สวี่ซานตัวพุ่งตัวออกไปราวกับถูกดีดด้วยสปริง ทั้งที่เป้หลังยังพาดอยู่บนบ่า แต่ทั้งตัวก็โถมเข้าใส่เฉิงไฉแล้ว
ฟันขาวสองแถวเผยอออกมาหมด ดวงตาเป็นประกายวาววับราวกับไฟสปอตไลต์สองดวงที่ป้อมยามของหมู่ห้าแห่งทุ่งหญ้าในยามค่ำคืน
เฉิงไฉสะดุ้งกับเสียงตะโกนที่ดังขึ้น เขาหันไปเห็นหน้าของสวี่ซานตัว ก็ชะงักไปเสี้ยววินาที จากนั้นก็แยกเขี้ยวยิ้มออกมา เผยให้เห็นฟันขาวเป็นแถว
"ซานตัว?!"
เฉิงไฉเดินเข้าไปหาเช่นกัน คว้าแขนของสวี่ซานตัวไว้แน่น แล้วสำรวจดูตั้งแต่หัวจรดเท้า
"เฮ้อ ดำขึ้นเยอะเลยนะ แล้วก็แข็งแรงขึ้นด้วย ไอ้หมอนี่ ว่าแต่นายไม่ได้อยู่หมู่ห้าเหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่กองร้อยได้ล่ะ"
ในตอนนั้น เสียงของสื่อจินก็ดังขึ้น
"สวี่ซานตัว"
น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่ก็แฝงไว้ด้วยน้ำหนักที่มิอาจโต้แย้งได้
"รักษาระเบียบวินัยด้วย"
สวี่ซานตัวสะดุ้งเฮือก นิ้วมือผลุบหดกลับไป
เฉิงไฉเองก็ตั้งสติได้ รีบจัดแถวให้เรียบร้อย หันไปพูดกับสวี่ซานตัวว่า "ไอ้ซานโง่ รอฉันก่อนนะ"
แล้วก็กลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง
หลิวชิงเปิดใช้[เนตรพิจารณา]
ข้อมูลสีฟ้าน้ำแข็งปรากฏขึ้นเป็นแถวบนจอประสาทตา
[ชื่อ: เฉิงไฉ]
[ร่างกาย: 75 พลัง: 72 ความคล่องตัว: 68 ความอดทน: 79]
คิ้วของหลิวชิงกระตุก
พรสวรรค์นี่มันไม่เคยมีเหตุผลอะไรเลยจริงๆ
แต่นั่นก็อยู่ในความคาดหมายอยู่แล้ว เฉิงไฉเป็นหัวกะทิทางทหารมาตั้งแต่เกิด คุณสมบัติทางทหารยอดเยี่ยม เป้าหมายชัดเจน มีความสามารถในการปฏิบัติตามคำสั่งสูง
เพียงแต่.........
แนวทางของเขาหากเอาไปใช้ในอาชีพอื่นก็คงจะโดดเด่น ไปได้สวย
น่าเสียดาย ที่นี่คือหน่วยทหาร เส้นทางของเขาจึงถูกกำหนดให้ขรุขระ
หลิวชิงดึงสายตากลับมา
ในหน่วยฝึกใหม่ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเฉิงไฉนั้นไม่ได้สนิทอะไรนัก ก็แค่ผ่านๆ ไปแบบขอไปที