“รักษาได้”
แค่สองคำ สั้น ห้วน
ลมหายใจของเหลาหม่าหนักขึ้น เขาจ้องหลิวชิงเขม็ง มือทั้งสองกำแน่นเป็นหมัดโดยไม่รู้ตัว
“แต่มันมีปัญหานิดหน่อย” หลิวชิงมองเขา “ทิ้งไว้นานเกินไป ต้องทนเอาการ ฝังเข็มหลายรอบ”
“ฉันไม่กลัวเจ็บ!”
เหลาหม่าคำรามออกมา เสียงแหบ แต่แข็งกร้าว
“ได้” หลิวชิงพยักหน้า “ตอนนี้ไม่มีเข็ม พรุ่งนี้เช้าจะฝังให้”
เหลาหม่าพยักหน้าหนักแน่น
เขาจ้องหลิวชิงอยู่นาน อ้าปากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรหลุดออกมา
“กลับห้องไปเถอะหัวหน้าหมวด พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า”
เหลาหม่าหันหลังกลับ ก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปที่อาคารกองร้อย
เสียงฝีเท้ากระทบเศษหินดังกรอบแกรบ เร็วกว่าตอนเดินมาหนึ่งเท่า หลังตรงขึ้นกว่าตอนเดินมานิดหนึ่ง
หลิวชิงถือปืนเล็กยาว ยืนอยู่ที่เดิม
แสงจันทร์โปรยลงบนบ่า ทุ่งหญ้าร้างกว้างสุดลูกหูลูกตา
วันรุ่งขึ้น
จบการวิ่งทางไกลห้ากิโลเมตรตอนเช้า
พวกหมู่ห้ากินข้าวเช้าเสร็จ ต่างแยกย้ายกันไป
เหล่าเว่ยเข้าไปล้างชามในครัว สวี่ซานตัว หลี่เมิ่ง และเซวียหลินอยู่ข้างนอก กำลังโบกโคลนสีเหลืองชั้นสุดท้ายให้โมเดลรถถัง
ในห้องนอนเหลือแค่หลิวชิงกับเหลาหม่าคนเดียว
หลิวชิงนั่งบนเก้าอี้พับมือถือเข็มเย็บผ้าสามเล่ม ขัดไปมาบนหินลับมีด
เสียงเสียดสีดังซ่า ๆ ดังก้องอยู่ในห้องเงียบ ๆ
เหลาหม่าเปลือยท่อนบน นอนคว่ำอยู่บนแผ่นไม้ของเตียงชั้นล่าง
“หัวหน้าหมวด อุปกรณ์ลำบาก ไม่มีเข็มฝังเข็มมืออาชีพ” หลิวชิงหยิบเข็มขึ้นมาหนึ่งเล่ม ใช้นิ้วลองความคมของปลายเข็ม “เข็มเย็บผ้านี่ขัดให้บางพอใช้ไปก่อน มันค่อนข้างหนา อีกเดี๋ยวทนหน่อยนะ”
เสียงเหลาหม่าอู้อี้ แต่แฝงความทรหด “มาเลย! ทนได้!”