากเตียง สวมเสื้อผ้า ทุกการเคลื่อนไหวต่อเนื่องเป็นหนึ่งเดียว
จัดกระเป๋าสัมภาระ หยิบอุปกรณ์ สะพายปืน
สวี่ซานตัวตามมาติด ๆ ฝีมือว่องไวไม่แพ้กัน ทั้งสองสบตากันแล้วพุ่งออกจากห้องพักทันที
กลุ่มสามคนของหลี่เมิ่งวุ่นวายอลหม่าน
ระเบียบวินัยที่หย่อนยานมานานทำให้พวกเขาไม่สามารถตอบสนองต่อเสียงนกหวีดที่ดังโดยไม่ทันตั้งตัวได้เลย
"ถุงเท้าฉันหาย! ใครเอาถุงเท้าฉันไป!" เซวียหลินคลำหาลวก ๆ ใต้เตียง
"เหล่าเว่ยเหยียบมือฉัน! ถอยไป!" หลี่เมิ่งร้องลั่นพลางกระชากผ้าห่ม
เหล่าเว่ยคว้ากางเกงตัวหนึ่งมาสวมขาทั้งที่ใจลนลาน ซิปติดขัด เหงื่อแตกพลั่กด้วยความร้อนรน
ที่สนามฝึก สายลมกรรโชกเม็ดทรายกระหน่ำใส่ใบหน้า
เหลาหม่ายืนตากลมหนาว มือนาฬิกาจับเวลาจิกนิ่ง สีหน้าขึงขังราวกับหน้าศิลา
หลิวชิงและสวี่ซานตัวจัดเต็มเครื่องสนาม สะพายเป้สนาม แขวนกระติกน้ำ หน้ากากป้องกันแก๊ส ซองกระสุน ถือปืนเล็กยาวรุ่นแปดหนึ่ง ทั้งสองยืนเข้าแถวตัวตรงเปรี๊ยะ สายตาจับจ้องไปข้างหน้า
สามนาทีผ่านไป
หลี่เมิ่งสามคนเดินโซซัดโซเซออกจากห้องพัก
เป้สนามมัดหลวมจวนจะหลุด เชือกผูกรองเท้าลากอยู่กับพื้น
หลิวชิงเหลือบมองท่อนล่างของเหล่าเว่ย
ท่อนบนสวมชุดฝึก แต่ท่อนล่างดันใส่เป็นกางเกงเครื่องแบบปกติ