พอชายชราหยวนได้ยินก็โกรธจนควันออกหู «ลูกชายคนโต ไปเรียกเด็กคนนั้นออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้
เหลวไหลสิ้นดี
ใครใช้ให้นางออกไปพูดจาเหลวไหล!»
หยวนผู้เป็นลูกชายคนโตเม้มปาก สีหน้าเคร่งขรึมราวกับผ่านเรื่องราวมามากมาย เขาเงยหน้ามองบิดา «ท่านพ่อ สิ่งที่ซีเอ๋อร์พูดก็เป็นความจริง ในบ้านเรามีเงินอยู่แท้ ๆ เหตุใดถึงต้องขายสี่เอ๋อร์กับเสี่ยวชีด้วยเล่า?»
เพื่อปกป้องลูก ๆ เขาจึงตัดสินใจเสี่ยงทุกอย่าง
«เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร ข้าเคยบอกว่าจะขายหลานชายหลานสาวตั้งแต่เมื่อไรกัน!» ชายชราหยวนยกมือขึ้นฉับพลัน กำลังจะฟาดลงไป ก็ได้ยินเสียงไอดังขึ้น
เขาหันไปมอง เห็นคนคุ้นหน้าสองคนยืนอยู่ตรงประตู
มือของเขาชะงักค้าง ก่อนจะค่อย ๆ ลดลง
«หัวหน้าหมู่บ้าน ผู้นำตระกูล พวกท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?»
ภายในห้องโถงใหญ่
ชายชราหยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ตรงข้ามคือผู้นำตระกูลกับหัวหน้าหมู่บ้านที่มีสีหน้าเคร่งขรึม
บรรยากาศชวนอึดอัดเสียจนเขารู้สึกราวกับเป็นนักโทษที่กำลังถูกสอบสวน คิดจะดื่มน้ำคลายกังวล แต่กลับพบว่าบนโต๊ะไม่มีน้ำสักหยด แม้แต่กล้องยาสูบก็ไม่อยู่ตรงนั้น «สกุลหลิ่ว ยังไม่รีบไปชงน้ำเชื่อมมาสองถ้วยอีก!»
«ได้ ๆ» หญิงชราหลิ่วที่ยืนอยู่ตรงประตูเหลือบมองสองสามีภรรยาบ้านใหญ่ซึ่งยืนก้มหน้าหลบอยู่ใต้ชายคา ก่อนจะหันหลังเดินเข้าครัว
หัวหน้าหมู่บ้านจ้องหยวนต้าสือ พลางกวาดตามองข้าวของในห้องแล้วแค่นเสียงเบา ๆ แววตาเคร่งเครียด «หมู่บ้านชิงหนิวของเราไม่เคยมีใครขายลูกขายหลานมาก่อน
ต้าสือ เจ้านี่ช่างเลอะเลือนนัก»
ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสะใภ้ของเขากลับจากซักผ้าแล้วเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เขาก็คงยังถูกปิดหูปิดตาอยู่
«หัวหน้าหมู่บ้าน ข้า...ข้าไม่ได้ทำนะ» ชายชราหยวนแก้ตัวไม่ออก ได้แต่รู้สึกราวกับถูกใครตบหน้าอย่างจังจนแสบร้อนไปหมด