เผยซีมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง กำลังจะถามว่านี่เป็นการจัดการของหลินอี้เหิงหรือไม่ แต่อีกฝ่ายกลับชิงตอบข้อสงสัยในใจเธอเสียก่อน
“เป็นความประสงค์ของคุณเสิ่นครับ”
“คุณเสิ่น?”
เผยซีแปลกใจ
ข้าง ๆ กู้เฉินพลันเปลี่ยนสีหน้า
คุณเสิ่นอีกแล้ว
ต่อหน้ากู้เฉินกับกู้หว่านหนิง เจ้าหน้าที่ระดับผู้บริหารของผู้จัดงานก็จัดให้เผยซีนั่งตรงตำแหน่งใจกลางแถวหน้าบนเวทีประธานด้วยตัวเอง
แขกไม่น้อยสังเกตเห็นการจัดที่นั่งนี้ จึงอดเหลือบมองเผยซีหลายครั้งไม่ได้
กู้หว่านหนิงขุ่นเคืองใจ
เผยซีมีสิทธิ์อะไร?!
แต่พอนึกได้ว่าที่นั่งของเธอกับกู้เฉินเป็นที่นั่งแขกพิเศษ ซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากเวทีประธานมากนัก ใจก็ค่อย ๆ สงบลง
“ขออภัยครับ คุณผู้หญิง ที่นั่งตรงนี้คุณนั่งไม่ได้”
ทว่าเมื่อกู้หว่านหนิงเพิ่งนั่งลงในเขตแขกพิเศษ ก็มีเจ้าหน้าที่เดินเข้ามาเชิญเธอออกไป
“อะไรนะ?”
กู้หว่านหนิงลุกพรวดด้วยความโกรธ
“ทำไมฉันจะนั่งตรงนี้ไม่ได้? ฉันมีบัตรเชิญนะ”
พูดจบ เธอก็ใช้ศอกสะกิดกู้เฉิน
“เอาให้เขาดูสิ”
กู้เฉินรีบแสดงบัตรเชิญให้เจ้าหน้าที่ดู
“ในบัตรเขียนไว้ชัดเจนว่าที่นั่งของเราเป็นเขตแขกพิเศษ ก็ตรงนี้นี่แหละ”
เจ้าหน้าที่ตรวจดูแล้วตอบอย่างสุภาพแต่ไม่อ่อนข้อ
“คุณผู้หญิง บัตรเชิญของคุณผู้ชายท่านนี้ไม่มีปัญหาจริงครับ...”
พอกู้หว่านหนิงได้ยิน มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มได้ใจทันที
“แต่บัตรเชิญนี้เป็นของคุณผู้ชาย ที่นั่งของเขาอยู่ในเขตแขกพิเศษ ส่วนคุณไม่ใช่ครับ... ทางเรามีกฎว่าผู้ติดตามนั่งได้เฉพาะที่นั่งทั่วไปแถวหลังสุดเท่านั้น”
พูดแล้วเจ้าหน้าที่ก็ผายมือเชื้อเชิญ ความหมายชัดเจนว่าให้กู้หว่านหนิงออกไป
“พูดแบบนี้ได้ยังไง?”
กู้หว่านหนิงโมโห ชี้ไปยังเผยซีที่นั่งอยู่บนเวทีประธานอย่างขุ่นเคือง
“ทำไมคนไม่มีบัตรเชิญอย่างเธอถึงนั่งบนเวทีประธานได้ แต่ฉันกลับนั่งแม้แต่ที่นั่งแขกพิเศษไม่ได้?”