ขอบคุณทุกคนที่อ่านเรื่องนี้ ขอให้ทุกคนร่ำรวย สวยขึ้น สุขภาพแข็งแรง เงินทองไหลมาเทมา สมปรารถนาทุกประการ!
แจ้งเตือนเนื้อหาที่อาจไม่ถูกใจไว้ตรงนี้ ฅ=`ܫ´=ฅ
1. แนว all นางเอก จะจิ้นนางเอกกับใครก็ได้ตามสบาย
2. ไม่มีทะลุมิติ ไม่มีเกิดใหม่ ไม่มีทะลุเข้าไปในหนังสือ ไม่มีสูตรโกง พละกำลังเป็นแค่นักเรียนหญิงมัธยมปลายธรรมดา ต่อไปจะค่อย ๆ ฝึกฝน มีระบบแต่ปรากฏตัวน้อยมาก ฉลาดแต่ประสบการณ์ยังไม่พอ ช่วงแรกจะทำตัวอ่อนแอ ร้องไห้ แสร้งทำเป็น
3. ไม่มีรักแรกพบ ไม่มีแนวหวานเอาใจ พวกพี่ชายจากเรื่องบันทึกโจรกรรมสุสาน ฉันเขียนฉากที่จู่ ๆ ก็ตกหลุมรักแล้วพุ่งเข้าหากันไม่ไหว พวกผู้ใหญ่ชายเจ้าเล่ห์ช่วงแรกต่างมีเป้าหมายแอบแฝง ช่วงหลังบูมเมอแรงก็จะย้อนกลับไปหาพวกเขา กลุ่มผู้ใหญ่ชายจะมีการปูเรื่องและยื้อกันค่อนข้างนาน ดำเนินเรื่องช้า
4. ไม่อิงโลกความจริง ตั้งต้นว่าคนที่ปรากฏตัวล้วนเป็นหนุ่มหล่อสาวสวย ไก่ที่ขึ้นโต๊ะยังไม่เคยถูกถอนขน ความสัมพันธ์มืดมนสุด ๆ ความรู้สึกที่มีต่อพระเอกค่อนข้างน้อย ไม่มีการบำบัดด้วยคำพูดหรือช่วยไถ่บาปให้ผู้ใหญ่ชาย
5. เตือน OOC มีทั้งการตั้งค่าจากฉบับหนังสือและซีรีส์ ส่วนตัวผู้เขียนมีมากมาย มีเนื้อหาแต่งใหม่ และเสริมความเข้าใจหรือข้อคาดเดาส่วนตัวของผู้เขียนลงไปด้วย เช่น จักรพรรดิเซียไม่ได้เลวขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น หลี่ชู่ไม่ได้ไร้เดียงสาโง่เขลาขนาดนั้น เฮย์เซียจื่อไม่ได้ทำตัวอันธพาลขนาดนั้น
6. ช่วงกลางถึงท้ายจะมีความรักแบบวอลล์เปเปอร์ อาจมีฉากติดเรต หรือมีเส้นเรื่องสมมติหลุดออกมา รสนิยมของผู้เขียนไม่เกี่ยวกับศีลธรรม หากรับความต่างด้านอำนาจไม่ได้ รู้สึกอึดอัด ขยะแขยง คิดว่าผู้เขียนทรมานผู้หญิงเพราะมีปัญหาทางจิต งั้นเราคงไม่มีวาสนาต่อกัน ไว้พบกันใหม่ชาติหน้า
7. ยินดีให้คอมเมนต์และพูดคุยกัน ฉันจะตอบอย่างกระตือรือร้น แต่โปรดอย่าด่าคนอื่นอย่างไร้เหตุผล สะท้อนกลับ สะท้อนกลับ
บันทึกวันที่ 8.25: ฉันไม่เคยประกาศเลยว่าตั้งแต่เปิดเรื่องนางเอกจะแข็งแกร่งจนเหยียบตัวละครต้นฉบับไว้ใต้เท้า แล้วเท่สะใจตั้งแต่ต้น เรื่องนี้โดยแก่นแล้วก็คือนิยายแมรี่ซู่แนวสาวน้อยธรรมดา ช่วงแรกกวนอินเป็นแค่นักเรียนธรรมดา นอกจากสมองแล้วก็ไม่มีพละกำลังอะไรเลย อย่าด่าฉันเพราะเรื่องนี้นะ ૮₍ɵ̷﹏ɵ̷̥̥᷅₎ა ฉันตายแปะไปแล้ว โปรดอ่านคำเตือนด้วย ฉันเขียนไว้หมดแล้ว
วันที่ 8.31: มีนักอ่านชายโผล่มา บอกว่าฉันเขียนไม่เป็นแนวผู้ชาย ไม่สะใจพอ ไม่ตบหน้าคนอื่นทันที แล้วก็มาด่าฉัน ฉันจะพูดอะไรได้ล่ะ? หมดหนทางจริง ๆ หดหู่ใจมาก……
*
ขอบคุณที่เราได้พบกัน ขอบคุณทุกคนที่หยุดอยู่กับฉันสักไม่กี่วินาที การอ่านและคอมเมนต์ของทุกคนคือแรงผลักดันให้ฉันอัปเดต
ส่งสมองอันชาญฉลาดของทุกคนมาให้ฉันด้วย นั่งให้มั่น จับให้ดี เรากำลังจะออกเดินทางแล้ว! (〜￣▽￣)〜
——————
“รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่กำลังจะจบแล้ว ผม... ผมจะไปเรียนต่อต่างประเทศตอนมัธยมปลายตามที่พ่อแม่จัดไว้ ผมคิดว่า อย่างน้อยก็ต้องพูดออกมาให้ได้ก่อน”
“ผมชอบรุ่นพี่ครับ!”
เด็กหนุ่มรวบรวมความกล้าที่สะสมมาหลายปี แล้วพูดออกมารวดเดียวจนหมด
【ฉันไม่อนุญาต! ไหนว่าจะไปเรียนต่อต่างประเทศไง แล้วมาสารภาพรักตอนนี้หมายความว่าอะไร จะให้เธอรอหรือยังไง? รักทางไกล ผู้หญิงต้องลำบากขนาดไหน!】
เสียงกรีดร้องในหัวปะทะเข้ากับคำสารภาพรักตรงหน้า กวนอินใจลอยไปเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันชั่วขณะ
เด็กหนุ่มที่กำลังประหม่าเห็นเข้าพอดี
เธอไม่จำเป็นต้องเอ่ยปาก เพียงสีหน้าที่เจือความรำคาญเล็กน้อยก็เพียงพอจะตัดสินคำพูดทั้งหมดที่ยังไม่ได้เอ่ยให้ตายสนิท
เด็กหนุ่มห่อเหี่ยวไปทั้งหน้า ไหล่ลู่ลง จดหมายรักในมือถูกกำแน่นจนกระดาษเปียกเหงื่อไปมุมหนึ่ง
ขอบตาของเขาแดงก่ำ เสียงสั่นเครือเค้นออกมาจากลำคอ แต่ยังพยายามรักษามารยาท
“ขอให้รุ่นพี่... ประสบความสำเร็จในอนาคตนะครับ”
ตอนหันหลังไป เขายกแขนเสื้อชุดนักเรียนขึ้นปิดหน้า ฝ่าเท้ากระทบพื้นอิฐเกิดเสียงเร่งรีบ ก่อนจะค่อย ๆ ห่างออกไป
กวนอินยืนอยู่กับที่ มองส่งเด็กหนุ่มคนนั้นจนลับหายไปตรงหัวมุมสุดทางเดิน
คนที่ทำให้หัวใจของคนอื่นแตกสลายเกลื่อนพื้น ใบหน้าขาวผ่องกลับไม่มีสีหน้าเปลี่ยนแปลง ราวกับภูเขาน้ำแข็งที่งดงามและเย็นเยียบ
เธอหันหลัง เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนอยู่ในทางเดินอันว่างเปล่า
การสารภาพรักครั้งนี้ไม่ได้มีแค่คนสองคน ตรงหัวมุมยังมีเด็กหนุ่มอีกคนยืนอยู่ เป็นเพื่อนที่ถูกลากมาช่วยให้กำลังใจ
เขามองเพื่อนสนิทที่เก่งรอบด้านกลับไปมือเปล่า ในใจไม่รู้ว่าควรสงสารหรือโล่งใจกันแน่
“...รุ่นพี่เย็นชาจริง ๆ ด้วย”
【เสียเวลาพวกเราหมดเลย!】เสียงของ 404 ดังขึ้นมา ไม่พอใจอย่างมาก【ข้อมูลที่เธอรวบรวมกับร่างคร่าว ๆ ที่เตรียมไว้เมื่อวานเสียเปล่าหมด】
ระบบ 404 บ่นว่า【ต้องไปถ่ายรูปกับผู้บริหารโรงเรียน ให้สัมภาษณ์ประชาสัมพันธ์ ถ่ายรูปที่ระลึกกับเพื่อน กลับบ้านก็ช้าอยู่แล้ว ยังต้องบีบเวลาไปอีก จากน้องผู้หญิงกลายเป็นน้องผู้ชาย จากการปรึกษาเรื่องสมัครเรียนชิงต้า กลายเป็นการสารภาพรัก】
【เขายังคิดจะคบทางไกลอีก เห็นแก่ตัว!】
มันฟังดูราวกับแม่สามีใจร้ายที่ตามใจลูกสาวสุด ๆ เข้าข้างจนออกนอกหน้าอย่างไม่ละอาย
【ถ้าเขาชอบเธอ เขาก็ควรจะอยู่ต่อ สอบเข้าชิงต้าให้ได้ปีหน้า รักษาความบริสุทธิ์ไว้ให้ดี แล้วค่อยมาสารภาพรักอย่างเขินอาย ไม่อย่างนั้นก็เอาแต่สร้างปัญหาให้เธอ】
404 บ่นจ้ออยู่ตั้งนาน แต่ไม่ได้ยินกวนอินตอบกลับ เสียงของมันพลันเบาลง กลายเป็นเสียงนุ่มนิ่ม
【อินอิน ทำไมไม่พูดล่ะ หรือเธอคิดว่าฉันเป็นระบบไม่ดีแล้ว QAQ】
กวนอินเหมือนไม่ทันสังเกตว่าจริง ๆ แล้ว 404 มีสองบุคลิก
【เปล่า】
404 ที่กำลังสะอึกสะอื้นถูกปลอบจนหายดีทันที แล้วถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ อีกครั้ง【อินอินไม่ได้โกรธฉันใช่ไหม?】
กวนอินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอธิบายให้มันฟัง
【ฉันจำไม่ได้ว่าเขาเคยพูดเรื่องนั้น ตอนแรกที่เข้าร่วมสภานักเรียนก็แค่เพื่อเก็บคะแนนกิจกรรมนอกหลักสูตร พอเขามาสารภาพรัก ฉันเลยรู้สึกงุนงง ฉันไม่ตอบตกลงหรอก】
กวนอินแทบไม่เคยเปิดเผยความคิดของตัวเองให้คนอื่นฟัง 404 เป็นข้อยกเว้น
404 ที่เรียกตัวเองว่าระบบอยู่เป็นเพื่อน คือสิ่งที่อยู่เคียงข้างและเติบโตมากับเธอเสมอมา หลังจากพ่อแม่ของเธอเสียชีวิต
แต่เธอก็ใช้วิธีต่าง ๆ มากมายกว่าจะมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนป่วยทางจิตที่มีบุคลิกแตกแยก
จากนั้นยังใช้เวลาอีกนานกว่าจะยืนยันได้ว่าระบบทึ่ม ๆ ตัวนี้ไม่มีอันตรายจริง ๆ อย่างมากก็เป็นแค่เพื่อนคุยผ่านเสียงขนาดใหญ่ที่ไฟดับได้ แล้วเธอถึงเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับเสียงจ้อไม่หยุดในหัวนี้
กวนอินออกมาช้า ตอนนี้บนถนนหน้าประตูโรงเรียนแทบไม่มีคนแล้ว
เดิมทีก็เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน มัธยมปลายปีหนึ่งกับปีสองหยุดกันไปก่อนแล้ว มีแค่ปีสามที่ถูกเรียกกลับมาถ่ายรูปจบการศึกษาและจัดพิธีจบการศึกษา เมื่อเสียงผู้คนสลายหายไป ทั้งถนนเหลือเพียงไฟถนนสีเหลืองสลัวเรียงรายอยู่เป็นแถว ส่องสว่างเงียบงันต่อกันไปทีละดวง
ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ที่อยู่ห่างไปแค่กำแพงกั้น ตอนนี้คงกำลังคึกคัก สำหรับนักเรียน ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ข้างโรงเรียนก็เหมือนยกหมูตุ๋นมาวางตรงหน้าคนที่อดอาหารมาสามวัน หรือเหมือนคนเจ้าชู้เดินชนสาวงามที่กำลังส่งสายตายั่วยวนให้
คำสั่งห้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่าของครูใหญ่หยุดหัวใจของนักเรียนไม่ได้
กำแพงช่วงหนึ่งถูกเหล่ารุ่นพี่แต่ละรุ่นพยายามไม่หยุดจนไม่รู้ใช้วิธีไหนถอดซี่รั้วออกไปหนึ่งซี่ นับแต่นั้นก็ไม่เคยกลับมาดีอีกเลย ไฟถนนข้างกำแพงก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย มืดอยู่หลายปี
นักเรียนทุกคนที่โหยหาอิสรภาพต่างฝันว่าจะพุ่งออกไปจากช่องโหว่อ่อนแอตรงนั้น แล้วแสดงฉากหลบหนีจากคุกชอว์แชงก์
ส่วนครูที่รู้ดีว่าตรงนี้จับนักเรียนได้ง่ายที่สุด ก็กลายเป็นบอสที่เร่ร่อนอยู่ในความมืด คอยซุ่มดักจับเหยื่ออยู่ใกล้ ๆ ทำหน้าที่โค่นผู้กล้าที่ผลัดกันเกิดใหม่ลงทีละรุ่น
【อินอิน เราไปหาร้านอาหารเล็ก ๆ ข้างนอกกินกันเถอะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว】404 เสนอ【จะได้ไม่ต้องกลับไปทำอาหาร กินเสร็จก็กลับบ้านเลย】
กวนอินเห็นด้วย
จริง ๆ แล้วเธอไม่ค่อยต้องการอะไร รวมถึงอาหารด้วย สำหรับเธอ การกินก็แค่เติมสารอาหารเพื่อรักษาการทำงานของร่างกาย อร่อยหรือไม่อร่อย อาหารร้อนหรือข้าวเย็น ก็ไม่ต่างกันมาก บางครั้งการหิวเล็กน้อยยังช่วยให้สมองปลอดโปร่งด้วยซ้ำ
แต่ 404 ไม่ยอม
มันคอยกำชับให้เธอกินอาหารสามมื้อให้ตรงเวลาเสมอ
ถ้าเธอกินส่ง ๆ มันก็จะใช้เสียงน่าสงสารพูดวนเวียนอยู่ในหัวเธอว่า “กำลังโต ถ้าขาดสารอาหารจะส่งผลต่อพัฒนาการ” “เด็กห้องข้าง ๆ คนนั้นเป็นลมจนถูกส่งไปห้องพยาบาล เพราะไม่กินมื้อเช้า” วนไปเรื่อย ๆ จนกว่าเธอจะยอมแพ้
ร้านค้าสองข้างทางส่วนใหญ่ปิดประตูแล้ว ช่วงปิดเทอมนักเรียนกลับกันหมด ร้านที่ทำธุรกิจเพื่อนักเรียนก็ไม่มีอะไรให้รออีก ต่างพากันปิดประตูม้วนลงทีละร้าน
กวนอินเดินไปได้ช่วงหนึ่ง ถึงเห็นร้านบะหมี่เล็ก ๆ ที่ยังเปิดไฟอยู่ร้านหนึ่ง
เธอผลักประตูกระจกเข้าไป
“ร้านปิดแล้ว ไม่รับลูกค้าแล้ว”
เจ้าของร้านกำลังเช็ดโต๊ะอยู่หลังเคาน์เตอร์ หม้อกับชามที่ล้างจนสะอาดวางซ้อนกันเป็นเงาวับ พอได้ยินเสียงคนเข้ามาก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
【อา งั้นเราไปหาที่อื่นกันเถอะ】404 ผิดหวังเล็กน้อย
“ค่ะ” กวนอินเตรียมจะเดินออกไป
เจ้าของร้านเงยหน้าพรวดขึ้นมา
เด็กสาวตัวผอมสูงยืนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างแสงไฟกับความมืดหน้าประตู กำลังจะจากไป แสงไฟส่องมาจากด้านหลังของเธอ วาดเป็นเค้าโครงร่างเลือนราง
ผ้าเช็ดโต๊ะที่เจ้าของร้านหมุนอยู่ในมือชะงักลง “เดี๋ยวก่อน หนูอย่าเพิ่งไป” เธอยืดตัวขึ้น “พอดีฉันยังมีของเหลืออยู่” เส้นที่เตรียมไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ ตอนนี้ก็ลวกได้เหมือนกัน
สถานการณ์พลิกผัน “ขอบคุณค่ะ เจ้าของร้าน”
เห็นเด็กสาวยิ้มบาง ๆ เจ้าของร้านก็พลอยยิ้มตาม “ขอบคุณอะไรกัน นั่งก่อนสิ” เจ้าของร้านพยักพเยิดไปทางด้านในร้าน แล้วเดินอ้อมเคาน์เตอร์ไปที่ประตู ปิดประตูไว้แง้ม ๆ “ดึกป่านนี้แล้ว จะไปไหนกัน”
เจ้าของร้านถามว่า “หนูจะกินอะไร?”
กวนอินวางกระเป๋าลง “ขอบะหมี่หยางชุนหนึ่งชามค่ะ”
ไม่นานบะหมี่ก็ถูกยกมา เส้นวางเรียงเป็นระเบียบในน้ำซุป จัดเป็นรูปหลังปลาคาร์พ โรยต้นหอมซอยละเอียดหนึ่งกำ ไอร้อนพากลิ่นหอมลอยกรุ่นเข้าสู่จมูก
เจ้าของร้านเก็บของไปพลาง อดมองลูกค้าคนเดียวในร้านไปพลางไม่ได้ เธอกินช้า ๆ ตั้งใจมาก นั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีแดงเหมือนคนอื่น แต่ด้วยหน้าตาสวยและท่าทางสง่างาม ทำให้ร้านเล็ก ๆ ดูหรูหราอลังการขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ
【หอมจังเลย อินอิน ฉันก็อยากกิน】
【เธอกินได้ด้วยเหรอ?】กวนอินสงสัยอยู่บ้าง 404 มักจะเข้าสู่โหมดพักเครื่องและขาดการเชื่อมต่อโดยไม่บอกกล่าว เวลาตื่นขึ้นมาก็มีน้อย ไม่เคยพูดถึงความต้องการแบบนี้
【น่าจะได้นะ】404 เองก็ไม่ค่อยแน่ใจ มันค้นหาคู่มือระบบที่ติดตั้งไว้ชั่วครู่ แล้วพบว่าทำได้จริง ๆ จากนั้นมันก็อ่านขั้นตอนไปพร้อมกับสอนโฮสต์ว่าให้ใช้จินตนาการวาดภาพบะหมี่ชามนี้ไว้ในหัว ยิ่งนึกได้ละเอียดเท่าไรก็ยิ่งดี
สุดท้ายก็สำเร็จ บะหมี่หน้าตาเหมือนกันปรากฏขึ้นในพื้นที่ระบบ แทบไม่ต่างจากของจริงเลย
404 พอใจมาก【หอมจังเลย อินอินใจดีที่สุด】
กวนอินไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องยากอะไร【ต่อไปถ้าเธอต้องการอะไรก็บอกฉันได้นะ】
ด้านหลัง เจ้าของร้านเปิดวิทยุ เสียงรายการตลกที่เล่นมุกเฮฮาเติมเต็มความเงียบในร้าน พอรายการจบก็มีประกาศพยากรณ์อากาศแทรกเข้ามา
“...ศูนย์อุตุนิยมวิทยาเทศบาลประกาศเตือนภัยฝนตกหนักระดับสีส้ม คาดว่าคืนนี้จะมีพายุฝนฟ้าคะนองรุนแรงในเขตเทศบาล ขอให้ประชาชนทุกท่านโปรดระมัดระวัง...”
กวนอินกินเสร็จแล้วก็ลุกขึ้นกล่าวลาเจ้าของร้าน
“หนูจ๊ะ” เจ้าของร้านเดินมาส่งถึงหน้าประตู “เดินทางระวังด้วยนะ รีบกลับบ้านล่ะ”
กวนอินยิ้มแล้วพยักหน้า
เจ้าของร้านมองส่งร่างของเด็กสาวที่ลับหายเข้าไปในความมืด ในใจก็ยังมีความกังวลบางอย่างที่บอกไม่ถูกค้างคาอยู่
เธอหันกลับเข้าไปในร้าน เตรียมเก็บชาม—
บนโต๊ะมีธนบัตรวางทับอยู่ เป็นเงินค่าบะหมี่สองเท่า
เจ้าของร้านชะงักไป ก่อนคว้าเงินแล้ววิ่งตามไปถึงหน้าประตู แต่ไม่เห็นเงาคนแล้ว
ตรอกซอยแถวโรงเรียนมีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่ง ตอนคนเยอะก็ครึกครื้นเหมือนตลาดนัด แต่พอนักเรียนหยุดเรียนและกลับไปหมดแล้ว ก็จะเงียบเหงาเป็นพิเศษ ยิ่งใกล้มีฝนตกหนัก คนเดินถนนส่วนใหญ่ก็กลับบ้านกันตั้งแต่เนิ่น ๆ ทั้งถนนราวกับเหลือแค่เธอคนเดียว
【อินอิน ฉันกลัว】เสียงของ 404 หลบเข้าไปอยู่มุมหนึ่งในสมองของเธอ หดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ【ทำไมฟ้ามืดเร็วขนาดนี้】
【ไม่กี่วันก่อน เธอยังโวยวายว่าจะดูเรื่องเลื่อยวิดีโอเท็กซัสเพื่อฝึกความกล้าอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?】
404 พยายามแก้ตัว【404 เมื่อไม่กี่วันก่อนกับวันนี้เกี่ยวอะไรกัน】
กวนอินพลันหยุดฝีเท้า
【เป็นอะไรไป เป็นอะไรไป? อินอิน ทำไมหยุดเดินล่ะ อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!】
404 ไม่เคยเปิดใช้รายการภารกิจ มันยังเป็นระบบระดับเริ่มต้น ดังนั้นหากโฮสต์ไม่อนุญาต มันจึงไม่สามารถแบ่งปันประสาทสัมผัสทั้งห้าได้ และเมื่อครู่นี้กวนอินก็เป็นฝ่ายตัดการเชื่อมต่อเอง
กวนอินไม่ได้ตอบทันที
ลมระลอกหนึ่งพัดมาจากด้านในตรอก พากลิ่นบางอย่างติดมาด้วย เฉียดผ่านปลายจมูกของเธอ
กลิ่นคาวหวานคล้ายสนิมเหล็ก เข้มข้นฉุนจมูก
【ไม่เป็นไร เสี่ยวซื่อ เธอยังไม่ได้ดาวน์โหลดเรื่องเดอะไชนิงใช่ไหม ห้ามโหลดแล้วนะ】
ระหว่างคุยกับ 404 ความเป็นไปได้หลายอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวกวนอิน มีคนฆ่าไก่แล้วถุงขยะใส่เครื่องในมัดไม่แน่นหรือเปล่า? หรือมีแมวจรจัดหรือหมาจรจัดถูกรถชน แต่พนักงานเก็บขยะยังมาไม่ทัน?
เธอข่มสัญชาตญาณที่อยากกรีดร้องเอาไว้ ค่อย ๆ ถอยหลัง สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะหันหลังวิ่งหนีไปทันที ในตอนนั้นเอง—
พุ่มไม้ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวมีแสงสะท้อนวาบขึ้น โซ่จักรยานท่อนหนึ่งพันอยู่ตามกิ่งไม้และใบไม้อย่างบิดเบี้ยว
มองไปด้านข้างอีกหน่อย ใต้กำแพงตรงปากตรอกมีอิฐแดงที่ใช้ซ่อมกำแพงทิ้งอยู่ แสงจันทร์ส่องลงบนพื้นผิวด่างพร้อย เธอไม่อยากรู้เท่าไรนักว่าสิ่งสีเข้มที่เปื้อนอยู่บนอิฐคืออะไร
เรื่องราวกำลังมุ่งไปสู่ความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด
ไม่มีเวลาให้ลังเลแล้ว กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นหมายถึงเสียเลือดไปมาก เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตคน
กวนอินลดมือลง มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋า สัมผัสขวดสเปรย์พริกไทยชนิดพิเศษไว้ ส่วนมือซ้ายหยิบโทรศัพท์ออกมา หน้าจอค้างอยู่ที่หน้ากดหมายเลขโทรออกแล้ว
เธอผ่อนลมหายใจและคุมฝีเท้าให้มั่นคง
เธอก้าวเข้าไปในตรอกมืดสนิทหนึ่งก้าว ข้างในไม่มีความเคลื่อนไหวอื่นใด เธอก้าวเข้าไปอีกก้าว รูม่านตาค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับความมืดในตรอก
ตรงหน้า มีคนคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น
เด็กผู้ชายคนหนึ่ง เสื้อคลุมชุดนักเรียนที่คุ้นตาถูกกระชากออกแล้วโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ จนมองสีเดิมไม่ออก
เขาหลับตา นอนตะแคงอยู่ในกองเลือด มือขวายังอยู่ในท่ากุมศีรษะและงอตัว นิ้วมือมีของเหลวสีคล้ำซึมออกมาตามร่อง พื้นซีเมนต์ใต้ตัวเขากลายเป็นคราบสีเข้มสะท้อนแสง ขอบของมันกำลังแผ่ขยายออกไปอย่างช้า ๆ
หน้าอกยังคงขยับขึ้นลง ไหล่ที่เกร็งแน่นของกวนอินคลายลงเล็กน้อย โชคดีที่ยังมีชีวิตอยู่