เหลาหม่านิ่งเงียบ แต่ฝีเท้าสะดุดไปชั่วขณะ
หลิวชิงลดเสียงลงครึ่งหนึ่ง ทว่าน้ำเสียงหนักแน่น
"อย่าคิดมาก นี่มันเรื่องที่พี่พาพวกเราทำมาตั้งแต่ต้นจนจบ พี่ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรหรอก นี่เป็นผลงานของพวกเราหมู่ห้าทุกคน ผมกับสวี่ซานตัวก็แค่เป็นคนเริ่มเท่านั้น"
เหลาหม่าหยุดเดิน หันกลับมา แสงจันทร์สาดกระทบใบหน้า เผยให้เห็นความขัดแย้งในดวงตาที่ซ่อนไว้ไม่อยู่
"แต่ว่า—"
"ไม่มีแต่ว่า"
หลิวชิงตัดบททันที น้ำเสียงชัดเจน
"ผมรู้ว่าพี่จะพูดอะไร 'ผลงานเป็นของพวกทหารใหม่ ฉันเหลาหม่าจะมาแย่งไม่ได้' ใช่ไหม?"
ริมฝีปากของเหลาหม่าขยับเล็กน้อย ไม่ได้โต้แย้ง
หลิวชิงยกนิ้วหนึ่งนิ้ว
"ข้อแรก ผลงานนี้ไม่ใช่แค่ของผมกับสวี่ซานตัว ถ้าไม่มีพี่ที่เป็นหัวหน้าหมวดคอยรับผิดชอบ พวกผมสองคนแอบปรับปรุงพื้นที่กองร้อยเอง ถ้าเป็นเรื่องเล็กก็ว่าเล่นพิเรนทร์ เรื่องใหญ่ก็ว่าทำผิดระเบียบ พี่แบกความเสี่ยงไว้ทั้งหมด ผลงานนี้พี่ก็สมควรได้ และพวกผมก็แค่เริ่มเอง หลังจากนั้นทุกคนก็มีส่วนร่วม"
"ข้อสอง พี่คิดว่าผมกับสวี่ซานตัวอยากออกไปจากหมู่ห้าแห่งทุ่งหญ้า มันยากไหม?"
เหลาหม่านิ่ง ไม่ตอบ
ไอ้ความมุ่งมั่นที่ตั้งเป้าหมายแล้วทุบตีไม่เลิกของสวี่ซานตัว รวมกับสภาพร่างกายสุดโหดนั่น ไม่ว่าไปอยู่ไหนก็ไม่มีทางถูกกลบฝัง ส่วนความก้าวหน้าของหลิวชิงที่รวดเร็วแค่ไหน เหลาหม่าเหล่านี้วันเห็นแจ่มแจ้งกว่าใคร
หลิวชิงพูดต่อ
"อีกอย่าง ดูบรรยากาศของพวกเราหมู่ห้าตอนนี้สิ ทางวิ่ง ลานฝึกเครื่องกีดขวาง รถเกราะ วางเรียงกันเป็นชิ้นเป็นอัน ทางกองร้อยต้องให้ความสำคัญแน่ ถึงตอนนั้นก็ทำตามเป้าหมายที่พวกเราวางไว้ ฝึกฝนอย่างจริงจัง พัฒนาอย่างเต็มที่ อนาคตยังอีกยาวไกล"