ขอบคุณทุกคนที่อ่านเรื่องนี้ ขอให้ทุกคนรวยและสวยขึ้นทันที สุขภาพแข็งแรง เงินทองไหลมาเทมา สมปรารถนาทุกประการ!
แจ้งเตือนเนื้อหาที่อาจขัดใจไว้ที่นี่ ฅ=`ܫ´=ฅ
1. แนว all หญิงเอก จะเกานางเอกกับใครก็ได้ตามสบาย
2. ไม่มีทะลุมิติ ไม่มีรีเกิล ไม่มีทะลุเข้าหนังสือ ไม่มีเชฟรอน ความแข็งแรงร่างกายเป็นแค่นักเรียนหญิงมัธยมปลายธรรมดา ต่อไปจะค่อย ๆ ได้ฝึก มีระบบแต่ปรากฏตัวน้อยมาก ฉลาดแต่ประสบการณ์ยังไม่พอ ช่วงต้นจะแสดงอ่อนแอ หลั่งน้ำตา แกล้งทำเป็น
3. ไม่มีรักแรกพบ / ไม่มีหวานจ๋าจัดให้ พวกพี่ชายขบวนล่าสมบัติทั้งหลาย ฉันเขียนฉากที่หนุ่ม ๆ มองหน้ากันแล้วหลงรักกันคาราเมล ๆ ไม่ได้หรอก บรรดาผู้ใหญ่จอมกุศลทั้งหลายช่วงต้นต่างมีเป้าหมายแอบแฝง ทีหลังบูมเมอแรงคืนตัว กลุ่มผู้ใหญ่จะมีการวางฐานและดึงดันยาวหน่อย เนื้อหาถี่ ๆ อุ่น ๆ ช้านิดนึง
4. ไม่สะท้อนโลกความจริง ตั้งค่าเริ่มต้นว่าปรากฏตัวมาคือหนุ่มหล่อสาวสวย ไก่ที่ขึ้นโต๊ะแม้แต่หนังกระดูกยังไม่เคยลอก สายสัมพันธ์มืดมนสุด ๆ น้ำหนักความรู้สึกต่อพวกผู้ชายหลักค่อนข้างน้อย ไม่มีการบำบัดด้วยคำพูด / การช่วยไถ่จิตวิญญาณผู้ชายให้กลับตายคืนมา
5. เตือน OOC ทั้งฉบับหนังสือและซีรีส์ใช้ผสมกัน ค่าตั้งส่วนตัวมีเป็นภูเขา มีเนื้อหาแต่งใหม่ของผู้เขียน และจะเติมความเข้าใจและการเดาของผู้เขียนเองลงไป เช่น จักรพรรดิเซียไม่ได้เลวขนาดนั้นแต่ก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น หลี่ชุ่ยไม่ได้โง่เขลาไร้เดียงสาขนาดนั้น เฮยเชียจื๊อไม่ได้เป็นกิ๊กเกเรขนาดนั้น
6. ช่วงกลางถึงท้ายจะมีความรักแบบกำแพงเมืองจีน อาจมีฉากลึกล้ำ อาจมี if line หล่นหล่องมา รสนิยมของผู้เขียนไม่เกี่ยวกับคุณธรรม ใครไม่กินความต่างระดับอำนาจ รู้สึกอัดอั้น รู้สึกขยะแขยง คิดว่าผู้เขียนทรมานผู้หญิงเพราะเป็นโรคจิต งั้นเราขอโชคดีพบกันใหม่ชาติหน้า
7. ยินดีรับคอมเมนต์และคุยโต้ตอบ ฉันจะตอบอย่างขะมักเขม้น แต่โปรดอย่าด่าผู้อื่นอย่างไร้เหตุผล สะท้อนกลับสะท้อนกลับ
บันทึกวันที่ 8.25: ฉันไม่เคยอวดว่านางเอกเก่งตั้งแต่เปิดเรื่อง จนเหยียบตัวละครต้นฉบับใต้เท้า ซัดเซียซวนซัดจนจบแบบสบาย ๆ ตั้งแต่ต้น อย่างแท้จริงแล้วนี่คือเรื่องแนวแมรี่ซู่สาวน้อยธรรมดา ช่วงต้นเซียวกวนเป็นแค่นักเรียนธรรมดา นอกจากสมองแล้วไม่มีกำลังใด ๆ เลย อย่าด่าฉันเพราะเรื่องนี้นะ ૮₍ɵ̷﹏ɵ̷̥̥᷅₎ა ฉันตายคาเบี้ยวไปแล้ว แต่เตือนไว้แล้ว ฉันเขียนไว้หมดแล้ว
วันที่ 8.31: มีผู้อ่านชายโผล่มา บอกว่าไม่ชายจัด ไม่สะใจพอ ไม่ตบหน้าคนอื่นทันทีทันควัน แล้วมาด่าฉัน ฉันจะพูดอะไรดี? ไม่มีทางสู้จริง ๆ หดหู่ใจมาก……
*
ขอบคุณที่เราได้มาเจอกัน ขอบคุณที่ทุกคนสละเวลาอยู่กับฉันสักไม่กี่วินาที การอ่านและคอมเมนต์ของทุกคนคือแรงขับเคลื่อนในการอัปเดตของฉัน
ส่งสมองอันชาญฉลาดของทุกคนมาให้หน่อย นั่งให้มั่น จับให้ดี เรากำลังจะออกเดินทางแล้ว! (〜￣▽￣)〜
——————
"พี่สาว พี่จะจบแล้ว เดี๋ยวผม ผมคือ พ่อแม่จัดให้ผมไปเรียนต่อต่างประเทศตอนมหาลัย ผมคิดว่า ต้องพูดมันออกมาให้ได้ก่อน"
"ผมชอบพี่ครับ!"
เด็กหนุ่มดึงความกล้าที่สะสมมาหลายปีออกมาพร้อมกันทั้งหมด
【ฉันไม่อนุญาต! ไม่ใช่ว่ามันจะไปเรียนต่างประเทศเหรอ แล้ววิ่งมาสารภาพรักตอนนี้ทำไม ให้เธอรอมันเหรอ? คบกันข้ามประเทศ ผู้หญิงต้องลำบากแค่ไหน!】
เสียงกรีดร้องในหัวปะทะเข้ากับการสารภาพรักตรงหน้า กวนอินสะดุดสมาธิเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันเพียงชั่ววูบ
เด็กหนุ่มผู้ใจสั่นกราวมองเห็นมันเข้า
เธอไม่ต้องเปิดปาก แค่สีหน้าอันแฝงความหงุดหงิดก็เพียงพอที่จะตัดสินประหัตประหารคำที่ยังไม่ได้พูดทั้งหมด
เด็กหนุ่มหน้าเหี่ยวย่นด้วยความท้อแท้ บ่าตก จดหมายรักถูกบีบแน่นในมือ มุมกระดาษเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ขอบตาแดงก่ำ เสียงสั่นถูกเหนี่ยวออกจากลำคอ ทว่ายังคงรักษามารยาทไว้ได้
"ขอให้พี่สาว…… ไปสู่อนาคตที่รุ่งโรจน์ครับ"
ตอนหันตัวกลับ เขาชูแขนขึ้นมา ใช้ข้อมือชุดนักเรียนปิดบังใบหน้า พื้นรองเท้ากระแทกพื้นอิฐเสียงรัวระริก แล้วค่อย ๆ เลือนหายไป
กวนอินยืนอยู่ที่เดิม มองตามเด็กหนุ่มจนลับมุมหัวทางเดิน
คนที่ทำให้หัวใจรักของผู้อื่นแตกกระจายเกลื่อนพื้น ใบหน้าขาวราวหิมะ ไม่แสดงอารมณ์เปลี่ยนแปลงใดเลย ราวกับภูเขาน้ำแข็งที่งดงามและเยือกเย็นจนน่าขนลุก
เธอหันตัว เสียงฝีเท้าก้องในทางเดินอันเปล่าเปลี่ยว
การสารภาพรักครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงสองคน ที่มุมทางเดินยังมีเด็กหนุ่มอีกคนยืนอยู่ เพื่อนที่ถูกดึงมาเป็นกำลังใจ
เขามองมิตรรักผู้เก่งกาจทุกด้านพ่ายแพ้ย่อยยับกลับมา เอ่ยไม่ออกว่าในใจนั้นสมเพชหรือโล่งอกกันแน่
"……พี่สาวเย็นชาจริง ๆ เลยนะ"
【เสียเวลาเราเปล่า!】เสียงของ 404 ดังขึ้น อย่างหมั่นไส้เป็นที่สุด 【ข้อมูลที่เธอรวบรวม ฉบับร่างที่เธอเตรียมมาทั้งหมดเมื่อวาน ลงน้ำหมด!】
ระบบ 404 บ่นว่า 【ต้องไปถ่ายรูปกับผู้บริหารโรงเรียน ให้สัมภาษณ์เชิญชวน ถ่ายรูปคู่ร่วมกับเพื่อนร่วมชั้นเป็นที่ระลึก กลับบ้านก็สายอยู่แล้ว แทบไม่มีเวลาให้เหลือ พอไปถึง รุ่นน้องหญิงก็กลายเป็นรุ่นน้องชาย จากคำถามเรื่องการสมัครเข้าชิงต้าก็กลายเป็นการสารภาพรักซะงั้น】
【ยังอยากคบแบบข้ามประเทศอีก เห็นแก่ตัวชะมัด!】
มันเหมือนแม่ผัวใจร้ายที่หลงใหลประคบประหงมลูกสะใภ้เรื่องมีเอกภาพผู้หญิงอย่างที่สุด เอาใจช่วยลูกอย่างเต็มภาคภูมิ
【ถ้ามันชอบเธอ มันควรจะตั้งใจย้ายมาอยู่เอง สอบเข้าชิงต้าให้ได้ปีหน้า เก็บตัวเป็นสาวดีก่อนแล้วค่อยอาย ๆ มาสารภาพรัก ไม่งั้นก็เท่ากับมาสร้างปัญหาให้เธอ】
404 พูดไปเพลินมาแสนนาน แต่ไม่ได้ยินปฏิกิริยาใดจากกวนอิน เสียงของมันค่อย ๆ เบาลง กลายเป็นแว่วแหบแห้งน่าสงสาร
【อินอิน ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ เธอคิดว่าฉันเป็นระบบดีร้ายเหรอ QAQ】
กวนอินเหมือนไม่สังเกตเห็นสองหน้าสองบุคลิกของ 404 เลย
【ไม่】
404 ที่กำลังงอแงหอแห้งได้ใจแทบไม่ต้องปลอบก็หายโกรธทันที แล้วก็ถามต่ออย่างลนลาน 【อินอินไม่โกรธฉันใช่ไหม?】
กวนอินครุ่นคิดสักครู่ แล้วค่อยอธิบายให้ฟัง
【ฉันจำไม่ได้ว่าเขาเคยทำอะไร ตอนสมัครเข้าคณะกรรมการนักเรียนก็แค่เอาคะแนนกิจกรรมนอกหลักสูตร เขามาสารภาพรักทำให้ฉันงงตั้งแต่ ฉันไม่ตอบรับหรอก】
กวนอินเปิดเผยความคิดในใจให้ผู้อื่นฟังน้อยเหลือเกิน แต่ 404 เป็นข้อยกเว้น
404 ผู้อ้างตัวว่าเป็นระบบสหายคู่ใจ เป็นสิ่งที่คอยอยู่เคียงข้างเธอตลอดหลังจากพ่อแม่จากไป
กระนั้น เธอก็ต้องใช้วิธีการหลากหลาย จึงยืนยันได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนไข้จิตเวชที่แยกร่างความคิดไม่ออก
จากนั้นก็ใช้เวลาอีกนานพอสมควร พิสูจน์ว่าระบบอ้วนน้อยนี้ไม่มีพิษภัยอะไรเลยจริง ๆ — ให้มากที่สุดก็แค่บอทคุยเสียงรุ่นใหญ่ที่ไฟดับได้ — จึงค่อยเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับเสียงเอะอะในหัวนี้
กวนอินออกจากโรงเรียนช้า ถนนหน้าประตูโรงเรียนแทบไม่เห็นเงาคนแล้ว
เดิมทีก็อยู่ในช่วงปิดเทอม รุ่นน้อง ม.4 และ ม.5 ปล่อยบ้านกันหมดแล้ว เหลือแต่ ม.6 ที่ถูกเรียกกลับมาถ่ายรูปรุ่นและพิธีจบการศึกษา เสียงมนุษย์เลือนหาย ทั้งถนนเหลือเพียงแถวโคมไฟสีสนิมส่องสลัว ดวงต่อดวง เรียบง่ายอยู่อย่างนั้น
ร้านเน็ตที่อยู่ห่างกำแพงเพียงแผ่น ตอนนี้คงครึกครื้นไม่เบา สำหรับนักเรียน ร้านเน็ตข้างโรงเรียนก็คือหมูสามชั้นเคี่ยวน้ำตาลก้อนโตที่วางอยู่ปากคนอดอาหารสามวัน คือหญิงงามที่เจอหน้าจอพอดีตอนที่ตาเจ้าชู้กำลังส่งสายหยก
คำสั่งห้ามของผู้อำนวยการทวีความเข้มงวดกี่ครั้งก็ขวางใจนักเรียนไม่อยู่
ท่อนหนึ่งของกำแพง ภายใต้ความพยายามไม่ย่อหย่อนของบรรดารุ่นพี่ผู้ล่วงลับ ไม่รู้ด้วยวิธีใด รั้วเหล็กแท่งหนึ่งถูกแกะออกไป และตั้งแต่นั้นก็ไม่เคยสมบูรณ์อีกเลย โคมไฟริมกำแพงก็ตกระกลำกระเด็นตามไปด้วย ดับสนิทมาหลายปี
นักเรียนทุกคนที่โหยหาอิสระ ล้วนฝันถึงวันที่จะพุ่งทะยานออกจากรอยแตกอันเปราะบางนั้น สร้างฉากมหากาพย์อย่างเรื่องแดนคุกขุนเทือก
ส่วนคุณครูผู้รู้ดีว่าจุดนี้จับคนได้ง่ายที่สุด ยิ่งกลายเป็นบอสเร่ร่อนในความมืด เกาะต้นคอยกระต่ายแก่อยู่แถวนั้น รับหน้าที่ฟันผู้กล้าที่รีเซ็ตตัวมาใหม่เป็นระลอก ๆ จนราบคาบ
【อินอิน เราไปหาร้านอาหารเล็ก ๆ ข้างนอกกินกันเถอะ ให้เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว】404 เสนอ 【จะได้ไม่ต้องกลับไปทำอาหารอีก กินเสร็จกลับบ้านตรงเลย】
กวนอินตกลง
จริง ๆ แล้วความต้องการทางวัตถุของเธอต่ำมาก รวมถึงความอยากอาหาร สำหรับเธอ การกินอาหารเป็นเพียงการรักษาสัญญาณชีพไว้ อร่อยหรือไม่อร่อย อาหารร้อนหรือข้าวเย็น ไม่ต่างกันมาก บางครั้ง ความหิวระดับพอเหมาะยังช่วยให้เธอมีสมองปลอดโปร่งอีกต่างหาก
แต่ 404 ไม่ยอม
มันต้องกำชับเธอให้กินข้าวสามมื้อให้ครบทุกวัน
ถ้าเธอออกปฏิกิริยาแบบลวก ๆ มันจะใช้น้ำเสียงน่าสงสารของมัน วนเล่นในหัวเธอซ้ำ ๆ ว่า "กำลังโต ขาดสารอาหารแล้วจะกระทบการเจริญเติบโต" "นักเรียนห้องข้าง ๆ นั่นแหละ ไม่กินข้าวเช้า ล้มไปตรงหน้า ต้องเข้าห้องพยาบาล" วนจนกว่าเธอจะยอม
ร้านค้าสองข้างทางส่วนใหญ่ปิดแล้ว ช่วงปิดเทอมนักเรียนกลับบ้านกันหมด ร้านที่ค้าขายกับนักเรียนก็ไม่มีอะไรจะรอ หนึ่งร้านต่อหนึ่งร้านลากรถม้วนลงมาเรียบร้อย
กวนอินเดินไปช่วงหนึ่ง จึงเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็ก ๆ ที่ยังสว่างไสวอยู่ร้านหนึ่ง
เธอเปิดประตูกระจกเข้าไป
"ปิดร้านแล้ว ไม่รับลูกค้าแล้วนะ"
เจ้าของร้านเช็ดโต๊ะอยู่หลังเคาน์เตอร์ หม้อกับชามที่ล้างเรียบร้อยเก็บกองไว้ข้างหนึ่งเงาวับ เจอมีคนเข้ามาก็เงยหน้าไม่ยกมอง
【อ๊ะ งั้นเราไปหาร้านอื่นกันต่อนะ】404 ผิดหวังเล็กน้อย
"ค่ะ" กวนอินกำลังจะถอยออก
เจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นทันที
เด็กสาวร่างผอมบางสูงเล็ก ยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างแสงไฟกับความมืดกลางดึก กำลังจะเดินจากไป แสงไฟส่องมาจากด้านหลัง ลากเงาคลุมเครือออกมาเป็นโครงร่าง
ผ้าเช็ดตัวที่บิดเป็นวงกลมในมือเจ้าของร้านหยุดนิ่ง "เอ๊ะ เด็กสาวอย่าเพิ่งไป" เธอเหยียดตัวขึ้นยืน "ขีดก๋วยเตี๋ยวฉันยังเหลือพอดีพอดีเลย" เตรียมแป้งไว้ทำร้านของพรุ่งนี้ ตอนนี้จะเปิดหม้อขึ้นมาทำอีกก็ยังได้
ฟ้าปิดเปิดอีกครั้ง "ขอบคุณค่ะเจ้าของร้าน"
เห็นเด็กสาวยิ้มบางเบา เจ้าของร้านก็ยิ้มตาม "ขอบคุณอะไรกัน ไปนั่งสิ" เจ้าของร้านทำสีหน้าเคาะคางให้ เป็นเชิงให้เดินเข้าไปนั่งในร้าน แล้วเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกไปที่ประตู ปิดประตูซ่อนไว้บ้าง "ดึกแบบนี้ จะวิ่งไปที่ไหนกัน"
เจ้าของร้านถาม "จะกินอะไรดี?"
กวนอินวางกระเป๋าลง "ขอเส้นยางน้ำหนึ่งถ้วยค่ะ"
เส้นถูกยกมาเสิร์ฟเร็วมาก เส้นถูกวางเรียงสวยงามในน้ำซุป เกลี่ยเป็นทรงหลังปลาแก้ม โรยหอมซอยละเอียดหนึ่งหยิบมือ ไออุ่นพร้อมกับกลิ่นหอมพวยพุ่งแทรกเข้ามาในจมูก
เจ้าของร้านทั้งเก็บของทั้งแอบมองลูกค้าเพียงคนเดียวในร้าน เธอกินเส้นช้า ๆ ตั้งใจ นั่งบนเก้าอี้พลาสติกสีแดงเหมือนคนอื่นทุกประการ แต่ด้วยความที่รูปร่างหน้าตางดงาม วางอิริยาบถงดงาม ยิ่งเบ่งบานร้านเล็ก ๆ นี้ออกมาเป็นสีสันราวกับวังหนึ่งห้อง
【หอมจังเลย อินอิน ฉันอยากกินด้วย】
【เธอกินได้เหรอ?】กวนอินสงสัยบ้าง 404 มักจะเข้าสู่การพักการทำงานและหลุดการเชื่อมต่อในเวลาไม่แน่นอน ตื่นขึ้นมาน้อยมาก ไม่เคยพูดถึงความต้องการแบบนี้
【น่าจะได้มั้ง】404 เองก็ไม่ค่อยแน่ใจ มันค้นคู่มือระบบที่ติดตั้งอยู่ชั่วคราว พบว่ามีจริง ๆ แล้วมันก็อ่านขั้นตอนไปสอนเจ้าภาพไปพร้อมกัน ให้ใช้ความคิดวาดภาพถ้วยเส้นนี้ขึ้นในหัว ยิ่งละเอียดยิ่งดี
ในที่สุดก็สำเร็จ เส้นแบบเดียวกันปรากฏขึ้นในพื้นที่ระบบ แทบเหมือนจับมาจากโลกความจริง
404 สมหวังเต็มอิ่ม 【หอมจัง อินอินนี่ดีจริง ๆ】
กวนอินไม่เห็นว่ามันเป็นเรื่องยากอะไร 【ต่อไปถ้าต้องการอะไร บอกฉันได้】
ด้านหลัง เจ้าของร้านเปิดวิทยุขึ้น ตัวละครตลกล้อชวนหัวเราะชิ้นหนึ่งเติมเต็มความเงียบในร้าน รายการจบ ก็แทรกรายงานสภาพอากาศ
"……สำนักงานอุตุนิยมวิทยาเมืองประกาศเตือนภัยฝนหนักระดับสีส้ม คาดว่าคืนนี้ เมืองของเราจะประสบพายุฝนฟ้าคะนองอย่างชัดเจน โปรดประชาชนผู้สูงส่วงเตรียมรับมือเหตุภัยด้วย……"
กวนอินกินเสร็จ ลุกขึ้นร่ำลาเจ้าของร้าน
"เด็กสาว" เจ้าของร้านส่งถึงหน้าประตู "ระวังหน่อยนะ เดินกลับบ้านให้เร็ว"
กวนอินยิ้มแล้วพยักหน้า
มองเงาร่างของเด็กสาวหายเข้าไปในความมืด ในใจของเจ้าของร้านกลับมีความรู้สึกไม่แน่นอนที่บรรยายไม่ถูกค้างอยู่
เธอหันกลับเข้าไปในร้าน เตรียมเก็บชาม —
บนโต๊ะมีธนบัตรหนึ่งใบวางกดไว้ เป็นสองเท่าของค่าเส้น
เจ้าของร้านอึ้งไปเสี้ยวหนึ่ง คว้าเงินไล่ตามออกไปที่ประตู เงาร่างหายลับตาไปแล้ว
ตรอกซอกซอยย่านโรงเรียนมีลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่ง ตอนคนเยอะคึกคักเหมือนตลาดนัด พอนักเรียนปิดเทอมกลับบ้านกันหมดก็เย็นยะเยือกเป็นพิเศษ บังเอิญจวนเจียนฝนหนักจะตก คนเดินถนนส่วนใหญ่กลับบ้านกันแต่เช้า ทั้งถนนราวกับเหลือเพียงเธอคนเดียว
【อินอิน ฉันกลัว】เสียงของ 404 หดตัวเข้าไปในมุมหนึ่งของหัวเธอ ขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ 【ทำไมมืดลงเร็วจัง】
【เมื่อวาน ๆ นี้ เธอไม่เคยด่าทอว่าจะดูหนังเรื่องเลื่อยวิดีโอเท็กซัสมาฝึกความกล้าหรือไง?】
404 พยายามแย้ง 【เมื่อวาน ๆ นี้ของ 404 กับวันนี้ มันเกี่ยวอะไรกัน】
กวนอินหยุดเท้ากะทันหัน
【ทำไม ทำไมล่ะ อินอินหยุดทำไม อย่าทำให้ฉันตกใจนะ!】
404 ไม่เคยเปิดรายการภารกิจเลย มันยังเป็นระบบระดับเริ่มต้น ดังนั้นหากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าภาพ มันแชร์ประสาทสัมผัสทั้งห้าให้ไม่ได้ และเมื่อครู่นี้เอง กวนอินตัดการเชื่อมต่อออกด้วยตัวเอง
กวนอินไม่ตอบทันที
สายลมพัดพลิ้วมาจากในลึกของตรอก พากลิ่นหนึ่งติดมาด้วย ไถลผ่านปลายจมูกเธอไป
กลิ่นเหม็นหวานเนื้อสัมผัสเหมือนสนิมเหล็ก เข้มข้น ฉุนจนวาบ
【ไม่มีอะไร สี่จ๋า หนังเรื่องเรืองแสงหลอนไม่ได้โหลดใช่ไหม? ห้ามโหลดต่อนะ】
พร้อมคุยกับ 404 ในหัวของกวนอินฉายภาพความเป็นไปได้หลายอย่างพร้อมกัน เพราะคนฆ่าไก่ ถุงขยะใส่เครื่องในลืมรัดปากแน่น? หรือแมวหมาจรจัดถูกรถชน พนักงานเก็บขยะยังไม่ทันมาเก็บ?
เธอข่มสัญชาตญาณที่อยากกรีดร้องไว้ ถอยหลังช้า ๆ สายตากวาดปราดรอบตัวอย่างรวดเร็ว กำลังจะผละขาหนีทันที —
ในพุ่มไม้ห่างออกไปไม่กี่ก้าว แสงสะท้อนวาบผ่าน โซ่จักรยานชิ้นหนึ่งพันกอดหวิด ๆ อยู่กับกิ่งก้านใบไม้
เงยหน้ามองต่อข้าง ๆ ที่โคนกำแพงปากตรอก ทิ้งก้อนอิฐแดงไว้ก้อนหนึ่ง เศษอิฐที่ใช้ก่อกำแพง แสงจันทร์สาดส่อง สีบนผิวอิฐลายพร้อย เธอไม่อยากรู้เลยว่ารอยเปื้อนสีเข้มบนอิฐนั้นคืออะไร
เรื่องนี้กำลังไหลไปสู่ความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด
ไม่มีเวลาให้ลังเลแล้ว กลิ่นเลือดข้นเข้มขนาดนี้หมายถึงปริมาณเลือดออกมหาศาล ชีวิตคนต้องการการช่วยเหลือ
กวนอินวางมือลง มือขวาสอดเข้าไปในกระเป๋า กำร่างขวดสเปรย์น้ำพริกขี้หนูอันเฉพาะตัวไว้แน่น มือซ้ายหยิบโทรศัพท์ออกมา หน้าจอหยุดค้างอยู่ที่หน้าโทรออก
หายใจเบาลง ฝีเท้ามั่นคงขึ้น
เธอก้าวเข้าไปหนึ่งก้าวในตรอกมืดสนิท ข้างในไม่มีเสียงใด ๆ อีก ก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว รูม่านตาค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับความมืดในตรอก
ตรงหน้า บนพื้นมีคนหนึ่งนอนอยู่
เด็กหนุ่มคนหนึ่ง เสื้อคลุมชุดนักเรียนคุ้นตาถูกรังสออกมาทิ้งข้าง ๆ เปื้อนจนดูไม่ออกว่าเดิมเป็นสีอะไร
เขาหลับตาสนิท นอนตะแคงในอ่างเลือด มือขวายังคงท่าที่ปิดหัวขดตัวแน่น ซอกนิ้วมีของเหลวสีมืดไหลซึมออก พื้นปูนใต้ตัวเขาเป็นรอยสีเข้มสะท้อนแสง ขอบกำลังขยายออกช้า ๆ
อกยังขึ้นลงอยู่ บ่าอันตึงเปรี้ยงของกวนอินคลายออกเพียงเส้นด้าย โชคดีที่ยังมีชีวิตอยู่