วันรุ่งขึ้น ตอนเผยซีตื่นขึ้นมาเตรียมตัวไปทำงาน ก็พบว่าเสิ่นเยี่ยนออกไปแล้ว
ทั้งสองไม่ได้เจอหน้ากันแม้แต่แวบเดียว
ตอนนี้เธอเช่าห้องนอนใหญ่เป็นที่พัก เพราะเสิ่นเยี่ยนบอกว่าห้องนอนใหญ่มีห้องน้ำส่วนตัวกับห้องแต่งตัว
ดังนั้น ถึงจะพักอยู่ร่วมกับเสิ่นเยี่ยน แต่เผยซีก็ยังมีพื้นที่ส่วนตัวอยู่บ้าง
บนโต๊ะอาหารมีนมหนึ่งกล่องกับขนมปังสองแผ่นวางอยู่
เป็นของที่เตรียมไว้พร้อมแล้ว
ทั้งหมดเป็นของที่เสิ่นเยี่ยนเตรียมให้เธอ—
เธอเดาเอา
เผยซีดูเวลา ยังทันอยู่ เธอไปผัดกับข้าวร้อน ๆ สักสองอย่างกินในครัวก็ได้
แต่ในเมื่อเป็นน้ำใจของเสิ่นเยี่ยน เธอจึงนั่งลง ดื่มนมไปพลางกินขนมปังไปพลาง
ตลอดสี่ปีที่แต่งงานกันมา เธอไม่เคยได้กินอาหารเช้าแบบนี้เลย
ไม่เคยมีใครเตรียมให้เธอด้วย
ปกติไม่ป้าหลี่ก็เป็นเธอที่ลงครัวเอง
เพราะกู้เฉินชอบกินอาหารจีนเป็นมื้อเช้า
เผยซีเคี้ยวขนมปังแผ่น พลางรู้สึกเป็นครั้งแรกว่ามันอร่อยไม่น้อยเลย รสเปรี้ยวอมหวาน ข้างในทาแยมสตรอว์เบอร์รีไว้
โครงการเม่ยหลินตี้จิ่ง
กู้เฉินเพิ่งกินเสี่ยวหลงเปากับกู้หว่านหนิงและหยวนหยวนเสร็จ กู้หว่านหนิงพาหยวนหยวนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว ในห้องรับแขกจึงเหลือเพียงกู้เฉินกับป้าหลี่
“ป้าหลี่ สองวันนี้เห็นเผยซีบ้างไหม?”
ป้าหลี่ที่กำลังเก็บชามตะเกียบชะงักไปเล็กน้อย
“ไม่เห็นค่ะ... ช่วงนี้คุณนายยุ่งมาก กลางวันก็ไม่อยู่บ้าน”
ขณะพูด ป้าหลี่มองกู้เฉินด้วยแววตาประหลาดใจอยู่บ้าง
ตามหลักแล้ว เรื่องนี้กู้เฉินน่าจะรู้อยู่แล้วนี่นา!