รถจี๊ปแล่นฝ่าสายหมอกทรายสีเหลือง เบรกกึกด้วยความรีบร้อนตรงชายขอบค่าย
ประตูรถถูกผลักออกอย่างแรง
ผู้ผู้ฝึกสอนเหอหงเทาก้าวลงจากรถในจังหวะเดียว เขากำลังจะอ้าปากตะโกนเรียก แต่เสียงกลับติดค้างอยู่ในลำคอ
เขาถลึงตากว้าง
ใต้ฝ่าเท้าคือทางเดินหินกรวดที่ตัดเป็นเส้นตรงหลายสาย ผิวถนนถูกบดอัดจนเรียบสนิท ร่องหินเต็มไปด้วยดินสีเหลือง กลางถนนมีกรวดสีแดงเรียงรายเป็นรูปดาวห้าแฉกขนาดยักษ์ สองข้างทางมีกล้าสีเขียวอ่อนแซมตัวขึ้นมาจากชั้นดิน พลิ้วไหวตามสายลม
ด้านหน้าซ้ายของอาคารกองร้อยมีรถรบทหารราบที่ต่อขึ้นจากถังน้ำมันและซุงหยาบ ๆ จอดอยู่ ข้าง ๆ กันมีป้อมปืนรถถังที่ทำจากโคลนเหลืองผสมท่อเหล็กเสียดฟ้าขึ้นไป
ทั้งหยาบ ทั้งเรียบง่าย แต่กลับแฝงกลิ่นอายความเด็ดขาดที่หน่วยรบภาคสนามเท่านั้นถึงจะมี
เหอหงเทาถอดหมวกทหารออกมา เกาหัวตัวเอง
"หมู่ห้า! มีใครอยู่มั้ย!" เขาตะโกนลั่น
เหลาหม่าวิ่งปรี่เข้ามาแล้ว หลิวชิง, สวี่ซานตัว, เหล่าเว่ย, เซวียหลิน และหลี่เมิ่งตามมาติด ๆ
เหลาหม่าหน้าซีด เสียงตวาดของผู้กองในโทรศัพท์ยังก้องอยู่ในหู เขาเดินฉับ ๆ ไปที่หน้ารถจี๊ป เท้าชิด ยืนตรง ทำความเคารพ
"รายงานผู้ผู้ฝึกสอน! หมู่ห้า 5 กองร้อย 3 หมู่ห้า 2 กำลังจัดการฝึก!"
เหอหงเทาจ้องเหลาหม่าอยู่หลายวินาทีโดยไม่พูดอะไร
เหลาหม่าใจคอไม่ดี ยืดอกให้ตรงกว่าเดิม เขาเตรียมพร้อมจะรับผิดทุกอย่างแล้ว
เหอหงเทาก้าวเข้าไปข้างหน้า เขากางแขนออก กอดไหล่เหลาหม่าไว้แน่น ตบแรง ๆ สองสามที แรงมือมากทีเดียว
"แกนี่มันเหลาหม่าเอ๊ย!" เสียงเหอหงเทาสั่นเครือ เจือด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะควบคุม "ฉันว่าแล้ว! หัวหน้าหมวดที่ประจำการครบวาระมากที่สุดของกรม ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีทางทำให้ผิดหวัง!"
เหลาหม่าถูกตบจนเซถลา เขางงไปหมด ตาเบิกกว้าง ตั้งสติไม่ทันอยู่พักใหญ่