“ฮ่า!”
หวังซิงอวี่เปล่งเสียงพร้อมปล่อยหมัด กระแทกใส่ต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าต้นขาต้นหนึ่งนอกศาลา
แม้เขาจะใช้พลังเพียงสองส่วนจากสิบส่วน แต่ก็ยังต่อยทะลุต้นไม้จนเกิดรูขนาดเท่ากำปั้น
ให้ตายสิ! โหดชะมัด!
หวังซิงอวี่มองรูบนต้นไม้แล้วสะดุ้งตกใจ
ดูท่าต่อไปคงต้องระวังตัวให้มากแล้ว
เผลอไม่ทันระวังขึ้นมา อาจถึงขั้นมีคนตายได้
เขามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็รีบเผ่นหนี
ระหว่างทางเขาแวะกินมื้อเช้า พอกลับถึงบ้านก็จัดการธุระเล็กน้อย ก่อนขี่จักรยานไปโรงพยาบาลอันคัง
รถเบนซ์ที่เขาซื้อไว้ก่อนหน้านี้แพ้พนันจนต้องยกให้ลู่หูไปแล้ว ตอนนี้ยานพาหนะที่เหลืออยู่จึงมีเพียงจักรยานที่ใช้ปั่นออกกำลังกายเป็นประจำ
ข้อดีที่สุดของจักรยานคือไม่ต้องกลัวรถติด
ระยะทางที่ปกติต้องขับรถครึ่งชั่วโมง หวังซิงอวี่ปั่นจักรยานไปถึงได้ในเวลาเพียง 20 นาที
โรงพยาบาลอันคังเป็นโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงที่สุดในไห่เจียง อุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกของที่นี่จัดอยู่ในสิบอันดับแรกของประเทศ
พื้นที่กว่าสองพันหมู่ มีอาคารรวม 16 หลัง ทั้งอาคารสำนักงาน อาคารฉุกเฉิน อาคารผู้ป่วย และอาคารตรวจวิเคราะห์ ตกแต่งหรูหรา อีกทั้งยังใช้เครื่องมือแพทย์ระดับแนวหน้าของโลก
หวังซิงอวี่จอดจักรยานให้เรียบร้อย ก่อนเดินเข้าไปในลิฟต์ของอาคารสำนักงานหมายเลขหนึ่ง
ในลิฟต์มีคนแน่นขนัด แพทย์หลายคนพอเห็นเขาก็พากันมองด้วยสายตาแปลก ๆ
หวังซิงอวี่ไม่ใช่คนโง่ เขาตระหนักได้ทันทีว่าพวกนั้นคงรู้เรื่องที่เขาเล่นพนันแล้วถูกซ้อมแล้ว
เมื่อขึ้นมาถึงชั้น 16 ระหว่างเดินผ่านห้องประชุมแผนกอายุรกรรม เขาก็ได้ยินเสียงคนข้างในกำลังพูดคุยกัน
“ได้ยินหรือยัง? รองหัวหน้าแผนกหวังไปพนันกับคนอื่นเพราะเน็ตไอดอลหญิงชื่อเสี่ยเซี่ยวชิง แพ้ไป 8.6 ล้าน แล้วยังโดนซ้อมอีกต่างหาก”
“ให้ตายสิ มิน่าล่ะช่วงนี้รองหัวหน้าแผนกหวังถึงไม่มาทำงาน ที่แท้โดนซ้อมจนต้องเข้าโรงพยาบาลนี่เอง”
“เพื่อเน็ตไอดอลหญิงคนเดียวถึงกับทิ้งเมียกับลูก ตอนนี้ยังเสียเงินไปตั้งมากมาย นี่แหละกรรมตามสนอง”
“ภายนอกทำตัวสูงส่ง แต่จริง ๆ ก็เป็นผู้ชายสารเลวตัวจริง สมควรแล้ว”
......
หวังซิงอวี่มีมนุษยสัมพันธ์ในโรงพยาบาลอันคังแย่มาก
คนชอบเขามีไม่กี่คน ส่วนคนที่เกลียดเขามีอยู่ไม่น้อย
โดยเฉพาะเพื่อนร่วมงานแผนกอายุรกรรมที่ไม่พอใจเขามากที่สุด
นอกจากหวังซิงอวี่จะเป็นคนหยิ่งและไม่เข้าสังคมแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือเขาตัดช่องทางทำเงินของทุกคน
หลังจากหวังซิงอวี่ได้เป็นรองหัวหน้าแผนก เขาก็ออกมาตรการเข้มงวด ห้ามแพทย์แผนกอายุรกรรมรับซองจากคนไข้
หากถูกจับได้จะไล่ออกทันที
โรงพยาบาลทุกแห่งมีกฎห้ามแพทย์รับซอง แต่โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นเพียงกฎที่ไม่มีใครสนใจ
ไม่มีแพทย์ผ่าตัดคนไหนไม่รับซอง
เรื่องนี้แทบจะกลายเป็นธรรมเนียมไปแล้ว
ตัดช่องทางทำมาหากินของคนอื่นก็เหมือนฆ่าพ่อฆ่าแม่
หวังซิงอวี่ทำลายกฎเกณฑ์นี้ แยกตัวทำอะไรไม่เหมือนใคร ไม่ยอมไหลไปตามน้ำ จึงสร้างความไม่พอใจให้ทุกคนอย่างรุนแรง
หากไม่ใช่เพราะฝีมือการแพทย์ของหวังซิงอวี่สูงส่ง จนเป็นมือหนึ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในแผนกอายุรกรรม เขาคงถูกโรงพยาบาลไล่ออกไปนานแล้ว
หลังหลอมรวมประสบการณ์และความทรงจำของนักพรตชิงเย่ มุมมองต่อชีวิตของหวังซิงอวี่ก็เปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง เขาเองก็ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เคยทำในอดีตอย่างยิ่ง
ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอได้ยินว่ามีคนพูดถึงตัวเอง หวังซิงอวี่คงพุ่งเข้าไปในห้องประชุมแล้วทะเลาะกับคนพวกนั้นไปนานแล้ว
แต่ตอนนี้เขาไม่มีความคิดเช่นนั้นเลย
เขาเดินผ่านห้องประชุมไปถึงห้องทำงานของตัวเอง แล้วเริ่มเก็บข้าวของ
ครั้งนี้เขามาโรงพยาบาลไม่ใช่เพื่อทำงาน แต่เพื่อยื่นใบลาออก
ผู้บำเพ็ญเพียรแสวงหาคำสี่คำ นั่นคือ “อิสระเสรี” หวังซิงอวี่มีพลังเหนือกว่าคนธรรมดามากมาย แล้วจะทนอยู่ใต้ข้อบังคับของโรงพยาบาลได้อย่างไร
เมื่อคืนเขาคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว เตรียมเปิดคลินิกรักษาโรคยากและโรคประหลาด
ด้วยวิชาแพทย์อันน่าอัศจรรย์ของนักพรตชิงเย่ บวกกับพลังวิถีเต๋าในร่างกายที่เทียบได้กับยาเทพ หวังซิงอวี่ไม่มีทางไม่กลายเป็นหมอเทวดา
“ฮัลโหล รองหัวหน้าแผนกหวัง รองผู้อำนวยการเฉิงเชิญคุณไปพบที่ห้องทำงานครับ”
เพิ่งเก็บของเสร็จ หวังซิงอวี่ก็ได้รับโทรศัพท์จากฝ่ายบุคคล
“ได้ ผมทราบแล้ว”
หวังซิงอวี่เก็บโทรศัพท์ แววตาฉายประกายวูบหนึ่ง
รองผู้อำนวยการเฉิงชื่อเฉิงจงเจ๋อ เป็นหนึ่งในแพทย์แผนกอายุรกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดของโรงพยาบาลอันคัง
เมื่อสองปีก่อน ระหว่างช่วยชีวิตคนไข้รายหนึ่ง การผ่าตัดของเฉิงจงเจ๋อล้มเหลว เขากำลังจะยอมแพ้ แต่หวังซิงอวี่ห้ามไว้และลงมือผ่าตัดด้วยตัวเอง จนช่วยชีวิตคนไข้กลับมาได้สำเร็จ
จากเหตุการณ์ครั้งนั้น หวังซิงอวี่ก็เหยียบไหล่เฉิงจงเจ๋อจนโด่งดัง เรื่องนี้ย่อมทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจอย่างยิ่ง
ตลอดสองปีที่ผ่านมา เฉิงจงเจ๋อหาเรื่องหวังซิงอวี่อยู่หลายครั้ง
ส่วนหวังซิงอวี่ก็ไม่เคยยอมเขา มักโต้กลับจนอีกฝ่ายเสียหน้าอยู่บ่อย ๆ
ความบาดหมางของทั้งคู่จึงก่อตัวขึ้นตั้งแต่นั้น
ตอนนี้คนจากฝ่ายบุคคลให้เขาไปพบเฉิงจงเจ๋อ หวังซิงอวี่จึงคาดเดาว่าตัวเองอาจกำลังจะถูกไล่ออก
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีกว่าเขายื่นใบลาออกเองมาก เพราะลาออกเองจะไม่ได้ค่าชดเชยแม้แต่แดงเดียว แต่หากถูกโรงพยาบาลไล่ออกก็ยังได้เงินชดเชยไม่น้อย
ห้านาทีต่อมา หวังซิงอวี่เดินเข้าไปในห้องทำงานของเฉิงจงเจ๋อ
ปีนี้เฉิงจงเจ๋ออายุ 45 ปี ศีรษะล้านเกือบหมด แต่ผิวกลับขาวกว่าผู้หญิงเสียอีก ใบหน้ายาว จมูกโด่ง สวมแว่นกรอบทอง ดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือน “เดรัจฉานในคราบสุภาพบุรุษ”
ทันทีที่เห็นเฉิงจงเจ๋อ มณีเหตุกรรมในหัวของหวังซิงอวี่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวเลขสีแดงสด “2529832” ปรากฏขึ้นกลางหว่างคิ้วของอีกฝ่าย ทำเอาหวังซิงอวี่ตกตะลึงสุดขีด
ลู่หูซึ่งเป็นอันธพาลยังมีค่าเหตุกรรมแค่หลักแสน เฉิงจงเจ๋อกลับมีมากกว่าเขาถึง 20 เท่า ต้องทำเรื่องชั่วช้าผิดศีลธรรมมากแค่ไหนถึงจะมีตัวเลขสูงขนาดนี้
หวังซิงอวี่โคจรพลังในร่าง มณีเหตุกรรมเปล่งแสงเจิดจ้า เส้นสีแดงสายแล้วสายเล่าปรากฏขึ้นบนร่างของเฉิงจงเจ๋อ เชื่อมต่อเข้ากับมณีเหตุกรรม
ในบรรดาเส้นเหล่านั้น มีเส้นหนึ่งหนาที่สุด หนากว่าเส้นอื่น ๆ นับไม่ถ้วน
หวังซิงอวี่แตะเบา ๆ ภาพเฉิงจงเจ๋อกำลังผ่าตัดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ที่แท้วันสุดท้ายของทุกเดือน เฉิงจงเจ๋อจะไปคลินิกเถื่อนแห่งหนึ่ง เพื่อช่วยองค์กรหนึ่งผ่าเอาอวัยวะมนุษย์ไปขาย ทุกครั้งเขาจะได้เงินหลายแสน
สิ่งที่หวังซิงอวี่ทนไม่ได้คือ อีกฝ่ายผ่าเอาอวัยวะจากคนที่ยังมีชีวิตอยู่ เรื่องนี้เกินขีดจำกัดพื้นฐานที่สุดของมนุษย์ไปแล้ว พูดได้ว่าเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน
เมื่อก่อนเฉิงจงเจ๋อเห็นหวังซิงอวี่ทีไรก็ทำหน้าเย็นชา แต่ครั้งนี้กลับยิ้มแย้มเป็นมิตร
ทว่ารอยยิ้มนั้นเจือแววเยาะเย้ยอยู่หนึ่งส่วน
“เสียเงิน 8.6 ล้านภายในคืนเดียว ดูท่าฝีมือเล่นพนันของรองหัวหน้าแผนกหวังคงไม่เอาไหนเท่าไรนะ”
หวังซิงอวี่ไม่สนใจคำเหน็บแนมของเฉิงจงเจ๋อ เขาหยิบเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งตรงหน้าอีกฝ่าย แล้วพูดว่า “เลิกพูดไร้สาระ เรื่องอะไรกันแน่?”
เฉิงจงเจ๋อหยิบเอกสารบนโต๊ะทำงานขึ้นมา พูดอย่างลำพองว่า “รองหัวหน้าแผนกหวัง เนื่องจากคุณเข้าไปพัวพันกับการพนัน จนส่งผลเสียอย่างร้ายแรงต่อภาพลักษณ์ภายในโรงพยาบาล หลังจากทางโรงพยาบาลพิจารณาแล้ว จึงมีมติให้เลิกจ้างคุณ เซ็นชื่อซะ”
หวังซิงอวี่รับเอกสารมา กวาดตาอ่านอย่างรวดเร็ว แล้วถามว่า “แล้วเงินชดเชยล่ะ?”
เฉิงจงเจ๋อหัวเราะเย็นชา “การพนันผิดกฎหมาย ยังคิดจะเอาเงินชดเชยอีกหรือ? พูดเล่นหรือไง”
หวังซิงอวี่กล่าวว่า “ในเมื่อการพนันผิดกฎหมาย แล้วทำไมตำรวจถึงไม่จับผมล่ะ? เฉิงจงเจ๋อ ถ้าอยากไม่จ่ายเงินผมก็ได้ แต่โรงพยาบาลต้องเอาหลักฐานมายืนยันว่าผมทำผิดกฎหมาย ไม่อย่างนั้นพวกคุณก็ใส่ร้ายผม ผมจะไปฟ้องศาล”
“ปัง!”
เฉิงจงเจ๋อตบโต๊ะแล้วตะคอกเสียงเข้มว่า “มีปัญญาก็ไปฟ้องสิ! ถ้านายฟ้องโรงพยาบาล โรงพยาบาลทุกแห่งในประเทศเซี่ยก็ไม่มีที่ไหนกล้ารับนายอีก ชีวิตนี้ของนายจบเห่แน่”
หวังซิงอวี่มองเฉิงจงเจ๋อลึก ๆ มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ “แล้วรู้หรือเปล่าว่า ถ้าขึ้นศาลเมื่อไร ชีวิตนี้ของนายก็จบเหมือนกัน”
เฉิงจงเจ๋อชะงักไป “หมายความว่ายังไง?”
หวังซิงอวี่หาไฟล์วิดีโอในโทรศัพท์ ก่อนวางลงบนโต๊ะทำงานของเฉิงจงเจ๋อ