เสี่ยเซี่ยวชิงเป็นเน็ตไอดอลสาวที่หวังซิงอวี่หลงใหลอย่างมากคนหนึ่ง เพื่อช่วยน้องชายของเธอที่ติดอยู่ในบ่อนพนัน หวังซิงอวี่จึงไปพนันก้อนใหญ่กับลู่หู ผลลัพธ์เป็นอย่างไรก็พอจะเดาได้ไม่ยาก
นักพรตชิงเย่บำเพ็ญเต๋ามาสองร้อยสิบสามปี ประสบการณ์ตลอดทางของเขาไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะจินตนาการได้เลย
หวังซิงอวี่ซึ่งได้รับความทรงจำทั้งหมดของนักพรตชิงเย่ เมื่อนึกถึงเรื่องเลวร้ายเมื่อสามวันก่อนที่ตัวเองขึ้นโต๊ะพนันไปอย่างงุนงง ก็สัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงถามลู่หูออกมา
ลู่หูตอบโดยไม่ลังเลว่า “ไม่ใช่”
หวังซิงอวี่กล่าวว่า “ถ้าคุณไม่พูดความจริง ผมจะแจ้งตำรวจว่าคุณเปิดบ่อนพนันผิดกฎหมาย แล้วหลอกเงินผมไปแปดล้านหกแสน”
ลู่หูตวาดเสียงเข้มว่า “ฉันให้เกียรตินายมากเกินไปแล้วใช่ไหม?”
หวังซิงอวี่กล่าวอย่างใจเย็นว่า “คุณมีสัญญากู้เงินอยู่ในมือ ผมปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว ตอนนี้ผมแค่อยากได้คำตอบสักข้อ มันยากขนาดนั้นเลยหรือ?”
ลู่หูครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ก็ได้ ฉันจะบอกให้ นายเดาถูกแล้ว น้องชายของเสี่ยเซี่ยวชิง เสี่ยหลง ติดหนี้พนันฉันสี่ล้าน พี่น้องคู่นั้นไม่อยากใช้หนี้ ก็เลยวางกับดักให้นาย แล้วนายก็ดันโง่เดินเข้าไปเอง ฮ่า ๆ มีคำพูดว่าอะไรนะ หมารับใช้ สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรเลย”
หวังซิงอวี่ไม่สนใจคำเยาะเย้ยของเขา แล้วกล่าวว่า “เข้าใจแล้ว คำถามข้อที่สอง ตอนกลางดึกคุณเคยรู้สึกทรมานจนแทบอยากตายไหม?”
“ทรมานจนแทบอยากตาย?”
ลู่หูหัวเราะออกมาแล้วกล่าวว่า “สุขภาพฉันแข็งแรงดีจะตาย”
หวังซิงอวี่ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ไม่ใช่ ผมพอรู้วิชาเลี่ยงลี้อยู่บ้าง ในร่างกายคุณมีไออัปมงคลหยินหนักมาก เป็นลักษณะของวิญญาณร้าย ไม่สิ พูดให้ถูกคือถูกผีน้ำตามรังควาน แถมยังเป็นผีน้ำผู้หญิงถึงสองตน”
ลู่หูหัวเราะลั่นแล้วกล่าวว่า “ไอ้หนุ่มนี่พูดจาเหลวไหลขึ้นทุกทีแล้วนะ ยังมีผีน้ำผู้หญิงสองตนอีก ฉันยอมเลย...”
เขายังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เสียงพลันหยุดชะงัก ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา
หวังซิงอวี่เดาว่าหมอนี่คงนึกถึงนักศึกษาหญิงสองคนนั้นขึ้นมาได้ จึงพูดเสริมว่า “ตามหลักแล้ว คุณไม่น่าจะมีชีวิตอยู่มาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ บางทีอาจเป็นเพราะพลังหยางในตัวคุณแรงเกินไป พวกเธอเลยทำไม่สำเร็จ แต่ตอนนี้พลังหยางของคุณอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่เกินสามวัน คุณก็น่าจะเริ่มรู้สึกแล้ว”
ลู่หูด่าว่า “เหลวไหล! นี่มันยุคไหนแล้ว ไม่มีใครเชื่อคำพูดผีสางของนายหรอก”
หวังซิงอวี่ยักไหล่แล้วกล่าวว่า “ไม่เชื่อก็แล้วแต่คุณ คุณลู่ ถ้ามีผีจริง ๆ ก็มาหาผมได้ บางทีผมอาจมีวิธีช่วย”
“แต่งเรื่องต่อไปสิ แต่งต่อเลย”
ลู่หูจ้องตาเขาเขม็งแล้วกล่าวว่า “ฉันว่านายแค่ไม่อยากคืนเงินแปดล้านหกแสนให้ฉันมากกว่า”
มุมปากของหวังซิงอวี่เผยรอยยิ้มลึกลับขึ้นมา “แค่แปดล้านหกแสนเอง ผมไม่เคยเก็บมาใส่ใจด้วยซ้ำ”
“คุยโวไม่อายปาก”
ลู่หูแค่นเสียงหัวเราะ ก่อนพาลูกน้องออกไป
มุมปากของหวังซิงอวี่เผยรอยดูแคลนขึ้นมาเล็กน้อย
ตอนนี้เขาได้รับหยวนเสินของนักพรตชิงเย่ และมีพลังบำเพ็ญถึงขั้นจิตออกนอกร่าง ในโลกที่พลังวิญญาณขาดแคลนแห่งนี้ เขานับเป็นตัวตนที่แทบจะเดินกร่างได้ทุกหนแห่ง
อย่างไรก็ตาม หวังซิงอวี่รู้ดีว่าอาวุธของโลกยุคปัจจุบันร้ายกาจเกินไป
อย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญขั้นจิตออกนอกร่างเลย ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นหยางเทพ ก็เกรงว่าจะทนการโจมตีด้วยขีปนาวุธไม่ไหว
สิบนาทีต่อมา ประตูก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
“คุณพ่อ ในที่สุดก็ตื่นแล้ว!”
เสียงเล็ก ๆ ไร้เดียงสาดังขึ้น
หวังซิงอวี่หันไปมอง เห็นเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักราวกับสลักจากหยกวิ่งพรวดมาถึงข้างเตียง ดวงตากลมโตสีดำสนิทเปี่ยมไปด้วยความดีใจ
เด็กหญิงมัดผมเป็นจุกสองข้างเหมือนเขาแพะ น่ารักมาก
“ซินเอ๋อร์ตัวน้อย”
หวังซิงอวี่เรียกเธอ เสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง
เด็กหญิงตรงหน้าคือลูกสาวของเขา หวังซินอวี่ ชื่อเล่นว่าซินเอ๋อร์ตัวน้อย
“คุณพ่อยังเจ็บอยู่ไหมคะ ให้หนูเป่าให้ไหม?”
ซินเอ๋อร์ตัวน้อยถามอย่างไร้เดียงสา
หวังซิงอวี่เห็นท่าทางน่ารักของเด็กน้อยแล้วใจก็อ่อนยวบ เขายื่นมือไปลูบผมเธอเบา ๆ พลางพูดเสียงอ่อนโยนว่า “พ่อหายดีแล้ว ไม่เจ็บแล้วจ้ะ ลูกรัก แม่เป็นคนพาพ่อมาโรงพยาบาลเหรอ?”
“ถ้าไม่ใช่ฉัน แล้วคุณคิดว่าใครล่ะ?”
เสียงเย็นชาดังมาจากด้านนอก
หญิงสาวรูปร่างเพรียวสูงราวหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรเดินเข้ามา
เธอสวมชุดสูทที่พอดีตัว เผยลำคอขาวผ่อง ใบหน้าประณีตงดงาม ดวงตาคู่สวยชวนให้หลงใหลราวกับธารน้ำใสสองสาย
แม้ไม่แต่งหน้า แต่ก็มีความงามเย็นชาและห่างเหินอยู่ในตัว
ทว่าเมื่อมองหวังซิงอวี่ ในดวงตาคู่นั้นกลับมีทั้งความเย็นชาและความเกลียดชังเจืออยู่เล็กน้อย
หญิงสาวผู้งดงามคนนี้ก็คือภรรยาของหวังซิงอวี่ หรือพูดให้ถูกคืออดีตภรรยา หลินอวี่ซี
“อวี่ซี ลำบากคุณแล้ว”
หวังซิงอวี่ฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
เมื่อสองปีก่อน หวังซิงอวี่หลงใหลเสี่ยเซี่ยวชิงอย่างบ้าคลั่ง แค่เงินให้ทิปก็หมดไปกว่าหนึ่งล้าน
สุดท้ายเขาถึงกับยอมแตกหักกับพ่อแม่ แล้วหย่ากับหลินอวี่ซี
ตอนนี้เมื่อได้เห็นอดีตภรรยาคนนี้ หวังซิงอวี่ก็รู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง
“ดื่มน้ำหน่อย”
หลินอวี่ซีไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจ เธอหยิบกระติกน้ำร้อนขึ้นมาเทน้ำอุ่นให้แก้วหนึ่ง น้ำเสียงสงบนิ่งแต่เย็นชา
“ขอบคุณ”
หวังซิงอวี่รับแก้วมาแล้วดื่มรวดเดียวหมด ตอนยื่นแก้วคืนให้ เขาถึงสังเกตเห็นว่าดวงตาของหลินอวี่ซีคล้ำเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านอนไม่พอ
คงเป็นเพราะหลินอวี่ซีเฝ้าดูแลเขามาตลอดช่วงที่หมดสติ
“ผมหลับไปกี่วัน?”
“สามวัน”
“ทำไมคุณถึงมาโรงพยาบาล?”
สีหน้าของหลินอวี่ซีเย็นชาลง
“มีผู้หญิงคนหนึ่งโทรมาบอกว่าคุณเข้าโรงพยาบาล”
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนคนนั้นต้องเป็นเสี่ยเซี่ยวชิง
“เพียะ!”
หวังซิงอวี่ตบหน้าตัวเองอย่างแรง
เขาถูกคนอื่นตีจนสลบเพราะเรื่องของเสี่ยเซี่ยวชิง แต่คนที่มาดูแลเขากลับไม่ใช่เธอ หากเป็นหลินอวี่ซี
มีภรรยาที่แสนดีและลูกสาวที่น่ารักขนาดนี้อยู่แล้ว แต่กลับไม่เห็นค่า ดันไปเป็นหมารับใช้เสี่ยเซี่ยวชิง เขานี่มันโง่จนเกินเยียวยาจริง ๆ
“คุณพ่อทำไมตบตัวเองคะ?”
ซินเอ๋อร์ตัวน้อยถามอย่างไม่เข้าใจ
“เพราะพ่อโง่เกินไปจ้ะ”
ขอบตาของหวังซิงอวี่แดงก่ำ น้ำเสียงสะอื้นเล็กน้อย “พ่อขอโทษลูกกับแม่นะ”
หลินอวี่ซีหันหน้าไปอีกทาง หางตาวูบไหวด้วยประกายน้ำตา
“หมอบอกว่าคุณไม่ได้เป็นอะไรมาก หลังตื่นแล้วสังเกตอาการอีกครึ่งวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้”
หลินอวี่ซีสูดหายใจลึกแล้วกล่าวว่า “ซินเอ๋อร์ กลับบ้านกันได้แล้ว ให้พ่อพักผ่อนดี ๆ”
“ไม่ หนูไม่กลับ! หนูจะอยู่เป็นเพื่อนคุณพ่อ!”
ซินเอ๋อร์ตัวน้อยขยับเข้ามากอดแขนหวังซิงอวี่แน่น ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความดื้อรั้น
หวังซิงอวี่รู้สึกแสบตาขึ้นมา ในใจมีแต่ความละอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“ลูกรัก กลับไปกับแม่นะ พรุ่งนี้พ่อไปเล่นกับลูก ดีไหม?”
“จริงนะคะ?”
ซินเอ๋อร์ตัวน้อยเบิกตาโต สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“พ่อสาบาน”
“งั้นเราเกี่ยวก้อยกัน”
ซินเอ๋อร์ตัวน้อยยื่นนิ้วก้อยออกมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของหวังซิงอวี่ แล้วกล่าวว่า “เกี่ยวก้อยสัญญา ใครผิดคำสัญญาขอให้กลายเป็นเต่าร้อยปี”
หวังซิงอวี่ลูบศีรษะซินเอ๋อร์ตัวน้อยอย่างรักใคร่แล้วกล่าวว่า “ไปเถอะจ้ะ”
“คุณพ่ออย่าลืมนะคะ”
หลินอวี่ซีจูงซินเอ๋อร์ตัวน้อยที่ยังอาลัยอาวรณ์ เดินออกไปนอกห้องผู้ป่วย
ตอนเดินถึงประตู เสียงของหวังซิงอวี่ก็ดังมาจากด้านหลัง
“อวี่ซี ผมผิดไปแล้ว ขอโทษนะ”
หลินอวี่ซีสะท้านไปทั้งร่าง ดูเหมือนไม่คาดคิดว่าอดีตสามีผู้หยิ่งยโสมาโดยตลอดจะเอ่ยขอโทษ ความน้อยใจและความโกรธแค้นในใจพลันทะลักออกมา
แต่เธอไม่ได้หันกลับมา เพียงผลักประตูแล้วเดินออกไปพร้อมกับซินเอ๋อร์ตัวน้อย
“เพียะ”
หวังซิงอวี่ตบหน้าตัวเองอีกครั้ง ในใจลอบตัดสินใจว่า ต่อไปเขาจะต้องตามหลินอวี่ซีกลับมาให้ได้
หลังหลินอวี่ซีจากไป หวังซิงอวี่ก็จัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลทันที
บาดแผลที่ศีรษะของเขาตกสะเก็ดไปนานแล้วด้วยการหล่อเลี้ยงจากมณีเหตุกรรม
“คุณหมอหวัง ค่ารักษาพยาบาลของคุณจ่ายหมดแล้วค่ะ”
พนักงานรับชำระเงินหญิงซึ่งรับผิดชอบเรื่องคิดเงินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หวังซิงอวี่รู้สึกอบอุ่นในใจ เขารู้ว่าคนที่ช่วยจ่ายให้ต้องเป็นหลินอวี่ซีแน่นอน
“คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?”
“ปีที่แล้วคุณเป็นคนผ่าตัดหัวใจให้คุณพ่อของฉันค่ะ”
หวังซิงอวี่เป็นรองหัวหน้าแผนกอายุรกรรมของโรงพยาบาลอันไท่ โรงพยาบาลเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในไห่เจียง ฝีมือการรักษาของเขายอดเยี่ยมมาก มีคนมาหาเขาเพื่อผ่าตัดเพราะชื่อเสียงจำนวนไม่น้อย แล้วเขาจะจำพ่อของพนักงานรับชำระเงินคนนี้ได้อย่างไร
“ตอนนี้คุณพ่อของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ฟื้นตัวได้ดีมากค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว”