“ไม่...”
ภายในห้องพักผู้ป่วยระดับพรีเมียมของโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งเมืองไห่เจียง หวังซิงอวี่ร้องลั่น ก่อนผุดลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าหวาดผวา หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดพราว
น่ากลัวเหลือเกิน!
เมื่อครู่นี้เอง หวังซิงอวี่เพิ่งประสบกับวันสิ้นโลกที่แท้จริงในความฝัน
อุกกาบาตตกจากฟ้า ฟ้าแลบฟ้าร้อง แผ่นดินแตกร้าว ภูเขาไฟปะทุ พายุบ้าคลั่งพัดกระหน่ำ...
ทั้งดาวเคราะห์แหลกสลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา
หวังซิงอวี่ไม่ใช่ไม่เคยดูหนังภัยพิบัติฮอลลีวูด
เดิมทีเขาคิดว่าหนังเหล่านั้นทำออกมาได้ดีมากแล้ว แต่เมื่อเทียบกับภัยพิบัติที่เกิดขึ้นจริง กลับต่างกันราวฟ้ากับเหว
ที่นี่ที่ไหน?
หวังซิงอวี่ขมวดคิ้ว กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าตัวเองอยู่ในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง มือกำลังให้น้ำเกลือ ความทรงจำที่ “ถูกฝังไว้นาน” พลันทะลักเข้ามา
ที่ใช้คำว่า “ถูกฝังไว้นาน” มาอธิบาย ก็เพราะหวังซิงอวี่ฝันยาวนานกว่าสองร้อยปี
ความฝันนั้นสมจริงเกินไป ทำให้เขามึนงงอยู่บ้าง รู้สึกราวกับข้ามเวลาสองร้อยปีกลับมายังสังคมยุคปัจจุบันอีกครั้ง
โชคดีที่ทุกอย่างในความฝันเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ความทรงจำในโลกความจริงจึงผุดขึ้นมา
“ปัง!”
ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักเปิดอย่างหยาบคาย
ชายร่างใหญ่หน้าตาดุดันห้าคนเดินเรียงแถวกันเข้ามา
ชายร่างใหญ่ที่เป็นหัวหน้าสูงราวหนึ่งเมตรแปดสิบ รูปร่างกำยำโกนหัวโล้น คอคล้องสร้อยทองเส้นโต ดวงตาเย็นชา ท่าทางน่าเกรงขาม
หวังซิงอวี่จำได้ว่าคนตรงหน้าคือหัวหน้าแก๊งอันธพาลที่ซ้อมเขาจนต้องเข้าโรงพยาบาล ลู่หู
“คุณหมอหวังฟื้นแล้วหรือ?”
ลู่หูแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันหน้าที่ดำเหลือง ก่อนเอ่ยอย่างหยอกเย้า “ผมนึกว่าคุณจะหลับยาวไปเสียอีก”
ภายนอกหวังซิงอวี่นิ่งเฉย แต่ในใจกลับตกตะลึงอย่างยิ่ง เพราะเขาพบว่ามีลูกแก้วเพิ่มขึ้นมาในสมอง
และลูกแก้วลูกนี้ หวังซิงอวี่คุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือสมบัติล้ำค่ากำเนิดฟ้าดินจากดาวเฟิงเยว่ มณีเหตุกรรม
ดาวเฟิงเยว่คือดาวเคราะห์ที่หวังซิงอวี่อยู่ในความฝัน มีพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ ยกย่องวิถีเต๋าเป็นสูงสุด สำนักบำเพ็ญเต๋าทั้งเล็กและใหญ่มีอยู่หลายพันแห่ง
ขอบเขตการบำเพ็ญเต๋าแบ่งเป็นห้าขั้น ได้แก่ บ่มเทพ ขับวัตถุ จิตออกนอกร่าง หยินเทพ และหยางเทพ
เจ้าของมณีเหตุกรรมคนก่อนคือนักพรตชิงเย่ ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาของสำนักชิงเซีย มีระดับบำเพ็ญจิตออกนอกร่าง นับเป็นยอดฝีมือระดับกลาง ๆ คนหนึ่ง
มณีเหตุกรรมเป็นอาวุธวิเศษที่นักพรตชิงเย่พบในซากโบราณสถาน แต่น่าเสียดายที่เขาไม่เคยรู้วิธีใช้งานมันเลย
หลายปีต่อมา ดาวเฟิงเยว่ประสบมหันตภัยแห่งฟ้าดิน นักพรตชิงเย่ถูกอุกกาบาตขนาดเท่าฝ่ามือพุ่งชน เสียชีวิตในที่นั้น
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มณีเหตุกรรมกลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น พาดวงจิตของนักพรตชิงเย่หายลับไปในจักรวาลอันกว้างใหญ่ จากนั้นหวังซิงอวี่บนโลกก็เก็บมันได้บนภูเขาแถวบ้านเกิด และสวมติดตัวมานานถึงยี่สิบปี
สามวันก่อน หวังซิงอวี่ถูกลูกน้องของลู่หูซ้อม เลือดเปื้อนมณีเหตุกรรมจนแดงฉาน ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าไปในศีรษะของเขา
เหตุผลหลักที่หวังซิงอวี่หมดสติไปสามวันสามคืน ก็เพื่อหลอมรวมกับดวงจิตของนักพรตชิงเย่ พร้อมทั้งได้รับพลังบำเพ็ญและความทรงจำของอีกฝ่าย
การที่มีมณีเหตุกรรมอยู่ด้วยไม่ได้ทำให้เขาประหลาดใจ สิ่งที่ทำให้หวังซิงอวี่ตกตะลึงจริง ๆ คือทันทีที่ลู่หูก้าวเข้ามา มณีเหตุกรรมในทะเลจิตของเขาก็เริ่มสั่น จากนั้นตัวเลขสีแดง “195320” ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของอีกฝ่าย
หวังซิงอวี่ไม่เข้าใจว่าตัวเลขนี้หมายถึงอะไร รู้เพียงว่าเมื่อมองลู่หูในตอนนี้แล้วรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดในเกม
เพียงขยับความคิด ตัวเลขสีแดงก็หายวับไปทันที
เอ๊ะ?
หรือว่าตัวเลขนี้จะเปลี่ยนไปตามความคิดของเขาได้?
“ปรากฏ!”
ตัวเลขสีแดงปรากฏขึ้นอีกครั้ง
“สลาย!”
ตัวเลขสีแดงสลายหายไปในพริบตา
หวังซิงอวี่หันไปมองพวกอันธพาลคนอื่น ๆ แล้วลองทดสอบดู แต่กลับไม่มีผลอะไร
หรือว่านี่คือพลังเหตุกรรมของลู่หู?
ที่คนอื่นไม่มีตัวเลขปรากฏ เพราะพลังเหตุกรรมของพวกเขาต่ำเกินไป ต้องมีค่ามากกว่าตัวเลขระดับหนึ่งจึงจะแสดงออกมา?
หวังซิงอวี่รวมพลังเวทเข้าที่มณีเหตุกรรม ทันใดนั้นแสงจากมณีเหตุกรรมก็สว่างเจิดจ้า
เขามองเห็นอย่างชัดเจนว่ารอบตัวลู่หูมีเส้นเหตุกรรมพันเกี่ยวอยู่มากมายนับไม่ถ้วน ในบรรดาเส้นเหล่านั้น เส้นเหตุกรรมสีแดงเส้นหนึ่งหนาที่สุด
หวังซิงอวี่แตะเส้นนั้น ภาพที่ลู่หูป้อนยาไอซ์ให้กับนักศึกษาหญิงสองคน ก่อนจะฆ่าพวกเธอก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ให้ตายเถอะ มณีเหตุกรรมเจ๋งเกินไปแล้ว!
“คุณหมอหวัง ได้ยินที่ผมพูดหรือเปล่า?”
เสียงตวาดด้วยความโกรธของลู่หูดึงหวังซิงอวี่ที่กำลังครุ่นคิดให้กลับมามีสติ
“อะไรนะ?”
เห็นหวังซิงอวี่ทำเหมือนไม่รู้เรื่อง สีหน้าของลู่หูก็หม่นลง เขาพูดเสียงเย็นชา “แปดล้านหกแสน คุณจะคืนเมื่อไหร่กันแน่?”
หวังซิงอวี่ขมวดคิ้ว “ผมจำได้ว่ากำหนดชำระคืออีกสามเดือน”
ลู่หูพูดเสียงเย็น “แผนเปลี่ยนแล้ว ผมให้เวลาคุณอย่างมากหนึ่งเดือน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ”
กล้าข่มขู่ผมงั้นหรือ?
มุมปากของหวังซิงอวี่เผยรอยดูแคลน
“ได้ อีกหนึ่งเดือนผมจะหาเงินแปดล้านหกแสนมาคืนคุณให้ครบ”
“ถ้าหาไม่ครบล่ะ?”
“ผมยกชีวิตให้คุณ”
ลู่หูได้ยินแล้วก็หัวเราะเยาะ “ชีวิตคุณมีค่าถึงแปดล้านหกแสนหรือ? อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญนักเลย แต่เมียคุณน่ะมีค่าทีเดียว หน้าตางดงามราวกับนางฟ้า ถ้ายอมออกมาทำงาน ใช้เวลาไม่ถึงปีก็หาเงินมาคืนได้หมดแล้ว”
แกอยากตายหรือไง!
หวังซิงอวี่เดือดดาลขึ้นมาทันที จิตสังหารในใจพลุ่งพล่าน
เขาขยับนิ้ว พลังเวทสายหนึ่งพลันทะลักออกมา รวมตัวเป็นยันต์ที่คนธรรมดามองไม่เห็น ก่อนแทรกซึมเข้าไปในร่างของลู่หูอย่างเงียบเชียบ
นี่คือ “คาถากลืนวิญญาณ” ผู้บำเพ็ญเต๋าที่บรรลุขอบเขตขับวัตถุขึ้นไปล้วนร่ายได้
แต่หากต้องการทำให้ถึงขั้น “สร้างยันต์กลางอากาศ” และ “ไร้สุ้มเสียงไร้ร่องรอย” ก็มีเพียงยอดฝีมือระดับจิตออกนอกร่างเท่านั้นที่ทำได้
ผู้ที่ถูก “คาถากลืนวิญญาณ” ทุกคืนยามจื่อ ซึ่งตรงกับเวลาห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง จะต้องทนทุกข์ทรมานราวกับวิญญาณถูกฉีกกระชาก
โดยพื้นฐานแล้ว ไม่มีใครทนได้นานเกินหนึ่งสัปดาห์
ขั้นตอนการร่ายวิชาของหวังซิงอวี่ราบรื่นอย่างยิ่ง ราวกับผ่านการฝึกซ้อมมานับพันครั้ง และเขาก็ไม่ได้ใส่ใจชีวิตเล็ก ๆ ของลู่หูแม้แต่น้อย
มองชีวิตคนเป็นเพียงมดปลวก...
หวังซิงอวี่พลันตระหนักว่านักพรตชิงเย่ดูเหมือนจะส่งผลต่ออุปนิสัยและจิตใจของเขาอย่างมาก เรื่องนี้ทำให้เขาลอบระแวดระวังขึ้นมา
ลู่หูรู้สึกถึงลมหนาวสายหนึ่งพุ่งเข้าสู่ร่างโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย จนอดสั่นสะท้านไม่ได้ เขากระชับเสื้อผ้าเข้าหาตัว
“เธอเป็นอดีตภรรยาของผม ถ้าแกกล้าแตะต้องเธอกับลูกสาวของผม เงินแปดล้านหกแสนนี้ ผมจะเอาไปซื้อชีวิตแกในตลาดมืด”
หวังซิงอวี่ถอดผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบศีรษะออก น้ำเสียงเย็นเยียบถึงขีดสุด
ลู่หูเบิกตา ชี้หน้าหวังซิงอวี่ “แกกล้าขู่ผมหรือ?”
“ไม่เชื่อก็ลองดูได้”
แววตาของหวังซิงอวี่เย็นเยียบ จิตสังหารแผ่ซ่าน ราวกับอุณหภูมิในห้องพักผู้ป่วยลดลงไปหลายองศาในพริบตา
ลู่หูเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง รู้สึกใจหวิวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
นี่คือรัศมีของผู้บำเพ็ญเต๋า
ลู่หูเป็นแค่คนธรรมดา จะทนรับไหวได้อย่างไร?
“ได้ อีกหนึ่งเดือนผมจะมาทวงเงิน ถ้าคืนไม่ได้ ผมจะทำให้คุณเสียใจแน่”
พูดจบ ลู่หูก็หันหลังเตรียมจากไป
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ตอนนี้เขากลับรู้สึกหวาดกลัวหวังซิงอวี่อยู่สามส่วน
ทั้งที่เป็นคนเดิมแท้ ๆ ทำไมถึงแตกต่างจากเมื่อสามวันก่อนขนาดนี้?
“เดี๋ยวก่อน”
หวังซิงอวี่เก็บงำรัศมีของตน แล้วพูดเรียบ ๆ “คุณลู่ ผมมีสองเรื่องอยากถามคุณ”
ลู่หูหยุดฝีเท้า “เรื่องอะไร?”
หวังซิงอวี่พูดว่า “เรื่องแรกเกี่ยวกับเสี่ยเซี่ยวชิง ผมถูกเธอหลอกใช่ไหม?”