เผยซีชะงักไป ก่อนหันมองเสิ่นเยี่ยนแล้วขมวดคิ้ว
“ไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่าฉันจะเลี้ยง?”
เสิ่นเยี่ยนโน้มตัวลง ริมฝีปากบางได้รูปค่อย ๆ แตะข้างหูของเผยซี
ภาพนี้บังเอิญตกอยู่ในสายตาของกู้เฉินที่นั่งอยู่ในโซนชมแสงเหนือ
กู้หว่านหนิงเห็นความโกรธเกรี้ยวในดวงตาของกู้เฉิน จึงแสร้งปลอบว่า
“อย่าไปใส่ใจเลย อีกฝ่ายก็แค่หนุ่มหล่อหน้าตาดี เผยซีเมื่อก่อนก็ชอบเที่ยวเล่นแบบนี้อยู่แล้ว คุณก็รู้นี่...”
“แต่ร้านนี้มีค่าใช้จ่ายขั้นต่ำตั้งห้าล้าน เผยซีถึงกับยอมจ่ายเงินขนาดนั้นเพื่อหนุ่มหล่อหน้าตาดี ช่างใจป้ำจริง ๆ”
เดิมทีกู้เฉินก็ไม่พอใจอยู่แล้วที่เห็นเผยซีกับเสิ่นเยี่ยนที่นี่ พอได้ฟังกู้หว่านหนิงเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก ก็ยิ่งเดือดดาลจนแทบระเบิด
เขาเงยหน้ากระดกเหล้าก่อนอาหารจนหมดแก้ว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
“ช่างเถอะ ไม่พูดถึงเธอแล้ว วันนี้เป็นวันสำคัญที่ครอบครัวเราสามคนมาฉลอง พูดถึงเธอแล้วเสียอารมณ์”
กู้หว่านหนิงได้ยินกู้เฉินพูดเช่นนั้นก็ยิ้มพลางพยักหน้ารัว ๆ
เธอเหลือบมองเผยซีที่ยังคุยกับพนักงานอยู่ตรงทางเข้า
เผยซีไม่ยอมเข้ามาสักที คงกำลังลังเลเรื่องค่าใช้จ่ายขั้นต่ำห้าล้านนั่นอยู่แน่
ตอนนั้นเอง หยวนหยวนก็ยื่นมือน้อย ๆ ไปดึงชุดราตรีของกู้หว่านหนิง
“แม่คะ เมื่อไหร่อาหารจะมา หนูหิวจะแย่แล้ว...”
เพื่อจะได้กินมื้อใหญ่วันนี้ หยวนหยวนถึงกับไม่กินมื้อเช้า อดทนหิวมาจนถึงตอนนี้
“อดทนรออีกหน่อยนะ เชฟมิชลินทำอาหารก็ต้องใช้เวลาอยู่แล้ว”
แม้จะปลอบหยวนหยวนแบบนั้น แต่เอาเข้าจริงกู้หว่านหนิงเองก็รอไม่ไหวแล้ว
เช้านี้เธอก็ไม่ได้กินอะไร แถมยังนั่งเครื่องบินมาถึงที่นี่ ตอนนี้หิวจนไส้กิ่ว
“แต่แม่คะ...”