สีหน้าของกู้หว่านหนิงเผยความผิดปกติวูบหนึ่ง
เธอกำลังจะเอ่ยปาก แต่กู้เฉินที่อยู่ข้าง ๆ กลับชิงพูดขึ้นก่อน
“ผมเป็นคนให้หว่านหนิงยืมมาใส่เอง... วันนี้เป็นวันแรกที่หยวนหยวนไปเรียนปรับพื้นฐานก่อนเข้าอนุบาลไม่ใช่เหรอ! รุ่ยลี่ก็ถือเป็นโรงเรียนหรู หว่านหนิงไม่มีเสื้อผ้าดี ๆ ใส่ ผมกลัวว่าเธอแต่งตัวไม่ดีแล้วจะถูกคนอื่นดูถูก ก็เลยตัดสินใจเอง เอาชุดลิมิเต็ดของคุณให้เธอยืมใส่”
“ขอโทษนะ ผมควรบอกคุณก่อน”
กู้เฉินตั้งใจจะกุมมือเผยซีเพื่อปลอบใจ แต่เธอกลับหลบ
ทว่าเผยซียื่นมือไปหยิบผลไม้ เขาจึงคิดว่าเธออาจไม่ได้ตั้งใจหลบสัมผัสของเขาก็ได้
“ขอโทษนะคะพี่สะใภ้ ถึงพี่ชายจะเป็นคนบอกให้ใส่ แต่ฉันก็ไม่ควรเอาเสื้อผ้าของพี่มาใส่ แถมยังเป็นชุดลิมิเต็ดราคาแพงขนาดนี้...”
“ไม่เป็นไร”
เผยซียิ้มอย่างใจกว้าง
“ชุดนี้ยกให้เธอแล้วกัน”
กู้หว่านหนิงชะงักไป
กู้เฉินเองก็ประหลาดใจไม่น้อย
“เผยซี...”
“เมื่อกี้พ่อยังบ่นฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ว่าหยวนหยวนเริ่มเรียนปรับพื้นฐานก่อนเข้าอนุบาลแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้ให้ของขวัญเธอเลย ตอนนี้จะเตรียมก็ไม่ทันแล้ว งั้นยกชุดนี้ให้เป็นของขวัญก็แล้วกัน จะให้หยวนหยวนหรือหว่านหนิงก็เหมือนกันนั่นแหละ”
พูดจบเผยซีก็ก้มหน้ากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ดูไม่เหมือนพูดประชดเลยสักนิด
“แบบนี้สิถึงจะถูก ต้องทำตัวให้สมกับเป็นพี่สะใภ้เขาหน่อย”
เผยจื้อเทากล่าวสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ
เดิมทีกู้เฉินไม่อยากให้กู้หว่านหนิงรับชุดนี้ไว้
นั่นเป็นของขวัญที่เขามอบให้เผยซีในวันครบรอบแต่งงาน
ความสำคัญของมันมากกว่าราคาเสียอีก
แต่เผยซีกลับยกให้คนอื่นไปอย่างง่ายดาย
“เผยซี หรือว่า... เราให้ของอย่างอื่นกับหว่านหนิงดีกว่า...”
“ไม่ล่ะ ให้ชุดนี้แหละ ฉันเห็นหว่านหนิงก็ชอบ แล้วฉันก็พูดไปแล้ว จะเรียกคืนได้ยังไงล่ะ พ่อเองก็ชมว่าฉันทำถูกไม่ใช่เหรอ”
เผยซีฉีกยิ้มให้กู้เฉิน
กู้เฉินยิ้มไม่ออก
เขารู้สึกว่าตั้งแต่กู้หว่านหนิงกับหยวนหยวนย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของพวกเขา เผยซีก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาด
ทั้งเริ่มใส่ใจงานของบริษัท แล้วยังไม่คิดมากที่ยกข้าวของของตัวเองให้คนอื่น
แถมยังไม่กลับบ้านตอนกลางคืนอีก...