สำนักงานใหญ่ของกลุ่มชีววิทยาหวนอวี่
วันนี้เสิ่นเยี่ยนหาได้ยากนักที่จะมาบริษัทสักครั้ง
“พี่ครับ ข้อมูลพวกนี้ผมตรวจทานซ้ำสามรอบแล้ว ข้อผิดพลาดที่พี่บอกไว้คราวก่อนก็แก้หมดแล้วครับ”
เสิ่นหลียื่นเอกสารปึกหนึ่งวางบนโต๊ะทำงานของเสิ่นเยี่ยนอย่างหวาด ๆ ราวกับนักเรียนประถมส่งการบ้าน
เสิ่นเยี่ยนไม่พูดอะไร เพียงเปิดตรวจดูทีละแผ่น
ภายในห้องทำงานเงียบกริบ
เสิ่นหลีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแม้กระทั่งเสียงกลืนน้ำลายของตัวเอง
ตอนสอบปลายภาค เขายังไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้
“อาหลี...”
พอจู่ ๆ ถูกเสิ่นเยี่ยนเรียกชื่อ เสิ่นหลีก็ยืนตัวตรงทันที
“พี่มีอะไรจะสั่งหรือครับ?”
“โทรหาหลี่อวิ๋นเฉิง บอกให้เขานัดเผยซีเจอกันวันนี้”
“นัดคุณเผยเจอกันหรือครับ?”
เสิ่นหลีเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม แต่ก็รู้ว่าเสิ่นเยี่ยนขี้เกียจอธิบายให้ฟัง จึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรทันที
“พี่ครับ หลี่อวิ๋นเฉิงบอกว่าตารางวันนี้ของเขาเต็มหมดแล้วครับ!”
มือที่สวมถุงมือสีขาวชะงัก เสิ่นเยี่ยนเงยหน้ามองเสิ่นหลี
เพียงแค่สบตา เสิ่นหลีก็รู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร
หลังเสิ่นเยี่ยนตรวจข้อมูลทั้งหมดเสร็จ ใบหน้าเย็นชาราวภูเขาน้ำแข็งก็เผยแววพึงพอใจขึ้นมาเล็กน้อยในที่สุด
“คราวนี้จัดการได้ไม่เลว”
สิ้นเสียง โทรศัพท์ของเสิ่นหลีก็มีข้อความใหม่เข้ามาอีก
“พี่ครับ หลี่อวิ๋นเฉิงถามว่าเรื่องวัคซีนปอดอักเสบที่หวนอวี่ของเราพัฒนาขึ้นใหม่ ยังพอคุยกันต่อได้ไหมครับ ถ้าคุยได้ เขาจะโทรหาคุณเผยเดี๋ยวนี้เลย”
ความเงียบเข้ามาแทนคำตอบ
เสิ่นเยี่ยนประสานมือที่สวมถุงมือสีขาวเข้าด้วยกัน ทันทีที่เอ่ยปาก ทั้งห้องทำงานก็ราวกับถูกแช่แข็ง
“เขากำลัง...ต่อรองเงื่อนไขกับฉันหรือ?”
เมื่อสบเข้ากับดวงตาลึกราวห้วงเหวของพี่ชาย เสิ่นหลีก็สะดุ้งไปทั้งตัว แล้วโทรหาหลี่อวิ๋นเฉิงอีกครั้ง