เสิ่นหลีมองชุดราตรีผู้หญิงหลากหลายแบบที่เต็มหน้าจอ แล้วก็มองเครื่องประดับระยิบระยับ ก่อนหันไปถามเสิ่นเยี่ยนเสียงเบา
“พี่คะ พี่มีรสนิยมแบบนี้ด้วยเหรอ?”
เสิ่นเยี่ยนไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา ก่อนยกไอแพดฟาดหัวเสิ่นหลีตรง ๆ
เสิ่นหลีกุมหน้าผาก สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
การประชุมหารือดำเนินมาแล้วชั่วโมงครึ่ง แต่กว่าครึ่งเวลานั้นเสิ่นเยี่ยนเอาแต่เลือกชุดราตรีกับเครื่องประดับ ไม่เพียงพิจารณารูปแบบและการจับคู่เท่านั้น แม้แต่ส่วนประกอบของเนื้อผ้าและรายงานตรวจสอบวัสดุของเครื่องประดับก็ยังต้องดูให้ละเอียดทุกชิ้น
“พี่คะ นี่พี่กำลังเลือกชุดราตรีหรือผลิตยาพิเศษกันแน่คะ ไม่เห็นต้องรอบคอบขนาดนี้เลย!”
เสิ่นเยี่ยนไม่สนใจเสิ่นหลี มือที่สวมถุงมือไหมสีขาวแตะเปิดรายงานวิเคราะห์เนื้อผ้าของชุดหรูหราชั้นสูงตัวถัดไป
กว่าการประชุมหารือจะสิ้นสุดก็เป็นเวลา 20.00 น.
แขกเหรื่อทยอยออกจากห้องประชุม ตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ไปยังห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนชุด เตรียมเข้าร่วมงานเลี้ยงที่กำลังจะเริ่มขึ้น
“พี่สะใภ้ ไม่ไปเปลี่ยนชุดเหรอคะ?”
เมื่อเห็นเผยซีมุ่งหน้าไปยังห้องจัดเลี้ยงโดยไม่แวะห้องแต่งตัว กู้หว่านหนิงก็รีบเข้าไปหา
เผยซีทำหน้างุนงง
เปลี่ยนชุดอะไร?
กู้หว่านหนิงเห็นสีหน้าของเผยซี ก็หัวเราะเยาะทันที
“ที่แท้พี่สะใภ้ก็ไม่รู้สินะคะว่าขั้นตอนสุดท้ายของการประชุมหารือครั้งนี้คืองานเลี้ยงสุดหรู แต่ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ พี่ไม่มีแม้แต่บัตรเชิญนี่นา”
เผยซีรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว
เป้าหมายหลักที่เธอมาครั้งนี้ คือการทำความรู้จักกับหลี่อวิ๋นเฉิง ประธานบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพหลี่ซื่อในงานเลี้ยง
“เพื่อให้เหมาะกับงานเลี้ยงคืนนี้ พี่ชายฉันสั่งตัดชุดราตรีให้ฉันเป็นพิเศษเลยนะคะ ยังเชิญดีไซเนอร์ชื่อดังที่สุดในเมืองเอมาตัดให้ด้วย พี่สะใภ้ไม่มีแม้แต่ชุดราตรี กล้าไปร่วมงานเลี้ยงจริง ๆ เหรอคะ?”