เผยซีลืมตาขึ้นมา เครื่องบินก็ลงจอดอย่างปลอดภัยแล้ว
ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาเย็นชาของเสิ่นเยี่ยน เธอชะงักไปเล็กน้อย
เธอจำได้ว่าเธอหลับพิงหน้าต่างเล็ก ๆ ของเครื่องบินไม่ใช่หรือ?
แล้วทำไมพอตื่นขึ้นมา ถึงกลายเป็นว่าเธอพิงไหล่เสิ่นเยี่ยนอยู่ได้ล่ะ?
ทั้งที่ตอนอยู่ลิมาอาโต เธอเพิ่งเตือนเสิ่นเยี่ยนไปว่าเธอแต่งงานแล้ว แต่พอขึ้นเครื่องบินกลับหนุนไหล่เขาหลับ แบบนี้เสิ่นเยี่ยนจะเข้าใจผิดหรือเปล่าว่าเธอกำลังเล่นเกมเรียกร้องความสนใจ?
เผยซีอดคิดมากไม่ได้
คงเป็นเพราะความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเสิ่นเยี่ยนพัฒนาเร็วเกินไป ตั้งแต่คนแปลกหน้าที่บังเอิญพบกัน จนมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน
ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันเพียงเอื้อม เผยซีมองเข้าไปในดวงตาสีดำลุ่มลึกงดงามของเสิ่นเยี่ยน แต่กลับไม่เห็นว่าเขาจะไม่พอใจหรือเข้าใจเธอผิดแต่อย่างใด
“ขอโทษนะ จริง ๆ แล้วคุณผลักฉันออกก็ได้”
“ไม่จำเป็น”
คำตอบของเสิ่นเยี่ยนยังคงสั้นห้วนและเย็นชาเหมือนเคย
เผยซียักไหล่
ในเมื่อเสิ่นเยี่ยนไม่ได้ใส่ใจ เธอก็ไม่จำเป็นต้องเก็บมาเป็นกังวล
ตอนเดินออกจากสนามบิน เผยซีหันไปขอบคุณเสิ่นเยี่ยน
“ขอบคุณนะที่เลี้ยงมื้อใหญ่ฉัน ทั้งที่ตอนแรกตกลงกันไว้ว่าฉันจะเลี้ยงคุณแท้ ๆ”
“งั้นคราวหน้าที่ว่าง ค่อยเลี้ยงฉันอีกมื้อก็แล้วกัน!”
เสิ่นเยี่ยนตอบเร็วเกินไป ทั้งยังพูดราวกับเป็นเรื่องสมควร เผยซีจึงตั้งตัวไม่ทันอยู่ครู่หนึ่ง
หมายความว่า…
เสิ่นเยี่ยนนัดเธอไปกินข้าวกันอีกครั้งแล้วอย่างนั้นหรือ?
ที่เผยซีขอบคุณเสิ่นเยี่ยน ก็แค่พูดตามมารยาทเท่านั้น
ถึงเสิ่นเยี่ยนจะใช้บัตรวีไอพีของเพื่อนและไม่ได้ควักเงินสักหยวน แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ช่วยเธอประหยัดเงินไปได้ยี่สิบล้าน เธอขอบคุณเขาก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว