ดึกสงัด ห้องพักหมู่ห้า
หลอดไฟห้อยอยู่บนเพดาน ส่องแสงสีส้มนวล
เหล่าเว่ยเอนกายพิงหัวเตียง ถือถ้วยชาเคลือบสีกระเทาะใส่น้ำชาใบชาสองสามเกล็ด เขาดูดปากเบาๆ ด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“คืนนี้ต้มมันฝรั่งกับเนื้อตุ๋นนี่ไฟเยี่ยมมาก มันฝรั่งนี่ต้มเกินนาทีเดียวก็เละ ขาดนาทีเดียวก็ไม่เข้าเนื้อ ฉันนับเวลาถอดหม้อเลย สวี่มู่มู่คนเดียวกินหมั่นโถวก้อนใหญ่ไปสี่ก้อน”
หลี่เมิ่งนอนคว่ำบนเตียงล่าง กำดินสอไว้ ตรงหน้าคือสมุดโน้ตยับๆ เล่มนั้น
“เหล่าเว่ย นายน่ะมีความดีเด่นอยู่แค่หน้าเตานั่นแหละ” หลี่เมิ่งไม่แม้แต่จะเงยหน้า ปลายดินสอวาดเส้นบนกระดาษ “พิมพ์เขียวป้อมปืนของ ‘รถถังจ้าวไทรันโนซอรัสแห่งทุ่งหญ้า’ ของฉันใกล้เสร็จแล้ว พรุ่งนี้เราไปลานขยะหาเหล็กกลวงมาสองสามท่อน ต่อเป็นลำกล้องปืนใหญ่ คิดดูสิ เอาของนี่ไปตั้งโชว์หน้าค่าย จะเท่ขนาดไหน!”
เซวียหลินเบ้ปาก “พอเถอะ ป้อมปืนของนายวาดอย่างกับหม้อเหล็กใบใหญ่ สร้างออกมาจริงๆ คนอื่นนึกว่าหมู่ห้าเราเปลี่ยนอาชีพไปขายมันเผาหล่ะ”
เสียงหัวเราะระเบิดขึ้นในห้องพัก
หลิวชิงเอนตัวพิงหัวเตียง พลิกอ่านตำรากลยุทธ์พื้นฐานทหารราบ เล่มนั้น สวี่ซานตัวนั่งบนม้าหมอบข้างๆ เขา กำลังเช็ดปืนไรเฟิลที่ไม่มีกระสุนซ้ำไปซ้ำมา ทั้งสองนั่งชิดกัน เหมือนเช่นเคย คนนึงอ่านหนังสือ อีกคนทำงาน เข้ากันราวกับตัดสัญญาณเสียงทะเลาะของหลี่เมิ่งกับเหล่าเว่ยในห้องออกไป