สีหน้าของไป๋เถี่ยจวินตอนนี้ค่อนข้างจะน่าดู
ปากอ้าค้างปิดไม่ลงอยู่นาน ดวงตากลมโตส่ายไปมาระหว่างหลิวชิงกับสวี่ซานตัว ราวกับลูกปัดสองลูกบนของเล่นเขย่า
"เหรียญกล้าหาญชั้นสามรวมหมู่?" เสียงของไป๋เถี่ยจวินสูงขึ้นครึ่งขั้น "นายบอกว่าเหรียญกล้าหาญชั้นสาม? ไม่ใช่รางวัลชมเชย? ไม่ใช่ใบประกาศเกียรติคุณ?"
"เหรียญกล้าหาญชั้นสาม" น้ำเสียงของหลิวชิงเรียบเฉย "ประทับตราแดงจากกองบังคับการแล้ว"
กานเสี่ยวหนิงก็เดินเข้ามาเช่นกัน สายตากวาดจากใบหน้าซื่อ ๆ ของสวี่ซานตัว ไปยังสีหน้าไร้อารมณ์ของหลิวชิง แล้วกวาดกลับไปอีกครั้ง
คู่หูมังกรฟีนิกซ์แห่งหน่วยฝึกใหม่
เหรียญกล้าหาญชั้นสามรวมหมู่
สองสิ่งนี้อยู่ด้วยกัน ระเบิดตู้มยิ่งกว่าเอาน้ำสาดใส่กระทะน้ำมันเดือด
ไป๋เถี่ยจวินก้มหน้ามองผ้าห่มที่พับของตัวเองโดยไม่รู้ตัว แล้วเงยหน้าขึ้นมองผ้าห่มเต้าหู้เหลี่ยมคมของหลิวชิงอีกที
"โอเค นี่ยังเป็นคู่หูมังกรฟีนิกซ์แห่งหน่วยฝึกใหม่อีกเหรอ?" ไป๋เถี่ยจวินพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง "ฝีมือการจัดการในหน่วยของพวกนายนี่… ใครสอน? ฉันจำได้ว่าตอนอยู่หน่วยฝึกใหม่ ของนายยังพอไปวัดไปวาได้ แต่ของสวี่ซานตัวนั่นดูไม่ได้เลยนะ"
หลิวชิงหันมามองเขา "ฝึกเอง ตอนอยู่หมู่ห้าไม่มีอะไรทำ ก็ฝึกเรื่องนี้"
ไป๋เถี่ยจวินเงียบไป
พวกเขาคือทหารปีเดียวกันแท้ ๆ แถมยังได้มาอยู่กองร้อยที่แกร่งที่สุดของกรม แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นบ๊วยของหมู่ ยังแตะอะไรไม่ได้เลย
สองคนนี้เพิ่งอยู่หมู่ห้าได้ไม่กี่เดือน เหรียญกล้าหาญชั้นสามก็มาอยู่ในมือแล้ว?
ในห้องนอนเงียบไปหลายวินาที สายตาหลายคู่ที่จับจ้องอยู่ไม่มีความกังขาอีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่พูดไม่ถูก
เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่ทางเดิน
อู๋ลิ่วอีและสื่อจินเดินเข้ามาทีละคน สายตาของอู๋ลิ่วอีกวาดไปรอบ ๆ เตียงนอนอย่างเคยชิน