เฉิงไฉล้วงแอปเปิ้ลออกจากกระเป๋ากางเกง ใช้แขนเสื้อถูๆ แล้วยื่นสองมือให้สื่อจิน
“หัวหน้าหมวด ครับ”
รอยยิ้มพอเหมาะพอดี ไม่ประจบ ไม่ห่างเหิน กะเก็งเหมือนซ้อมมาร้อยรอบ
หลิวชิงเหลือบมองแอปเปิ้ลลูกนั้นหางตา
ให้ตายสิ เล่ห์เหลี่ยมเยอะเหมือนปลาหมึก แต่ละหนวดมีปุ่มดูดด้วย
สื่อจินมองแอปเปิ้ล แล้วส่ายหัว
“ให้ซานตัวเถอะ”
พูดจบ เขาส่งสายตาให้อู๋ลิ่วอี ทั้งคู่เดินออกจากห้องไป
เฉิงไฉชะงักไปแว่บเดียว รอยยิ้มไม่ตก มือหมุนเปลี่ยนทิศทางอย่างมั่นคง ยัดแอปเปิ้ลใส่มือสวี่ซานตัว
“กินซะ”
สวี่ซานตัวรับมา ถือไว้เหมือนของมีค่า เขาไม่ได้กินผลไม้มานานแค่ไหนแล้ว? ที่หมู่ห้าแห่งทุ่งหญ้า แม้แต่แกนแอปเปิ้ลยังไม่เห็นเลย
เฉิงไฉนั่งลงบนขอบเตียงข้างๆ ไขว่ห้าง กวาดตามองรอบห้องพัก ยืนยันว่าสื่อจินกับอู๋ลิ่วอีไปแล้ว ร่างกายทั้งร่างผ่อนคลายลง
“ซานตัว” เฉิงไฉลดเสียง น้ำเสียงมีความย่ามใจปนอยู่ “ลองทายซิว่าตอนนี้ฉันใช้ปืนอะไรอยู่?”
สวี่ซานตัวส่ายหัวอย่างซื่อๆ
กานเสี่ยวหนิงที่อยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้น กลอกตา “เริ่มโม้อีกแล้วนะ!”
เฉิงไฉไม่สนใจเขาเลย
“ปืนไรเฟิลซุ่มยิงรุ่นแปดห้า” เฉิงไฉยื่นนิ้วชี้ทำท่าปืน เล็งไปที่หน้าต่าง “กระสุนที่ฉันใช้ก็ไม่เหมือนกับของพวกเขานะ กระสุนสไนเปอร์โดยเฉพาะ เป้าที่ยิงก็เป็นเป้าพิเศษ เล็กกว่าของพวกเขาครึ่งนึง ระยะไกลกว่าเท่านึงด้วย”
กานเสี่ยวหนิงประชดอยู่ข้างๆ “ใช่ๆ กระสุนของคนอื่นใหญ่เท่าขีปนาวุธเลยล่ะ”