“อะไรนะ?”
กู้หว่านหนิงหน้าถอดสีด้วยความตกใจ
“ได้ยินมาว่าช่วงนี้เธอตั้งสตูดิโอของตัวเอง แยกตัวออกมาทำงานอิสระแล้ว แบรนด์หรูระดับท็อปต่างพากันเข้าหาเพื่อขอร่วมงานกับเธอ”
“เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้... เธอบอกหรือเปล่าว่าชุดของเผยซีเป็นฝีมือออกแบบของเธอ?”
“หมายความว่าชุดที่เผยซีใส่ไม่ใช่ของไร้แบรนด์ไร้คุณภาพอะไรทั้งนั้น แต่เป็นชุดราตรีที่ดีไซเนอร์ระดับตำนานตัดเย็บให้โดยเฉพาะสินะ!”
เสียงกระซิบกระซาบของคนตระกูลกู้ที่อยู่ด้านหลังทำให้ใบหน้าของกู้หว่านหนิงซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม เธอจิกฝ่ามือจนแทบจะเลือดออกอยู่แล้ว
เมิ่งชิงหานเหลือบมองกู้หว่านหนิงอย่างดูแคลน
“มีแต่พวกเศรษฐีใหม่เท่านั้นแหละที่ดูป้ายยี่ห้อกับโลโก้เพื่อเลือกเสื้อผ้า...”
พูดจบ เธอก็เรียกผู้ช่วยของตัวเองเข้ามา
“ตั้งแต่นี้ไป เสื้อผ้าที่ฉันออกแบบห้ามขายให้คุณหนูกู้คนนี้ แล้วก็แจ้งโรงงานผู้ผลิตรายใหญ่ทุกรายด้วย ถ้าอยากร่วมงานกับฉัน ก็ห้ามทำธุรกิจกับคุณหนูกู้คนนี้อีก”
“นี่คุณ ทำไมถึงรังแกกันแบบนี้ล่ะ!”
กู้หว่านหนิงตะโกนใส่เมิ่งชิงหาน ทว่าอีกฝ่ายกลับคร้านจะชายตามองเธอด้วยซ้ำ
เมิ่งชิงหานเดินมาหยุดตรงหน้าเผยซี แล้วกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“สมกับเป็นคุณเสิ่นจริง ๆ สายตาเฉียบคมไม่เหมือนใคร ชุดที่ฉันออกแบบ พอคุณเผยสวมแล้วออกมาสวยกว่าที่ฉันจินตนาการไว้เสียอีก”
ขณะที่เอ่ยชมเผยซี เธอก็ยื่นมือไปหาอีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร
“ฉันเป็นดีไซเนอร์เสื้อผ้า เมิ่งชิงหาน ไม่ทราบว่าคุณเผยสนใจมาเป็นนางแบบให้ฉันไหม? แค่ช่วยฉันสักหน่อยเวลาว่างก็พอ”
เผยซีจับมือกับอีกฝ่าย ก่อนตอบรับอย่างยินดี