ตอนที่ 5 มีธรรมเนียมทำอาหารเช้าตั้งแต่เมื่อไหร่?
หลิวชิงซบหน้าลงกับโต๊ะ เสียงอู้อี้
“นายทำอาหารเป็นไหม?”
“เป็น” สวี่ซานตัวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แต่แค่ง่าย ๆ น่ะ”
“ได้” หลิวชิงไม่มีแรงแม้แต่จะเงยหน้า “ผัดกะหล่ำปลี อุ่นหมั่นโถว ต้มโจ๊ก ใส่เนื้อเยอะหน่อย”
สวี่ซานตัวรับคำ
สวมผ้ากันเปื้อน เริ่มลงมือทำ
หลิวชิงเอียงหน้ามองสวี่ซานตัวง่วนอยู่หน้าเตา
ไอ้ “โง่” นี่ท่าทางทำอาหารเหมือนตอนฝึกเดินแถวเป๊ะ
หั่นกะหล่ำปลี มีดผ่าลงไป ระยะห่างเท่ากันหมด
พลิกตะหลิว แต่ละทีแรงและมุมไม่เพี้ยนแม้แต่นิด
ในครัวเงียบลง
เหลือเพียงเสียงตะหลิวกระทบกระทะกับเปลวไฟบนเตาคำรามเบา ๆ
หลิวชิงนอนหมอบนิ่ง หลับตาลง ปล่อยให้ร่างกายฟื้นฟูตัวเองช้า ๆ
ผ่านไปนานทีเดียว
“หลิวชิง ข้าวเสร็จแล้ว”
หลิวชิงค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น ขยับแขนที่ชา
กะหล่ำปลีผัดเนื้อในชามควันฉุย
ชิ้นเนื้อสีน้ำปลาหุ้มด้วยความมันวาว กะหล่ำปลีตุ๋นใส
หมั่นโถวนุ่มฟู โจ๊กข้าวข้น
หน้าตาธรรมดา แต่กลิ่นหอม
หลิวชิงแปลกใจเล็กน้อย
ไอ้ “โง่” นี่ทำอาหารเป็นจริง ๆ
แถมทำได้ดีพอตัว
ท้องเขาร้องโครกคราก
“เดี๋ยวนะ ฉันไปเรียกพวกเขา”
หลิวชิงลุกขึ้น ขายังอ่อนเล็กน้อย
ออกจากครัว มุ่งหน้าไปหอพัก
ผลักประตู
ไอร้อนในห้องปนกับกลิ่นสารพัดกระทบหน้า
เหลาหม่าตื่นแล้ว นั่งผูกเชือกรองเท้าอยู่บนเตียง
หลี่เมิ่งนั่งบนเตียง คาบบุหรี่มวนหนึ่ง พ่นควันเป็นวงลอยขึ้นช้า ๆ
เหล่าเว่ยกับเซวียหลินยังหลับอยู่
หลิวชิงยืนอยู่ตรงประตู
“หัวหน้าหมวด ข้าวเสร็จแล้ว ไปกินกันเถอะ”
เหลาหม่าเงยหน้า ย้ายบุหรี่จากมุมปากมามือหนึ่ง ยิ้มมุมปาก
“ดีเลย ลำบากพวกเธอแล้ว”
เขาลุกเดินไปที่เตียงเหล่าเว่ย ตบฝ่ามือลงบนโครงเตียง
“เหล่าเว่ย! ตื่นมากินข้าว!”
เสียงกรนของเหล่าเว่ยขาดช่วง ส่งเสียงฮึดฮัด พลิกตัวแล้วนิ่ง
เหลาหม่าตบอีกที
“เร็วเข้า!”
ทางด้านเซวียหลินก็ถูกปลุกให้ตื่นแล้ว
โผล่ออกมาจากผ้าห่มครึ่งหัว ตายังไม่ลืม แต่ปากขยับก่อน
“กี่โมงแล้ว…”
“กี่โมงแล้ว? ดูสิกี่โมงแล้ว? ลุกขึ้นให้หมด! ทหารใหม่ทำข้าวเสร็จแล้ว พวกแกยังนอนอยู่อีก เหมาะแล้วเหรอ?”
เหล่าเว่ยกับเซวียหลินค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้น
คนหนึ่งหาว อีกคนขยี้ตา
หลี่เมิ่งดับบุหรี่ ยืดเส้นยืดสาย ใส่เสื้อผ้า
กลุ่มคนมาถึงครัว
เหลาหม่าเลื่อนเก้าอี้นั่งลง
มองสำรับบนโต๊ะ แล้วมองสวี่ซานตัวกับหลิวชิง
“ไม่เลวนี่”
เขาคีบกะหล่ำปลีผัดเนื้อเข้าปาก เคี้ยวสองที พยักหน้า
“รสชาติก็ใช้ได้ สวี่ซานตัวทำเหรอ?”
สวี่ซานตัวยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้า
สีหน้ากลับเป็นแบบโง่ ๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดีอีกแล้ว
“ดี” เหลาหม่าคีบอีกคำ “นั่งกินด้วยกัน”
ทุกคนนั่งล้อมวง
หมั่นโถวถูกหักแบ่ง โจ๊กถูกยกขึ้นดื่ม ตะเกียบในชามกับข้าวเข้า ๆ ออก ๆ
เหล่าเว่ยกินดุดันที่สุด หมั่นโถวคำเนื้อคำ แก้มตุ่ย
เซวียหลินค่อย ๆ แกะเปลือกหมั่นโถว ส่งเข้าปากทีละชิ้นเล็ก ๆ
เหลาหม่ากินไปไม่กี่คำ จู่ ๆ ก็วางตะเกียบ
“อ้อ มีเรื่องจะบอกหน่อย”
ทุกคนหยุดตะเกียบมองเขา
“หมวดห้าเราทำกับข้าวเป็นเวรกัน มีตาราง”
สายตาของเหลาหม่ากวาดรอบโต๊ะ
“วันนี้ถึงเวรใครทำกับข้าวนะ?”
เซวียหลินเคี้ยวหมั่นโถวอยู่ พูดขึ้นมาไม่ชัด
“หลี่เมิ่ง”
ทุกสายตาหันไปทางหลี่เมิ่ง
หลี่เมิ่งพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าไม่แยแส
ตะเกียบยังถือในมือ ค่อย ๆ คีบเนื้อเข้าปากไม่รีบร้อน
เคี้ยวสองสามที แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“มองฉันกันทำไม? อาหารเช้าเราไม่ใช่ว่าใครหิวก็หาอะไรกินเองมาตลอดเหรอ? มีกฎให้ทำอาหารเช้าตั้งแต่เมื่อไหร่”
พูดจบ เอาตะเกียบชี้ ๆ ไปที่ชามกับข้าวบนโต๊ะ
ยิ้มออกมา
“อีกอย่าง นี่ก็มีคนทำแทนฉันแล้วนี่ ทหารใหม่ก็อยากแสดงตัว เราก็ควรสนับสนุน”
“สวี่ซานตัว พรุ่งนี้เช้าก็เป็นเวรนายนะ นายทำอร่อยกว่าฉันอีก”
ปากสวี่ซานตัวอ้าค้าง ยังพูดอะไรไม่ออก
เหลาหม่าถูกคำพูดนี้ทำเอาอึ้งไป ปากขยับ แต่สักพักก็ต่อไม่ติด
หลิวชิงก้มหน้ากินข้าว ไม่ได้เงยตามอง
วันนี้ถึงเวรนายทำกับข้าว นายไม่ทำ
ทหารใหม่ทำแทน นายก็ไหลตามน้ำ อยากให้สวี่ซานตัวทำแทนทุกวัน
หลิวชิงกัดหมั่นโถวคำใหญ่
เขาไม่ได้ส่งเสียง
เหลาหม่าถลึงตาใส่หลี่เมิ่งทีหนึ่ง แต่ไม่ได้สะสางต่อ
หันไปทางหลิวชิงกับสวี่ซานตัวแทน
“เดี๋ยวฉันจะเขียนชื่อพวกเธอลงในตารางเวร กลับไปดูก็รู้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เสริม
“ส่วนอาหารเช้า หิวก็ทำกินเอง ไม่ต้องเรียกพวกเรา”
สวี่ซานตัวไม่ได้พูดอะไร ถือชามข้าว สีหน้าเรียบเฉย
หลิวชิงพยักหน้า
ก้มหน้ากินข้าวต่อ
ฝึกมาตลอดเช้า แรงกายถูกสูบจนหมด
คนหิวจัด กินอะไรก็อร่อย
หลิวชิงกินหมั่นโถวลูกใหญ่ไปสองลูก กับกะหล่ำปลีผัดเนื้อ ซดโจ๊กลูกเดือยอีกสองถ้วย
ตะเกียบไม่หยุด ปากไม่หยุด
ข้าวลงท้อง ความร้อนจากกระเพาะกระจายไปทั่วแขนขา
ความอ่อนล้าที่เหมือนถูกสูบออกไปหลังวิ่งเสร็จค่อย ๆ ถูกเติมกลับมาทีละนิด
กินอิ่มแล้ว
เขาวางตะเกียบ พิงพนักเก้าอี้ถอนหายใจยาว
สวี่ซานตัวก็กินเสร็จแล้ว กำลังเก็บจานชามซ้อนกัน
หลิวชิงลุกขึ้นช่วยเขาเก็บ
สองคนยกชามเปล่ากับถ้วยเปล่าไปที่อ่างล้างจาน คนหนึ่งล้างอีกคนล้างน้ำ
เก็บเสร็จ ออกจากครัว
กลับมาที่หอพัก ผลักประตู
สภาพในห้องเหมือนเป๊ะกับตอนออกไปเมื่อกี้
ไม่ใช่
แย่กว่าตอนนั้นอีก
เหล่าเว่ยนอนลงบนเตียงอีกครั้ง
ผ้าห่มดึงขึ้นมาถึงคาง หลับตาสนิท
เซวียหลินขดตัวอยู่บนเตียง ตะแคงข้าง มือคลำกลุ่มไหมพรมกับเข็มถัก จิ้ม ๆ เป็นพัก ๆ
หลี่เมิ่งพิงหัวเตียง ไขว่ห้าง ในมือเปลี่ยนเป็นบุหรี่มวนใหม่
ท่านั่งยิ่งหย่อนกว่าเก่า ทั้งตัวไหลลงตามขอบผนัง
บนโต๊ะมีกองเปลือกเมล็ดทานตะวันเพิ่มขึ้นอีกกอง
หลิวชิงยืนอยู่ตรงประตูสองวินาที
สายตากวาดจากซ้ายไปขวารอบหนึ่ง
เปลือกเมล็ดทานตะวัน ขี้บุหรี่ ไพ่กระจาย
ใต้เตียงเซวียหลินยัดรองเท้าสองคู่ เชือกผูกลากกับพื้น
หัวเตียงหลี่เมิ่งกองนิตยสารเก่าคร่ำไม่กี่เล่ม
ผ้าห่มเหล่าเว่ยครึ่งหนึ่งห้อยลงมาจากเตียง ลากถึงพื้น
ระเบียบกิจการทหาร หมวด 3 ข้อ 9
พื้นภายในห้องต้องรักษาความสะอาด ปราศจากสิ่งเกะกะ ปราศจากฝุ่น
หอพักตรงหน้านี้ กำลังแหกทุกข้อ
หลิวชิงเรียกแผงควบคุม
【ภารกิจ: ปฏิบัติตามระเบียบกิจการทหารอย่างเคร่งครัดเป็นเวลา 1 สัปดาห์ ความคืบหน้า: 0/7】
เขาไม่มีสิทธิ์ไปจัดการความเละเทะของคนอื่น
ยังไม่ถึงเวลา
แต่พื้นที่ใต้เท้าตัวเอง ต้องสะอาด
สวี่ซานตัวเริ่มลงมือแล้ว
เขาหันไปเอาไม้กวาดหลังประตู เริ่มกวาดจากด้านใกล้ประตู
การเคลื่อนไหวเบามาก กลัวจะรบกวนเหล่าเว่ย ไม้กวาดแทบจะแนบไปกับพื้น
หลิวชิงไม่ได้อยู่เฉย
ดึงผ้าขี้ริ้วจากราวอ่างล้างหน้า จุ่มน้ำบิดหมาด ย่อตัวลงเช็ดโต๊ะ
บนโต๊ะมีคราบชาเหนียว ๆ ปนกับเศษเปลือกเมล็ดทานตะวัน
ต้องออกแรงจึงเช็ดออก
หลี่เมิ่งคาบบุหรี่ เอียงคอมอง
สายตาเหมือนมองคนโง่สองคน
หลิวชิงไม่มองเขา เช็ดต่อ
ทางด้านสวี่ซานตัวกวาดมาถึงใต้เตียงเซวียหลิน
ไม้กวาดเอื้อมไม่ถึงรองเท้าข้างใน
เขาจึงหมอบลงไป ดึงรองเท้าสองคู่ออกมาจัดวางให้เรียบร้อย
เข็มถักไหมพรมในมือเซวียหลินหยุดชะงัก
ก้มมองสวี่ซานตัวแวบหนึ่ง ริมฝีปากขยับ
ไม่ได้พูดอะไร ปล่อยหนังตาตกลงอีกครั้ง
หลิวชิงเช็ดเก้าอี้ตัวสุดท้ายเสร็จ ยืดตัวขึ้น
เข่าย่อจนเมื่อย ตอนลุกขึ้นดังกร๊อบ